Plus

Modehuis Gucci breekt in Milaan lans voor alles wat atypisch is

De Engelse koningin Elizabeth II zat deze week voor de eerste keer front row bij een modeshow, maar dat werd al snel overschaduwd door Gucci's cyborgs met drie ogen en een babydraakje.

Enkele Guccimodellen droegen op de catwalk een replica van hun hoofd onder de arm. Beeld Gucci

Het decor van de Guccishow voor winter 2018, woensdag in Milaan, was al enigszins spooky: een operatiekamer, het publiek op plastic stoeltjes in de 'wachtkamer'.

De modellen deden er een schepje bovenop door een replica van hun hoofd onder de arm mee te dragen, als ware het de nieuwe handtas. Nog meer vindingen: een derde oog op het voorhoofd, hoorntjes op het hoofd, en een schattig draakje dat door model Oslo Grace als een baby werd meegedragen.

'New face' Grace, de modeversie van Daenerys Targaryen (Game of Thrones), verwierf er in één klap een plek mee in de modebijbel der onsterfelijken.

Creative director Alessandro Michele riep voor al deze geintjes de hulp in van Makinarium. Dat is een bedrijf in het Romeinse filmmekka Cinecittà dat is gespecialiseerd in special ­effects. Het is daarmee de Italiaanse tegenhanger van Peter Jacksons Weta Workshop (Blade Runner 2049, Avatar, The Lord of the Rings).

De soundtrack: Stabat Mater - een 13de-eeuwse ­katholieke hymne voor Maria die haar lijden uitdrukt tijdens de kruisiging van haar zoon - drapeerde een mystieke laag over Gucci's wondere wereld.

Hokjesdenken
Na afloop van een show haast het publiek zich altijd onmiddellijk naar de uitgang, in een ­poging één van de schaarse Milanese taxi's te bemachtigen voor de tocht naar de volgende show, maar dit keer bleef het even zitten. Het was ook niet niks wat er zojuist aan het oog was voorbij getrokken.

Ja, wat was dat eigenlijk en vooral: wat bedoelde Michele ermee? Het persbericht bevatte een quote van filosoof Michel Foucault over het ­opleggen van identiteit en het plaatsen van mensen in categorieën zoals normaal en abnormaal.

En dat we eraan gewend zijn geraakt dat te accepteren. Gucci's cyborgs, de samensmelting van mens, machine en dier, moeten een andere manier van denken aanmoedigen die indruist tegen categorieën. 'Wat atypisch of abnormaal lijkt vanuit normerend perspectief, krijgt een nieuwe wettigheid. Een nieuwe adem,' aldus Michele.

Hij haalde A Cyborg Manifesto erbij, een essay (1984) van de Amerikaanse feminist Donna ­Haraway, waarin de hybride wordt geprezen als een gedaante die de mens kan overwinnen.

Een wezen dat natuur en cultuur, mannelijk en vrouwelijk, normaal en alien, ziel en materie combineert. Een bastaardidentiteit, waardoor je zelf kunt beslissen wie of wat je bent. Weg met hokjesdenken, niets is van tevoren bepaald.

Pittige kost die niemand verbaast van de ontwerper met het hippie-uiterlijk. Michele brengt zijn vrije tijd het liefst door in de natuur en groeide op met een sjamaan als vader. In de strijd tegen discriminatie en voor gendergelijkheid vervult hij een voortrekkersrol.

Tevens zorgde hij ervoor dat het modehuis onlangs stopte met bont.
Michele cast voor zijn shows vaak 'real people'. Hij boekte transgendermodel en activist Hari Nef voor de campagne van zijn eerste parfum en hij voegt humor toe aan de diversiteitsdiscussie met korte video's, geschoten door de Britse fotograaf en regisseur Glen Luchford, waarin aliens auditie doen.

De boodschap: Gucci is voor ­iedereen. En wat is überhaupt normaal?

Sikh-taxichauffeur
Dat zou je kunnen afdoen als een slimme commerciële zet, maar Gucci tekende een jaar geleden als eerste modebedrijf een overeenkomst met PARKS, een Italiaanse non-profitorganisatie die strijdt tegen discriminatie en vecht voor gendergelijkheid op de werkvloer.

Het beste accessoire voor winter '18: een drakenbaby. Beeld Gucci

Naast financiële steun aan voorlichtingscampagnes door PARKS (bijvoorbeeld voor Gucciwinkelpersoneel), heeft Michele de promotie van talent tot zijn missie gemaakt, waarbij etniciteit, leeftijd, gender en seksuele diversiteit wordt gevierd.

En o ja, de kleren die in Milaan werden ­getoond, je zou ze bijna vergeten: ze waren prachtig. Maar liefst negentig post-traditionele genderloze looks die elementen bevatten van de Inuit, de turbans van Sikh-taxichauffeurs in New York, de glitters van het oude Hollywood, de bloemetjessjaals van Russische baboesjka's en een moderne, gebreide versie van de nikab.

Alles werd door elkaar gedragen, alsof er een bom was ontploft in de garderobekast van meerdere personen met zeer diverse achtergronden. Een voortzetting van Gucci's verkleedpartij, noem het escapisme in roerige politieke en ethische tijden, door Michele ingezet na het ­gedwongen vertrek van zijn voorgangster Frida Giannini.

Een gouden move van Gucci topman Marco Bizzarri, die de onbekende Romein, weliswaar al jaren achter de schermen werkzaam bij het modehuis, naar voren schoof.

Mede dankzij ­Micheles slimme gebruik van sociale media, en daarmee de communicatie met millennials en generatie Z, is het modehuis sinds een jaar het best verkochte luxe modemerk op aarde. En wie weet binnenkort ook op Mars.

Fiona Hering werkt voor Vogue Nederland.

Beeld Gucci
Beeld Gucci

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.