PlusBlikvangers

Mozaïekwand in Oud-West: de droom van een hond

De stad staat vol met kunst, van wereldvermaarde kunstenaars tot anonieme beeldhouwers. Wat zijn de verhalen achter deze beelden?

null Beeld Nosh Neneh
Beeld Nosh Neneh

Het is misschien wel de bekendste mythe van de hedendaagse kunst. Over Joseph Beuys die als jonge vliegenier tijdens de Tweede Wereldoorlog werd neergeschoten boven de Krim en werd gered door nomadische Tartaren die hem met primitieve middelen weer oplapten. Na de oorlog ontpopte Beuys zich als orakelend voorman van de avant-garde en maakte hij installaties met sledes, vilt, vet en andere ingrediënten uit zijn inmiddels flink aangedikte overlevings­verhaal.

Halim al Karims biografie lijkt op die van Beuys, maar is een stuk authentieker. Toen in 1990 de Eerste Golfoorlog uitbrak, dook de Irakees onder om te ontkomen aan de dienstplicht en aan een lot als kanonnenvoer. Hij vluchtte naar de woestijn, waar hij drie jaar lang als een kluizenaar leefde in een gat in de grond. Zijn enige connectie met de buitenwereld was een oude bedoeïenvrouw, die hem eten en drinken bracht maar hem ook uitgebreid vertelde over de gewoonten en gebruiken van haar stam.

Toen het wapengekletter wegebde, emigreerde Al Karim naar Amsterdam, waar hij een opleiding begon aan de Rietveld Academie. Hij viel meteen op met zijn foto’s van spookachtige, enigszins versluierde hoofden met priemende ogen.

Droomstaat

Vrouwen spelen vaak een hoofdrol in zijn werk, als godinnen en redders. Ook klinkt er flink wat soul searching in door. Al Karims werk is een grote zoektocht naar zijn eigen identiteit – niet als Irakees of vluchteling, maar als mens.

Of de hond uit Al Hakims mozaïekwand in Oud-West overdrachtelijk bedoeld is, is onduidelijk. Maar gelukkig is hij zeker in zijn droomstaat. Hij bevindt zich onder een hemel waar de zon en maan gelijktijdig schijnen en een vis – bekend symbool voor Christus – boven zijn hoofd zweeft. Het zou zomaar de dag des oordeels kunnen zijn, waarop deze figuur in een bootje richting het hemelrijk vaart. Al het aardse is begraven in de grond onder zijn praam. De stigmata op zijn handen in de vorm van het alziend oog verhogen het spirituele gehalte. Net als het zonnetje dat schijnt in het hoofd van deze blije hond.

Ook Al Karim zelf is inmiddels verder getrokken. Als lid van de internationale kunstenaarskaste leidt hij een nomadisch bestaan. Tussen zijn vaderland en hem is het uiteindelijk weer goed gekomen. Voor de biënnale van Venetië in 2011 werd hij zelfs uitgenodigd om werk te tonen in het Iraakse paviljoen. Het was de eerste keer in 36 jaar dat het land weer meedeed aan ’s werelds belangrijkste biënnale.

Sinds 2002
Kunstenaar Halim al Karim
Waar Jacob van Lennepstraat thv nr. 324

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden