Motorpsycho: geen fastfood

AMSTERDAM - In de jaren negentig gold het Noorse Motorpsycho als een van de belangrijkste gitaarrockgroepen van Europa. Rond 2002 leek de band in een crisis te raken; het opstappen van de drummer maakte het er niet beter op. Nu zijn ze terug. Met een nieuw album en enkele concerten.
'Bijna alles wat we doen is een reactie op het voorafgaande', zegt Bent Saether, bassist en mede-oprichter van de Noorse rockgroep Motorpsycho. Daarmee is veel gezegd over het nieuwe album van de band, Little Lucid Moments, waarop de groep zich in een bezetting met compacte gitaar, bas en drums overgeeft aan lange en vaak complexe stukken rockmuziek.
Sinds 2002 was er nauwelijks meer iets vernomen van de band, die in de jaren negentig toch gold als één van de invloedrijkste vertegenwoordigers van de Europese gitaarrock. Na de doorbraak in 1993 met het even veelzijdige als intense album Demon Box, bereikte Motorpsycho voor veel fans een volgend hoogtepunt in 1998 met het overrompelende Trust Me. Vervolgens gooide de groep rond de eeuwwisseling het roer in artistiek opzicht radikaal om en maakte enkele albums met harmonieuze popsongs, verpakt in weelderige blazers- en strijkersarrangementen. Daarna werd het stil rond Motorpsycho.
In 2005 kwam het bericht dat drummer Hakon Gebhardt was opgestapt.'In 2002 lag Motorpsycho in feite uit elkaar', blikt Saether terug. 'Na veertien jaar waren we gewoon leeg. Zes maanden lang heb ik helemaal niets gedaan. Vervolgens zijn we een tijdje met het Noorse country and western-project The International Tussler Society in de weer geweest. En toen vertelde Gebhardt dat hij niet langer wilde drummen.'Het had hem in die jaren ook al gefrustreerd dat ze het repertoire van de pop-albums Let Them Eat Cake en Phanerothyme uit 2000 en 2001 nooit op het podium hadden kunnen uitvoeren zoals het op de plaat te horen was, vertelt Saether. 'Maar goed, in 2006 voelde ik dat dat oude Motorpsycho-gevoel bij gitarist Hans Ryan en mijzelf toch weer terugkwam. Als duo hebben we toen in Eindhoven het album Black Hole/Blank Canvas gemaakt, waarbij wij zelf ook de drumpartijen speelden.'Voor de tournee die volgde werd onder meer de Brabantse drummer Jacco van Rooij uitgenodigd. 'Hij heeft ons geweldig geholpen'', zegt Saether. ,,Maar als permanente oplossing werkte het niet. Motorpsycho is een band die vijf keer per week moet repeteren. En Jacco kon maar één week per twee maanden naar Noorwegen komen.'In 2007 werd de Noor Kenneth Kapstadt als nieuwe, permanente drummer aangetrokken.
Het klikte meteen en Little Lucid Moments is het eerste resultaat. Een album met vier lang uitgesponnen stukken waar behalve het basisdrietal geen gastmuzikant aan te pas kwam. 'De stukken zijn geschreven voor een trio en zonder 'overdubs'. Het is muziek die we zo ook op het podium kunnen spelen. Dat wilde ik graag en dat doen we nu ook. Iedere avond', aldus Saether.December jongstleden, tijdens het State-X New Forms festival in Den Haag, gaf Motorpsycho één van haar eerste concerten in de nieuwe bezetting. Toen klonken ze nogal stroef. Ploeterend. Nu, een klein half jaar later, in de Keulse Live Music Hall, voor zo'n tweeduizend bezoekers, is de souplesse terug. Het zingen is nooit de grote kracht van de groep geweest. Maar vooral als het tempo wordt opgevoerd, kan de groep het publiek instrumentaal meesleuren in een soort rock-achtbaan. Op haar beste momenten is Motorpsycho een ware proeve van overrompeling. Al laat dat moment in Keulen wel een uurtje op zich wachten. Maar ieder concert van het Noorse trio is weer totaal anders en duurt zelden korter dan tweeënhalf uur.De muziek van de groep laat zich niet in twee, drie woorden omschrijven. Toch herken je het onmiddellijk als 'Motorpsycho'. Zoals ook bijvoorbeeld de muziek van Led Zeppelin uit duizenden herkenbaar was, terwijl die groep toch moeiteloos van folk op blues of hardrock overschakelde. Wat de Motorpsycho-songs bindt is de intensiteit en een zucht naar muzikaal avonturieren. Maar de 'last van veertien jaar Motorpsycho', zoals hij die in 2002 voelde, is van zijn schouders, vertelt Saether. 'Ik voel mij heel vrij. Ik leef in het nu. Dat is prettig.'Een Motorpsycho-concert doet wel een beetje aan een optreden van de Amerikaanse band The Mars Volta denken. Beide bands kijken niet op een uurtje meer of minder en zijn niet vies van een uitputtende gitaarsolo of een geïmproviseerd intermezzo. Maar ook in mentaliteit zijn er overeenkomsten, geeft Saether toe. Zowel Motorpsycho als The Mars Volta verzetten zich tegen de oprukkende tendens dat muziek een snel en gemakkelijk te verorberen consumptieproduct zou moeten zijn.
Daarmee verwordt hun complexe, aandachtig luisteren vereisende muziek bijna tot een politiek statement. 'Absoluut!', beaamt Saether. 'Mijn favoriete muziek is altijd muziek geweest waar ik zelf veel energie in moest stoppen om het te leren waarderen. Maar de iPod en de downloadsites op internet presenteren muziek als een soort fastfood. Op ons nieuwe album staan stukken van twintig minuten en we weigeren om die in hapklare brokjes van vier of vijf minuten te hakken.' (Peter Bruyn, GPD)
Concerten:
Di 27 mei 2008 Antwerpen (Hof ter Lo)
Wo 28 mei 2008 Eindhoven (Effenaar)
Do 29 mei 2008 Utrecht (Tivoli)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden