PlusExclusief

Mischa Blok deed een ultieme poging haar biologische moeder te vinden

Ruim een jaar geleden deed radiomaker Mischa Blok (47) zichzelf een belofte. Ze wilde tot het uiterste gaan om haar biologische moeder te vinden, al moest ze ervoor in een oranje cape door Zuid-Korea. Ze schreef er een boek over: Mama Lee.

Hanneke van Houwelingen
Mischa Blok: ‘Je kijkt om je heen en denkt: er gaat straks iets gebeuren waardoor mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn.’ Beeld Malou van Breevoort
Mischa Blok: ‘Je kijkt om je heen en denkt: er gaat straks iets gebeuren waardoor mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn.’Beeld Malou van Breevoort

In het kantoortje staat een grote beveiligingsmonitor waarop je iedereen vanaf de straatkant ziet aankomen. Er gaat een kriebel door mijn hele lijf. Hoe geweldig zou het zijn als ik haar straks over dat grasveld zie lopen en ze het echt is, mijn moeder, Mama Lee.

Er verstrijken vijftien minuten waarin ik mijn enthousiasme tevergeefs probeer te temperen. Negenhonderd seconden waarin mijn hart een sprongetje maakt als ik achtereenvolgens de tuinman op de monitor zie passeren, een streepjeskat en een kind dat in zijn eentje verveeld een bal in het doel trapt.

Het is dag acht van haar zoektocht. De dag dat Mischa Blok eigenlijk naar huis zou vliegen, zonder haar moeder te hebben gevonden. Maar een nieuw flintertje informatie gaf hoop. Hield haar hier, in Korea. Ze wist de geboorteplaats van haar biologische moeder te achterhalen, diep in het zuiden van het land. Dus werd het ticket omgeboekt en begon in de omgeving van Hwasun een nieuwe zoektocht. Die leidde naar een bijgebouwtje van een kerk, waar ze nu gespannen naar de monitor staart. Pyung Soon Lee is onderweg; Mama Lee, hoopt Mischa.

De teleurstelling is groot: de vrouw in kwestie heet wel Pyung Soon Lee, ze heeft alleen nooit een dochter gekregen.

Radiomaker Mischa Blok, bekend van het nachtelijke programma Mischa! op Radio 1, ging afgelopen jaar op zoek naar haar biologische moeder van wie ze alleen de naam kende. Over de bijna onmogelijke zoektocht schreef ze een boek dat deze week uitkwam: Mama Lee.

Kindertehuis

Negen maanden later, Mischa Blok kijkt om zich heen. De tafel rechts naast de bar? Nee, te onrustig, te dicht bij de entree. Ze loopt toch liever naar een tafeltje aan het raam. Doet ze altijd: minstens één keer van plek wisselen als ze ergens binnenkomt, zoals hier in restaurant Davids op het Mediapark. “Familietrekje,” zegt ze lachend. Een familietrekje? Jazeker. Want het verhaal gaat verder ná dag acht.

Voor ze hierover vertelt vliegt ze door de voorbije acht jaar, waarin ze sporadisch contact had met haar biologische vader. In 2014 spoorde ze hem op via een organisatie die betrokken was bij haar adoptie als driejarig meisje. Toen pas werd duidelijk dat ze nooit te vondeling is gelegd, zoals zij en haar Nederlandse ouders dachten. Haar vader bracht zijn dochter zelf naar het kindertehuis, nadat hij naar eigen zeggen was verlaten door haar moeder en een nieuwe relatie kreeg.

Hoewel Blok vanaf de hereniging elk jaar naar Korea gaat, verloopt het contact stroef. Details over haar moeder geeft haar vader nooit prijs. Ontmoetingen vinden altijd in een restaurant plaats, onpersoonlijk en koeltjes. Steeds vaker bekruipt haar het gevoel dat ook het verhaal dat haar vader haar heeft verteld niet klopt. Met Joris Kreugel, een goede vriend en camera­man, en ‘fixer’ You Dongick zette ze afgelopen jaar alles op alles om de waarheid alsnog boven tafel te krijgen.

En zo is Mischa Blok opnieuw bij dag acht. Ze vertelt hoe ze op straat en in de metro het gezicht van elke vrouw van rond de zeven­tig scant. “Zelfde mond? Zelfde ogen? Dit zou haar kunnen zijn. Maar die avond was ik doodmoe en gaf het op. We hadden meerdere Pyung Soon Lees gevonden en bevraagd. Ik zei tegen Joris: we gaan morgen naar Seoel, ’s avonds naar een karaokebar en dan is het mooi geweest.”

Blok heeft het gevoel dat ze tot het uiterste is gegaan, precies wat ze zichzelf had beloofd. Ze is vanuit huis vertrokken met een koffer vol houten tulpen en klompmagneetjes. Die deelde ze uit, samen met de duizend flyers die ze in Korea liet drukken met een zwart-witfoto van zichzelf als tweejarige. Een meisje in een kindertehuis met een grote witte boord over haar trui, dat sip in de camera kijkt.

André Hazes

Ze ondertekende de flyer met haar Koreaanse geboortenaam: Eun Hye. Ze klopte aan bij politiebureaus, struinde archieven af, liet apothekers en kerken zoeken in hun database en trok de aandacht van regionale en landelijke media in een oranje gewaad, dat ze vooraf had gekocht.

“Toen ik thuis, in Utrecht, over mijn zoektocht nadacht heb ik gevisualiseerd hoe ik op het Gwanghwamun Square in Seoel zou staan, een plein dat omringd wordt door media­bedrijven. Daar staan elke dag mensen te demonstreren. Daar stond ik tussen op dag drie. Als een volslagen idioot, met een Nederlandse vlag om mijn middel, oranje cape, oranje zonnebril en Bloed, zweet en tranen van André Hazes uit een speakertje.”

De wens om haar moeder te vinden werd groter toen de relatie van Mischa Blok met collega en radiomaker Jacob de Vries twee jaar geleden op de klippen liep. Voor hem gooide ze haar leven op zijn kop: Blok was getrouwd toen ze De Vries leerde kennen, achttien jaar samen en moeder van twee kinderen.

“Toen Jacob de relatie na drie jaar verbrak was het verdriet zó groot. Ik ben een enorme optimist, ging altijd door, maar hier kwam ik niet overheen. Hoe kon het dat Jacob mij meer pijn deed dan mijn vader, die mij verdorie naar het kindertehuis had gebracht? De verhoudingen waren uit balans.”

Exen

Hoewel ze altijd positief over haar adoptie heeft gedacht en opgroeide in een warm nest, denkt ze dat er een oude pijn werd aangeboord. “Ik realiseerde me toen pas dat er een kras op mijn harde schijf zit, omdat de twee mensen die onvoorwaardelijk van mij hadden moeten houden mij als kind in de steek hebben gelaten. Toen Jacob wegging, voelde ik pijn die er altijd heeft gezeten maar die ik diep had weggestopt.”

Zoals ze in haar boek haar rauwe verdriet deelt, doet ze dat ook vlak na hun breuk, en plein public. De twee radiomakers proberen uit alle macht vrienden te blijven en delen dat proces met de buitenwereld via de podcast Exen. In bijna elke aflevering vloeien er tranen. “Als ik over het liefdesverdriet heen wilde komen, was het misschien nodig naar die oude pijn terug te gaan.”

Dna-test

Daar stond ze dan in haar oranje outfit op het Koreaanse ‘Malieveld’. Als journalist weet ze hoe ze de aandacht van de media moet vangen. Ze had beet bij een regionale krant en verschillende tv-zenders. Achteraf bezien heeft al die publieke aandacht niet tot een doorbraak geleid.

De politie in de stad Suwon vindt uiteindelijk een Pyung Soon Lee die wél een dochter heeft gekregen. Op dag negen – ‘bizar dat ik het de avond daarvoor had opgegeven’ – kreeg ze dat te horen. Diezelfde dag nog vindt de ontmoeting plaats, op het politiebureau.

“Het laatste half uur dat ik moest wachten, voelde zó lang. Ik ben half uit mijn lichaam getreden. Het is vergelijkbaar met het moment vlak voor je bevalling. Je kijkt om je heen en denkt: er gaat straks iets gebeuren waardoor mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn.”

Dan hoort ze voetstappen en ziet ze een vrouw, een kop kleiner dan zijzelf, op haar afrennen. “Het eerste wat ze zei was: ‘Dank je wel dat je nooit hebt opgegeven.’ We moesten allebei heel hard huilen, op precies dezelfde toonhoogte.”

Hoewel de dna-test pas een paar weken geleden zekerheid gaf, wist Blok het intuïtief allang. “Je denkt vooraf: ik ga een vreemde vrouw ontmoeten, maar er was niks vreemds aan. Ik wist meteen: dat is haar.”

Vragenvuur

Sinds haar zoektocht heeft ze meer rust. Dat kwam deels door het schrijven van het boek, waarin ze alle plotwendingen kon structureren. Want dat waren er nogal wat. Zo ontdekt Blok dat haar Koreaanse naam niet Eun Hye is, zoals in haar adoptiepapieren staat, maar Geun Hee. Ook blijkt ze een jaar jonger dan gedacht.

Ze vermoedt dat haar vader en het kindertehuis een kwalijke rol hebben gespeeld door haar papieren te vervalsen. Mogelijk hebben ze zelfs aan haar adoptie verdiend, zoals recentelijk bij andere ‘vondelingen’ aan het licht is gekomen.

Over haar eerste levensjaren bestaan inmiddels verschillende versies. Haar moeder zegt haar nooit te hebben verlaten. Het was volgens haar andersom: ze werd door Bloks vader uit huis gezet toen hij een andere vrouw kreeg.

Bij gebrek aan een woning en geld bracht ze haar peuter tijdelijk onder bij de moeder van haar ex en zocht ze werk, elders in het land. Toen ze na een paar maanden terugkwam, was haar dochter naar een kindertehuis gebracht. Ook in dit verhaal ontbreken details, weet Blok, maar ze kent nu de grote lijn en berust daarin.

Ze merkt ook dat het geen zin heeft haar moeder – die ze in de herfstvakantie opnieuw opzocht – te onderwerpen aan een vragenvuur, zoals ze dat als journalist gewend is. “Het gaat mij nu om het kweken van een band. Je leert iemand ook kennen door samen tijd door te brengen en gewone dingen te observeren. Hoe drinkt ze haar koffie, hoe roert ze in haar kopje, hoe vaak kijkt ze naar buiten?”

Of, en dat is zeer herkenbaar, hoe Pyung Soon Lee altijd minstens één keer van tafel wisselt als ze een restaurant binnenloopt.

Mischa Blok liet duizend flyers maken met een zwart-witfoto van zichzelf als tweejarige. Beeld Privefoto mischa blok
Mischa Blok liet duizend flyers maken met een zwart-witfoto van zichzelf als tweejarige.Beeld Privefoto mischa blok

Mama Lee

Mischa Blok
Meulenhoff, €21,99

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden