PlusFilmrecensie

Modern antwoord op de girlpowerbeweging blijft uit in Moxie

Moxie

Regie Amy Poehler
Met Hadley Robinson, Lauren Tsai, Patrick Schwarzenegger, Nico Hiraga, Amy Poehler
Te zien op Netflix

null Beeld Colleen Hayes/NETFLIX
Beeld Colleen Hayes/NETFLIX

Feminisme is door de jaren heen flink veranderd. De ­tienerfilm Moxie probeert de intergenerationele kloof te dichten. Daarbij stelt de film zich een modern antwoord voor op de girlpowerbeweging van de jaren negentig, maar komt het nostalgische herkauwen van vooral de ­esthetiek van pre-internetactivisme eigenlijk een decennium te laat. De tweede film van actrice/comédienne/regisseur Amy Poehler (Wine Country) is bij vlagen plezierig, maar blijkt vooral een gemiste kans.

Het verhaal over Vivian (Hadley Robinson) – een verlegen meisje dat een anoniem zine publiceert, waarin ze zich uitspreekt tegen een seksistische traditie van haar middelbare school – heeft iets gedateerds. De young­adultroman uit 2017 waarop de film is gebaseerd kwam misschien relatief kortgeleden uit, de vier jaar die zijn verstreken hebben voor een sprong in het publieke ­bewustzijn gezorgd. Te midden van een openbare ­afrekening met ongebreideld seksueel geweld voelt een film die uiteindelijk niets meer zegt dan dat seksuele ­objectivering slecht is, te simplistisch aan – zeker omdat het verhaal nuancering mist.

Er is, zoals de moeder van Vivian (een verrassend matte Amy Poehler) zegt, een hoop terechte kritiek geuit op het powerfeminisme. Moxie doet een halfslachtige poging deze kritiek te incorporeren en de poging om intersectioneel te zijn, voelt niet altijd oprecht. Zo is in enkele scènes prominent een meisje in een rolstoel te zien, dat een paar losse zinnen over haar handicap mag uitspreken, maar verder in geen enkele verhaallijn wordt opgenomen.

Ook het trans meisje dat aan de activistische groep deelneemt die op basis van het zine ontstaat, krijgt verder amper aandacht. Door al deze problemen simpelweg te relateren aan de kwestie van vrouw-zijn, mist Moxie de nuances van onderdrukking en stelt de film uiteindelijk de ervaring van het heteroseksuele, witte meisje centraal – ook al is zij duidelijk geïnspireerd door haar nieuwe zwarte klasgenoot.

Wel verfrissend is de verbeelding van Seth (Nico ­Hiraga), op wie Vivian verliefd is. Anders dan veel feministisch getinte tienerfilms die Moxie voorgingen, behandelt hij Vivian met respect. Seth stijgt zelfs in aanzien bij ­Vivian en haar vriendinnen nadat hij zich openlijk heeft uitgesproken voor de vrouwenbeweging.

Wellicht is de boodschap dat seksisme slecht is voor jonge meisjes in conservatief Texas, waar de film zich afspeelt, wel enigszins nieuw. Maar in een tijd waar feminist geen vies woord meer is, blijft die boodschap allesbehalve gedurfd. Het kijken van Moxie roept vooral het toekomstbeeld op van een film die de confrontatie met lastigere ­feministische kwesties wel durft aan te gaan.

Zo is de film, die door Poehler ook wel als een ‘coming-of-rage’-film wordt omschreven, misschien vooral een ­belangrijk ­moment in feministische coming of age van Hollywood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden