PlusBoekrecensie

Moeder en zoon reizen in een taxi door Zwitserland in een spel van waarheid en fictie

Christian Kracht laat zijn rusteloze hoofdpersonen reizen. In Eurotrash is hij, behalve een meedogenloze ontleder van het leven, ook erg grappig.

Maarten Moll
Het boek begint in Zürich, waar de Krachts vorige roman eindigde. Beeld Getty Images
Het boek begint in Zürich, waar de Krachts vorige roman eindigde.Beeld Getty Images

De ik-figuur uit Eurotrash haalt zijn tachtigjarige moeder in Zürich op om een reis te gaan maken. Die ik-figuur heet Christian Kracht. Niet helemaal toevallig is Christian Kracht ook de schrijver van de roman Eurotrash. Voorlopig nemen zoon en moeder een taxi, en blijven ze in Zwitserland.

Eurotrash is een soort vervolg op het debuut van Christian Kracht uit 1995: Faserland. Waarin een man, zonder naam maar wel lijkend op de auteur, door Duitsland reist, al worstelend met zijn identiteit. Dat boek eindigt waar Eurotrash begint: in Zürich.

Faserland is niet in het Nederlands vertaald. Helaas, moet ik zeggen, want Eurotrash is een goede roman die heel nieuwsgierig maakt naar dat debuut.

Van Christian Kracht las ik wel het in 2001 uitgekomen, en een jaar later in het Nederlands verschenen 1979. Een prachtige roman over twee dandy’s die vlak voor de islamitische revolutie door Iran reizen en langzaam hun decadente identiteit afleggen.

Reizen is een thema in Krachts werk. Het belichaamt de rusteloosheid van de hoofdpersonen die zich niet helemaal geworteld voelen in het leven. In Eurotrash kraakt hij de hele santenkraam af. Dat begint al met het afgeven op Zürich, de Zwitsers en de familie.

Niet al te fraai verleden

Hij is ongerust over de toestand van zijn moeder. Ze drinkt te veel, slikt pillen, en hij denkt dat ze ze niet meer allemaal op een rijtje heeft (ze is al eens opgenomen in een psychiatrische kliniek). En er valt niet met haar te praten. Dan heeft de lezer al een tientallen pagina’s lang exposé over het niet al te fraaie verleden van de familie tot zich genomen. Het is een soort afrekening, die uitmondt in de beslissing van Christian om samen met zijn moeder nog één keer een reis te maken.

Uiteraard bedoeld om met zichzelf en zijn moeder – ze zegt dat hij haar verwaarloost – in het reine te komen. En ook weer, net als in eerder werk, en zoals de Duitsers zo mooi zeggen, een Identitätssuche.

Zijn moeder wil eerst naar de bank om een enorm bedrag op te nemen, dat ze vervolgens zo goed als weg wil geven. En Christian vindt dat best.

Kracht is in Eurotrash behalve een meedogenloze ontleder van het leven, ook erg grappig. Zo vertelt zijn moeder achter in de taxi hem plompverloren dat ze een stoma heeft.

‘Ik bedoel, ik heb het al gedaan.’

‘Hoe bedoel je? In je broek?’

‘Nee, in het zakje.’

“Wat bedoel je, in welk zakje?’

‘Hier, in dit zakje. Voel maar.’

En het is de bedoeling dat Christian het zakje vervangt.

Van zijn moeder, die voortdurend strooit met literaire citaten, moet Christian gedurende de reis verhaaltjes vertellen.

‘Waarheid of fictie?’

‘Is me om het even. Dat mag jij uitmaken.’

Dat spel van waarheid en fictie zit door de hele roman verweven. En het mooie is dat je je als lezer gaat afvragen wie wie nu voor de gek houdt. (Deze lezer trok erg naar de moeder toe.) Heel knap gedaan.

null Beeld

FICTIE

Eurotrash

Christian Kracht
Vertaald door Peter Claessens
De Arbeiderspers, € 20,99
208 blz.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden