Plus Interview

Modefotografe Annemarieke van Drimmelen ging zoek naar het intieme en vrouwelijke

Modefotografe Annemarieke van Drimmelen werkt voor Chloé, Armani, Tiffany en Hermès. Haar eerste boek, Tadaima, is een eerbetoon aan haar vroeg overleden moeder.

‘De gevoeligheid en zoektocht naar vrouwelijkheid in mijn werk heeft veel te maken met de zoektocht naar mijn moeder.’ Beeld Annemarieke van Drimmelen

Het was druk donderdagavond bij boekhandel Athenaeum aan het Spui, half modeland was er om een gesigneerd exemplaar te bemachtigen van Tadaima, het betoverend mooie boek van fotografe Annemarieke van Drimmelen (41). Internationaal gezien één van onze grootste fototalenten, al schreeuwt ze dat zelf zeker niet van de daken.

Tien jaar geleden toonde ze in New York haar bescheiden portfolio aan Ivan Shaw, hoofd fotografie van Condé Nast, uitgever van Vogue. Hij was onder de indruk van haar intieme serie Between Us die ze samen met stylist Dimphy den Otter maakte van modellen die ze cool vonden. Intieme, poëtische beelden, in hun eigen omgeving gemaakt, van onder meer Saskia de Brauw, Bette Franke en het Franse model Caroline de Maigret, toen ‘al’ 35. Zo’n intimiteit had hij niet eerder gezien in modefotografie, zei Shaw. Inmiddels werkt Van Drimmelen met regelmaat ook voor de Italiaanse Vogue, het Wall Street Journal magazine, en Vogue Nederland. Daarnaast schiet ze campagnes, van Hermès, Chloé, The Row. “Er is geloof ik niet één van die merken waarvoor ik niet heb gewerkt.”

Maar zo’n beladen project als Tadaima, met vrij werk, dat vond ze doodeng. Haar vriend, kunstenaar Jasper Krabbé, stimuleerde haar het door te zetten. “Maar uiteindelijk heb ik er wel drie jaar over gedaan.”

Ik wilde dat ik me je gezicht net zo goed herinnerde als je handen, schrijft u in het voorwoord van Tadaima over uw moeder Ineke.

“Ze overleed toen ik negen was aan de gevolgen van een hersentumor. Ik herinner me vlagen van haar uiterlijk, vooral haar roodgelakte nagels en haar sterke, grote handen. Net als de mijne. Én dat ze altijd en overal aan het fotograferen was. Onderwerp waren mijn vader en ik, zelf staat ze bijna nergens op. Het was een hobby, maar je ziet dat ze er oog voor had. Na haar overlijden pakte ik intuïtief haar camera, waarschijnlijk uit de onderliggende gedachte dat er gefotografeerd moest worden omdat zij dat niet meer kon. Het is aan mijn moeder te danken dat ik in dit vak terechtgekomen ben.”

Hoe is dit project ontstaan?

“Ik realiseerde me dat ik in mijn vrije werk telkens weer terugging naar dat intuïtieve fotograferen uit mijn jeugd, het simpele zíen van kleine dingen, bijzondere handen, licht wat naar binnen valt door een gordijn, een schaduw op een muur. De gevoeligheid en de zoektocht naar vrouwelijkheid in mijn werk heeft veel te maken met het gemis van mijn moeder.”

Er staan voornamelijk naaktbeelden, analoog en digitaal, en van vriendinnen.

“Ja. Het naakte lichaam van model Dorothea Barth-Jorgensen siert de cover. Ik fotografeerde haar in New York en Santa Fe en zij maakte een korte film van mij voor het project.”

Hoe zou u uw stijl omschrijven?

“Ik speel graag met het zichtbare en onzichtbare, zoals een schaduw die over een gezicht valt. Het intieme zit ‘m soms in hoe ik het moment ervaar. Dat leerde ik van Paul Bellaart, die ik twee jaar heb geassisteerd. Hij kan als geen ander ín het moment fotograferen. Vaak is dat een tussenmoment. Dan zie je meer dan als iemand er klaar voor zit. Het moment waarop iemand zich even herpakt is veel interessanter.”

Uw moeders lievelingskleur was blauw, vandaar dat u voor het eerst met cyanotypie werkte.

“Ja, een fotografisch proces waarbij na ontwikkeling een cyaanblauwe afdruk ontstaat. De Engelse botanist Anna Atkins paste het als eerste toe in de fotografie. Ik ging op zoek naar mijn moeders blauw, dat betekende heel veel experimenteren en geduld hebben.”

Hoe voelt het nu het boek af is?

“Als een afronding. Het was belangrijk om mijn moeder als fotograaf én haar invloed op mijn leven te erkennen, en dat aan te stippen. Daarbij viel dit project samen met mijn zwangerschap. Mijn moeder was 39 toen ze overleed, ze heeft de veertig net niet gehaald, ik was 39 toen ik zwanger raakte, June (Lee Rosi) werd geboren op mijn veertigste. Alles viel samen, dat voelde als thuiskomen. De titel van het boek bedacht ik na afloop pas. Tadaima betekent thuiskomen, wanneer je op de drempel staat.”

Beeld Annemarieke van Drimmelen

Eerder toonde u de foto’s al thuis in Brooklyn aan een select publiek.

“We wonen half in Amsterdam, half in Greenpoint. Klanten met wie ik veel werk waren uitgenodigd, zoals hoofdredacteur Kristina O’Neill, creative director Magnus Berger van Wall Street Journal Magazine, en natuurlijk Ivan Shaw.”

Hoe creëert u intimiteit met de vele beroemdheden die u inmiddels fotografeerde, onlangs nog de Zweedse acteur Alexander Skargard?

“Een celebrity neemt vaak een hele posse mee, maar tijdens het fotograferen probeer ik iedereen weg te houden, om zo intiem één op één contact te hebben. Mijn assistenten staan dan uit zicht. Het helpt dat ik niet veel equipment gebruik, ik werk graag met natuurlijk licht.”

Na afloop moeten de foto’s dan nog wel door de keuring van een manager.

“Valt mee. Voorafgaand aan de shoot is het team goedgekeurd, dus is er vertrouwen. De stylist heeft het soms moeilijker. Zo bleek actrice Jessica Chastain vegan en stond er een rek vol bont en leer. Wat overbleef waren stuks van The Row, beeldschoon, maar niet op haar want ze is klein. Toen ben ik maar heel close gegaan en dat pakte goed uit, ze is prachtig.”

Naomi Campbell op de cover van het magazine van The Wall Street Journal. Beeld Annemarieke van Drimmelen

Vorige week kwam uw serie met Naomi Campbell voor de WSJ uit. Hoe was het om met haar te werken?

“Waanzinnig. Ik had al best wat topmodellen voor mijn camera, maar Naomi staat op eenzame hoogte. Een krachtige, trotse vrouw. Er was wederzijds respect, ze had geen haast weg te komen en vond het geen probleem om vanaf Parijs een uur te reizen naar het huis dat ik had gehuurd. Het adres houd ik geheim. Er hangt zo’n unieke sfeer, met prachtig licht en kleuren. Het is van een stel van in de negentig dat er al zeventig jaar woont.”

Volgens velen bevinden we ons op een keerpunt van wat het betekent om vrouw te zijn. Wat vindt u daarvan?

“Het is een interessant moment, al vind ik dat daar wat nuance in kan worden aangebracht. Ik schreef er een stuk over voor Beauty Papers, bij naaktfoto’s die ik maakte van vrouwen van boven de veertig. Mede dankzij #MeToo vechten vrouwen voor hun rechten, een uit­stekende zaak, maar het is ook een gekke tijd waarin vrouwen van alles doen aan zichzelf om maar jong te blijven. Enerzijds willen we geaccepteerd worden om wie en hoe we zijn, maar aan de andere kant accepteren we dat soms zelf niet echt. De verandering die je graag om je heen wilt zien, begint altijd bij jezelf, denk ik.”

Vrouwen kunnen nu makkelijker dingen opeisen.

“Zeker, zo wil ik June – inmiddels vijf maanden – graag zo lang mogelijk borstvoeding geven, dus reist ze mee. Tijdens de shoot met Naomi was ze erbij. Op een gegeven moment ver­ontschuldigde ik me en wachtte het hele team, inclusief Naomi, terwijl ik borstvoeding gaf. Ondenkbaar twee jaar geleden. Ik kom net terug uit New York, de komende zes weken wil ik alleen in Amsterdam werken. Gelukkig zijn er grote klanten, waaronder H&M, die hun oorspronkelijke plan wijzigden en hier naartoe komen omdat June nog zo klein is. Heel sympathiek.”

Het is sowieso een gunstige tijd voor ­vrouwelijke fotografen.

“Dat denk ik ook, maar ik hoef niet bij een groep te horen. Ik heb vrouwen altijd al vanuit een wederzijds respect, zonder enige afstand, gefotografeerd en dat blijf ik doen.”

Annemarieke van Drimmelen. Geboren in 1978 in ­Australie. Sinds 2005 legt ze zich volledig toe op modefotografie en ­ontwikkelde een eigen stijl. Beeld Daniel Bouquet
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden