PlusFilmrecensie

Misbehaviour: een protestfilm die niet raakt, inspireert of aanzet tot actie

Beeld Parisa Taghizadeh

Films over activisten openen vaak met hetzelfde cliché: een naïeve nieuweling wordt onder de vleugels genomen van een stelletje radicale(re) activisten en verandert in het proces hun werkwijze. In dit geval ontmoet moeder en kersverse UCL-student Sally een aantal leden van het Women’s Liberation Movement, die in Engeland net aan bekendheid wint, en overtuigt hen ervan de missverkiezing die dat jaar in Londen wordt gehouden te verstoren.

In het eveneens Britse historische drama Pride (2014) laat eenzelfde soort plot de urgentie van een situatie uit het verleden invoelen. In Misbehaviour, een protestfilm die niet raakt, inspireert of aanzet tot actie, heeft Sally’s radicaliseringsproces juist het tegenovergestelde effect: verslagenheid of, erger nog, apathie.

De historische dramafilm gaat over de controversiële Miss Worldverkiezing in 1970 – een evenement dat door de personages wordt bekritiseerd vanwege het tentoonstellen van de lichamen van vrouwen, maar die wel in detail en vol voyeuristische close-ups te zien is – en probeert de radicaal verschillende ervaringen van vrouwen in één narratief te weven.

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Sally Alexander, die het protest tegen de missverkiezing in 1970 vormgaf, en Jennifer Hosten, die als eerste zwarte vrouw de verkiezing zou winnen. Het conflict tussen deze twee perspectieven geeft een complexiteit die dit soort feministische feelgoodfilms vaak mist, maar blijft door een aarzelende focus helaas slechts een voetnoot in een verhaal dat nooit echt van de grond komt.

Naast Sally, die in het begin het hoofdpersonage lijkt maar gek genoeg steeds meer op de achtergrond verdwijnt, en Jennifer Hosten, die te laat in beeld verschijnt om echt iets voor te voelen, volgen we Sally’s moeder. Zij wordt fel bekritiseerd door Sally maar neemt wel de opvoeding van haar dochter op zich. Daarnaast volgen we een aantal deelnemers van de missverkiezing, onder wie de eerste zwarte deelnemer van het gesegregeerde Zuid-Afrika en de Zweedse favoriet, en de vrouw van de misogyne stand-upcomedian en vrouwenverslinder Bob Hope, die de verkiezing dat jaar presenteert.

Het kernprobleem is dat de film te veel probeert te doen, zonder uiteindelijk iets voor elkaar te krijgen. Zo lukt het niet de verschillende belevenissen oprecht over te brengen (zoals de recente Man Booker Prizewinnaar Girl, Woman, Other bijvoorbeeld wel succesvol doet), vooral omdat er weinig wordt geïnvesteerd in de uitwerking van de personages. Misbehaviour neemt een veelbelovende nacht waar meerdere perspectieven van de vrouwen­bevrijding samenkomen en maakt er een emotioneel vlakke warboel van. 

Regie Philippa Lowthorpe

Met Keira Knightley, Gugu Mbatha-Raw, Rhys Ifans, Jessie Buckley, Keeley Hawes, Lesley Manville, Greg Kinnear

Te zien in Cinecenter, Filmhallen, The Movies, Arena, City, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden