PlusDe Klapstoel

Muzikant Bertolf Lentink: ‘Ik heb al heimwee naar vorige week’

Bertolf Lentink (1980) is muzikant. Hij bracht afgelopen week zijn nieuwe album Happy in Hindsight uit. Een echte lockdownplaat, geschreven en opgenomen in zijn fietsenschuurtje tijdens de coronapandemie.

Bertolf Lentink: ‘Mooie liedjes zaten erbij, hoor. Maar ik zong niet alleen mezelf, maar ook m’n publiek langzaam de put in.’ Beeld Harmen de Jong
Bertolf Lentink: ‘Mooie liedjes zaten erbij, hoor. Maar ik zong niet alleen mezelf, maar ook m’n publiek langzaam de put in.’Beeld Harmen de Jong

Dronten

“Ik ben het kleinkind van een polderpionier. Mijn opa heeft meegegraven bij de drooglegging van de Flevopolder. Mijn ouders en zusje wonen er nog, maar ik ben op mijn 18de vertrokken. Cultureel is Dronten toch een uithoek. Ik kende daar niemand die net als ik als tiener droomde van het beginnen van een bandje. Maar ik had wel een voorbeeld: Paul de Munnik, ook geboren in Dronten. Toen hij doorbrak met Acda & De Munnik dacht ik: zie je wel. Zelfs als je hier vandaan komt, kun je het maken in de muziek.”

Ilse DeLange

“Haha. Ik denk dat ik een van de weinigen ben die kunnen zeggen dat ze haar hebben verslagen bij een muziekwedstrijd. Ik was 14 en zij 17 toen we allebei meededen aan een country-and­-westerntalentenjacht in Rotterdam. Zij speelde met haar gitaarleraar, ik samen met mijn vader. Ik weet nog dat ze na afloop zei: ‘Misschien kunnen we een keer samenspelen.’ Dat kwam er twaalf jaar later van. Ze was al een gearriveerde artiest. Haar gitarist was vertrokken, of ik wilde auditeren. Stond ik een paar maanden later ineens op Pinkpop. Toen ik daarna een eigen plaat ging maken, hield de samenwerking op. Tot ik in 2011 weer een belletje kreeg. Ilse had gehoord dat ik voor het eerst een pedalsteel­gitaar had gekocht. ‘Hoe ver ben je met leren spelen?’ vroeg ze. Lang verhaal kort: drie maanden later speelde ik voor het eerst live op mijn nieuwe gitaar. In een uitverkochte Gelredome.”

Amsterdam

“Ik heb er een half jaartje gewoond, in de Kinkerstraat. Mijn jeugdliefde studeerde aan de Toneelschool. Maar die verkering ging uit en ik had geen geld om in mijn eentje te blijven. Toch is Amsterdam wel heel belangrijk voor me geweest. Met mijn eerste bandje The Junes speelden we de finale van de Amsterdamse Popprijs in de Melkweg. We wonnen niet, maar muziekuitgever Wim Kwakman zag me daar voor het eerst spelen en werd later de eerste die brood zag in mijn liedjes. Een onmisbare schakel om te komen waar ik nu ben.”

Happy in Hindsight

“Ik ben een nostalgicus, romantiseer het ver­leden en kan al heimwee hebben naar vorige week. Genieten van het moment vind ik veel lastiger. Misschien werkt het geheugen zo: je onthoudt de goeie en mooie dingen beter dan alle trivialiteiten. Vaak denk ik achteraf: eigenlijk waren al die zorgen niet nodig. In die zin zou ik graag een wat lichter leven leiden. Aan de andere kant: voor een songwriter is het niet vervelend om angsten en donkere gedachten wat uit te vergroten. “

“Toch heb ik wel een les geleerd van mijn vorige solotheatertournee: al die melancholische nummers achter elkaar plakken, doe ik niet meer. Waarom zo serieus, denk ik nu. Mooie liedjes zaten erbij, hoor. Maar ik zong niet alleen mezelf, maar ook m’n publiek langzaam de put in.”

Crosby, Stills, Nash & Young

“Eigenlijk was Her Majesty een hobbyproject, vernoemd naar het kortste nummer dat de Beatles ooit maakten, de hidden track op het Abbey Road-album. Die plaat wilden we met ons bandje helemaal uitpluizen. Uiteindelijk speelden we een Nederlandse versie van het rooftop concert vanaf het dak van de Plantage-studio’s tijdens een uitzending van Pauw & ­Witteman.”

“In 2017 wilden we verder, maar tegelijk ook meer doen dan de Beatles naspelen. Ik opperde Crosby, Stills, Nash & Young. Hun stemmen kleuren een beetje hetzelfde als de onze en bovendien ben ik groot fan. We zouden met dat project een minuutje bij De Wereld Draait Door optreden, maar er viel een onderwerp uit en we verschoven naar de hoofdtafel. Een dag later was onze hele tournee uitverkocht. We moesten zelfs extra latenightoptredens inplannen. Inmiddels richten we ons specifiek op het album Déjà Vu uit 1970. Ons concert in Het ­Concertgebouw is door corona inmiddels aan z’n derde datum toe, maar als het meezit gaat het op 21 augustus dan toch echt door.”

Lockdownplaat

“Dat is Happy in Hindsight zeker, ja. Het was wennen: voorheen was ik eigenlijk altijd vrijdag en zaterdag weg om te spelen. Nu kreeg ik te maken met een nieuw fenomeen: weekend. Op vrijdagmiddag thuis een borreltje met lekkere hapjes op tafel. Beviel me prima eigenlijk.”

“Door de grote tournee van Her Majesty zou 2020 financieel een goed jaar worden, maar in plaats daarvan kwam er amper iets binnen. Gelukkig heeft mijn vrouw een vaste baan als campagnemedewerker bij de PvdA. Ze kon er dankzij de verkiezingen wat uren bij krijgen.”

“Corona gaf me een hoop tijd, al was ik natuurlijk veel bezig met home schooling van onze twee kinderen van vijf en acht. Mijn vrouw en ik verdeelden de onderwijstaken, waardoor ik me tweeënhalve dag per week kon terugtrekken om muziek te maken. Ik had volop plannen: beter strijkersarrangementen leren schrijven, pedal­steel studeren, maar uiteindelijk was het vooral liedjes schrijven wat er gebeurde. Daardoor is Happy in Hindsight echt een geheel geworden in plaats van een verzameling losse nummers.”

Fietsenschuurtje

“Mijn studio, bedoel je? Het is krap, maar alles past er net in: een piano, mijn zestien gitaren en een zangmicrofoon. Mijn kinderen vinden het inmiddels heel normaal dat papa in het schuurtje in de achtertuin werkt. Soms komen ze even langs om te luisteren of om zelf even op de piano spelen. En ze staan zelfs op het nieuwe album. Op What Have I Dragged You Into hoor je ze stoeien en lachen. Het nummer gaat ook over hen. Als vader vraag ik me soms echt af waar ik die twee in heb meegesleept. Welke wereld erven zij van ons? Is het als gevolg van de klimaatcrisis voor hen straks nog wel ver­antwoord om kinderen te willen? Het is een donkerdere tijd dan toen ik geboren werd, dat gevoel heb ik heel sterk. Al was het begin jaren tachtig vast ook niet al te gezellig met de Koude Oorlog en die economische recessie.”

Blauwvingertjes

“Dat zijn we inmiddels alle vier thuis: echte Zwollenaren. Hier een paar straten verder is Herman Brood geboren, dus het is muzikale grond. Een deel van onze familie komt hier ook vandaan. Dat voelt prettig. Ik zou eigenlijk nergens anders meer willen wonen.”

Hypochonder

“Wat er precies gebeurde, weet ik niet, maar op het podium in De Kleine Komedie in 2018 kon ik ineens geen adem meer halen. Ik moest een liedje aankondigen, maar begon te hyperventileren. Een paniekaanval, denk ik achteraf, veroorzaakt door de stress van te veel optreden en daarbij roken en drinken. Maar op het moment zelf dacht ik echt even: nu ga ik neer. Dit was het dan.”

“Ik ben er erg van geschrokken. Zeker toen ik in september oogmigraine kreeg. Ik wist van het bestaan daarvan niet af, maar zag ineens allemaal lichtflitsjes en regenbogen in m’n gezichtsveld. Als hypochonder wist ik het natuurlijk zeker: dit is verbonden met die black-out van toen. Het is toch een hersen­tumor. Maar goed, toen ik weer bij zinnen was, zag ik dat ik gewoon niet zo goed in mijn vel zat. Dat hoor je ook terug op mijn album Big Shadows of Small Things. Op deze nieuwe plaat is dat veel minder. Ik ben gestopt met roken, ben begonnen met hardlopen en voel me stukken beter.”

40

“Je gaat als vanzelf nadenken in zo’n stille tijd. Ik was daarbij net 40 geworden en vroeg me af: wil ik dit de komende tien jaar weer net zo? Ga ik straks na corona weer gewoon beginnen alsof er niets aan de hand is? Mijn conclusies: ik wil financiële afwegingen steeds minder een rol laten spelen in mijn werk. Met platen maken – toch het leukste wat er is – ga ik door, maar vooral dat machinale ritme van optredens wil ik niet meer. 250 shows per jaar; dat hoeft van mij niet meer. Een tourtje van dertig optredens lijkt me ook prima. En beter voor m’n gezondheid.”

Douwe Bob

“Op zijn laatste album staat een nummer dat we samen op zijn woonboot hebben geschreven. Amsterdam, heet het. Zou het het eerste bluegrassnummer over Amsterdam zijn? We wilden een liedje over thuiskomen maken. Dan moeten twee Nederlanders niet ineens geforceerd cowboyachtig over Kentucky of Mississippi beginnen, vonden we. Nee, we kozen gewoon voor zijn eigen geboorteplaats.”

Hanna Bervoets

“Ik heb haar Boekenweekgeschenk nog niet gelezen. Dat wil ik wel gaan doen, want haar roman Ivanov uit 2016 heb ik wel gelezen. Waar het over ging, ben ik een beetje kwijt, maar ik herinner me dat ik onder de indruk was hoe mooi het was geschreven.”

Het concert van Her Majesty op 21 augustus in het Concertgebouw is uitverkocht.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden