Plus

Muziekblad Oor blikt halve eeuw terug met een stoeptegel van een boek

Muziekblad Oor bestaat vijftig jaar. Het wordt gevierd met Want more?, een boek met het formaat en gewicht van een stoeptegel.

Exemplaren uit 1971, de eerste jaargang van Oor. Beeld
Exemplaren uit 1971, de eerste jaargang van Oor.

“Bestaat dat nog dan?” Het is de opmerking die bijna onvermijdelijk wordt gemaakt in een gesprek over muziekblad Oor. En ja, dat bestaat nog.

Waar buitenlandse bladen als Sounds, Melody Maker, Spin, NME en vorig jaar nog Q ter ziele zijn gegaan, viert Oor deze maand zijn vijftigste verjaardag.

Dat Oor het zo lang volhoudt, is een prestatie. In de jaren zeventig en een groot deel van de jaren tachtig was het bestaansrecht van het blad onbetwist: het was in Nederland simpelweg de enige informatiebron als het ging om ‘serieuze’ popmuziek. Andere Nederlandse popbladen deden alleen aan Top 40-muziek, buitenlandse bladen kon je hooguit in de grote steden kopen, kranten besteedden nog maar mondjesmaat aandacht aan popmuziek en internet bestond zelfs in sciencefictionromans nog niet.

Gezaghebbende stem

In 2021 is Oor allang niet meer de gezaghebbende stem die het blad ooit was, maar achteromkijken naar het eigen roemruchte verleden is leuk natuurlijk. En dat doen ze bij Oor graag. Al in 1976 verscheen bij het vijfjarig bestaan De zaak Oor, een boek op uitzonderlijk groot formaat met daarin de beste interviews tot dan toe. Sindsdien verscheen minstens elke vijf jaar een speciaal jubileumnummer. En in 2011 was er weer een boek: Keihard en swingend, waarin oprichter Barend Toet de toen veertigjarige geschiedenis van het blad beschreef.

Want More? het jubileumboek dat is uitgegeven ter eren van de vijftigste verjaardag van Oor Beeld
Want More? het jubileumboek dat is uitgegeven ter eren van de vijftigste verjaardag van Oor

Maar niet eerder pakte Oor zo uit als nu met Want more?. Het boek telt 536 pagina’s en heeft het formaat en gewicht van een stoeptegel. Er staan 45 min of meer klassieke interviews en reportages in, tussendoor zijn er speciaal voor het boek geschreven kortere stukken over de historie van het blad. Er is zelfs een hoofdstuk Sport & Spel, waarin door medewerkers gevormde tafeltennis- en voetbalteams worden gememoreerd.

Stokpaardje

En vanzelfsprekend is er ruime aandacht voor fotografie. Dat is altijd een stokpaardje geweest bij het blad dat zich vroeger mocht beroemen op de medewerking van topfotografen als Gijsbert Hanekroot, Anton Corbijn en Kees Tabak. Voor domineeszoon Corbijn was Oor, waar hij in de jaren zeventig als schuchtere stagiair binnenkwam, zelfs de springplank voor een internationale doorbraak.

Dat de hoogtepunten van Oor toch vooral in het verleden liggen, lijkt te worden bevestigd door de keuze van de samenstellers van Want more? Van de gekozen interviews is het recentste uit 2016 (een met de Jip Golsteijn Journalistiekprijs onderscheiden dubbelinterview met Iggy Pop en Josh Homme door Thomas Snoeijs), de rest komt overwegend uit een veel verder verleden.

Covers van Oor, toen nog Muziekkrant Oor, uit 1973. Beeld
Covers van Oor, toen nog Muziekkrant Oor, uit 1973.

Maar hartstikke leuk om te lezen, die oude stukken, hoewel de blinde adoratie die spreekt uit de interviews die Constant Meijers in de jaren zeventig had met Neil Young nu merkwaardig aandoet. Later in dat decennium leek Peter van Bruggen, die in Want more? opvallend ruim is vertegenwoordigd, er juist genoegen in te scheppen popsterren op de kast te jagen. Best mogelijk dat hij zichzelf iets stoerder voorstelde dan het geval was in zijn confrontatie met Lou Reed, maar het betreffende verhaal is anno 2021 nog net zo vermakelijk als in 1978.

Terugwerkende kracht

Om met terugwerkende kracht jaloers op te worden: in 1977 sprak medewerker Harry van Nieuwenhoven gewoon met de nu tot een mythische status verheven Bob Marley. Dreadlocks waren in die tijd nog heel ongewoon, blijkt uit een van zijn vragen: ‘Veel mensen verbazen zich nog steeds over de coupe in uw haar’.

En wat mochten de medewerkers indertijd lange stukken schrijven. Een verhaal van de eerder genoemde Peter van Bruggen over Johnny Rotten/John Lydon gaat in het boek wel tien pagina’s door. Het kon in die tijd ook bondiger: een interview dat hardrockmedewerker Kees Baars in 1979 had met Lemmy van Motörhead bestond uit slechts één vraag plus antwoord:

‘Waarom spelen jullie zo hard?’

‘Als mensen van onze muziek doof worden, dan is Motörhead tenminste de laatste groep die ze gehoord hebben’.

De makers van Oor: Want more? – Het beste van 50 jaar Oor. Argo Special Media, 49,50 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden