PlusMusicalrecensie

Musical Aladdin: bijna te veel blingbling om echt te imponeren

Talentvolle spelers, prachtige decors. Musical Aladdin is vanaf de eerste minuut zo spectaculair dat de kijker gaat verlangen naar wat soberheid.

Keoma Aidhen (Jasmine) en Jonathan Vroege (Aladdin).
 Beeld Deen van Meer
Keoma Aidhen (Jasmine) en Jonathan Vroege (Aladdin).Beeld Deen van Meer

Laten we maar eens met de belangrijkste conclusie beginnen. Nederland heeft met Bill van Dijk, Pia Douwes en Willemijn Verkaik al een aardige afvaardiging naar Broadway gestuurd, maar als iemand een enkeltje naar het musical-Mekka verdient, is het Stanley Burleson wel. Hij is in de rol van Geest de absolute ster van de musical Aladdin. Zelfs de meest verwende musicalbezoeker weet niet wat hem overkomt als Burleson gelijktijdig danst, zingt en acteert. Soepel en raak in alle facetten. Zelden zo’n ijzersterk, magisch nummer meegemaakt als Een vriend als ik, het overrompelende pauzenummer, met opzwepende bigband-rockmuziek van Alan Menken, waarin de Geest en Aladdin een definitief bondgenootschap sluiten met een win-winsituatie: Aladdin zal in de armen van prinses Jasmine eindigen en de Geest zal eindelijk vrij zijn, na honderden jaren in de magische lamp gevangen te hebben gezeten.

Zwierig en geweldig

Voor deze Nederlandse versie is een prima cast bij elkaar gezocht. Niet alleen Stanley Burleson is top, Jonathan Vroege is een energieke Aladdin, met een welluidende stem, en zijn tegenspeelster Keoma Aidhen doet het uitstekend als de eigengereide prinses Jasmine, die geen huwelijkspartner opgedrongen wil krijgen. In Duitsland was zij de cover van die rol. De dansers? Zwierig en geweldig. Ook de vertaling (helaas was weer een hoop onverstaanbaar) van Erik van Muiswinkel is fris, ook al heeft hij zich wel erg veel laten verleiden tot grappig bedoelde verwijzingen naar de tegenwoordige tijd, met termen als comfort zone en cardio.

Maar met de hoogtepunten uit de eerste helft, de spetterende opening en de pauzefinale, hebben we meteen de zwakte van deze spectaculaire Disneyvertelling te pakken, die het natuurlijk niet van het simpele sprookje moet hebben over de licht criminele straatjongen die zijn plek verovert in het paleis van de sultan.

De musical is de exacte kopie van de Amerikaanse versie waar jaren aan gesleuteld is. Om ervoor te zorgen dat buitenlandse versies van Aladdin aan de Disneystandaard voldoen, zet Disney op alle terreinen supervisie uit Amerika in, van regie en choreografie (Casey Nicholaw) tot muziek, decor en techniek. Technisch is alles door de Amerikanen uit de kast is gehaald.

Oogverblindend

Natuurlijk een zwevend tapijt waarop de twee geliefden uiteindelijk het beeld uitvliegen en de verpletterende decors, waar de sprookjessfeer van het Midden Oosten alle gelegenheid toe biedt. De grot waar de magische wenslamp is verborgen is letterlijk oogverblindend, het Arabische straatleven is feestelijk kleurrijk en Lodewijk XIV zou nog jaloers zijn op het paleis van de sultan. Maar al die blingbling en technische hoogstandjes komen in de eerste helft al voorbij. En dan heb je wel genoeg gehad.

Met een scheutje calvinistische soberheid en het lekkers een beetje zuinig uitsmeren, zou er meer te genieten zijn, maar daar is Disney natuurlijk niet van gediend. Door de overkill kun je domweg niet meer geïmponeerd raken en dat maakt de tweede helft saai, zeker omdat elke kleuter weet hoe het verhaal afloopt.

Musical: Aladdin. Door Stage Entertainment en Disney Theatrical Productions. AFAS Circustheater Scheveningen. Gezien 26/9 (open einde)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden