De Britse rockband Muse tijdens een optreden in Ziggo Dome, 2016.

Plus Recensie

Muse overdondert, maar lijkt zelf weinig plezier te beleven

De Britse rockband Muse tijdens een optreden in Ziggo Dome, 2016. Beeld ANP Kippa

Muse overdonderde donderdagavond de uitverkochte Ziggo Dome met een visuele spektakelshow. Al leek de band zelf erg weinig plezier aan het succes te beleven.

Er bestaan zonnebrillen met verlichting die meekleurt met de wand achter de drager. Zanger Matt Bellamy draagt er zo eentje. Hij is eerst rood, dan roze en vervolgens pulseert er een kromme lijn over het montuur. Die lijkt mee te trillen op de baslijn van de muziek.

We zijn pas net onderweg op de Simulation Theory Tour van Muse en alleen naar het leeshulpmiddel van Bellamy hebben we al tien minuten gebiologeerd kunnen kijken. En dan zijn we nog niet eens aan de trombonespelers in jasjes met led-verlichting, de acrobaten aan katrollen, de laserstralen en de choreografie voor acht rookmachines toegekomen.

Een concert van Muse biedt anno 2019 voor elke afzonderlijke song een nieuwe visuele omlijsting. Er is soms zoveel te zien dat je bijna vergeet naar de muziek te luisteren. Zelfs nu het Britse trio de drones, die tijdens de vorige tournee nog door de zaal suisden, heeft thuisgelaten.

Eredivisie

Dat de band inmiddels bij de eredivisie van de mondiale stadionrockbands hoort, is niet vreemd. Van São Paulo tot Singapore: overal op de wereld werkt de neonverlichte combinatie van gitaarbombast en theatraal spektakel fenomenaal goed.

Omdat Muse inmiddels acht albums heeft om uit te putten, is er ook ruimschoots materiaal voor handen met de kracht om arena’s te laten schudden. Plug in Baby, Super Massive Black Hole en Hysteria zijn monumentale nummers die elke keer weer overdonderen. Maar, zo bleek donderdagavond in een stijf uitverkochte Ziggo Dome, op de weg naar die status van onaantastbare rockreuzen is ook iets verloren gegaan.

Muse is nooit een band van spontaniteit of onverwachte interactie geweest, maar het drietal is inmiddels wel erg veel machine en erg weinig mens geworden. De Simulation Theory-show, een nieuw dystopisch vergezicht op gezwollen gitaar, is van seconde tot seconde uitgedacht.

Weinig verschil

Muse speelde begin deze zomer al in het Nijmeegse Goffertpark. De verschillen met donderdag moesten met een vergrootglas worden gezocht. Zo’n prestatie vereist uiteraard uiterste concentratie. Met de strakke gezichten van atleten voor een Olympische 100 meterfinale werkten de drie zich door hun setlijst.

Neemt allemaal niet weg dat Muse opnieuw bombast met brille serveerde. Een Muse-optreden is simpelweg een concertervaring om nooit meer te vergeten. Toch zou je wensen dat de drie mannen op het podium heel even lieten merken dat voor hen nog ergens diezelfde opwinding geldt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden