PlusReportage

Miniconcertje tussen de eiken met Tim Knols wandelclub

Nu concerten voor meer dan 30 toeschouwers verboden zijn, wandelt muzikant Tim Knol met zijn fans door bos en veld. Met miniconcertjes tussen de eiken als beloning voor de inspanning.

Beeld Lin Woldendorp

Zijn eerste lied kan er maar één zijn. Tim Knol slaat zijn akoestische gitaar aan en zet The Dark Deep Woods in. Het lijkt de omgeving te beschrijven: door het bladerdek boven hem piepen dunne straaltjes zonlicht. Achter de muzikant strekt het woud zich uit zonder een levende ziel in zicht.

Voor hem is dat anders: 22 wandelaars hebben zich geïnstalleerd op boomstronken of zich neergevlijd tegen een eikenstam. Ze luisteren aandachtig. Het is na een klein uurtje stappen door loof- en dennenbos de eerste rustplaats van Knols eigen Wandelclub, waarbij de zanger optreedt als reisleider en pauzenummer ineen.

Het genootschap beleeft in natuurgebied ’t Gasselterveld in de kop van Drenthe zijn première. Het idee is van Knol en zijn platenlabel Excelsior: een fikse voettocht door de Nederlandse natuur met onderweg optredens van de wandelenthousiaste organisator. Die had het plan al een tijdje in zijn hoofd sinds hij vorig jaar zomer de voordelen van de wandelsport ontdekte. Toen in tijden van corona het geluid van concerten verstomde, zette hij zijn ideeën versneld om in daden. “Toen we weer voor 30 toeschouwers mochten optreden, zag ik mogelijkheden.”

En zo werd de eerste wandelclub in de Nederlandse pop een feit. Voor 30 euro per jaar ben je lid van De Wandelclub (‘Eropuit sinds 2020!’) en heb je voorrang bij inschrijving voor de tochten die Knol uitzet.

Bergschoenen

De eerste start op deze zonnige doordeweekse middag vanaf recreatieplas ’t Nije Hemelriek in de boswachterij Gieten-Borger. Daar verzamelen zich tegen drieën 22 deelnemers, vrijwel allemaal op bergschoenen en voorzien van wandelbenen. 10 kilometer de paden op en de lanen in zal voor hen geen probleem zijn. Ze komen vrijwel allemaal van ver, zijn met goede zin in de auto gestapt uit Andijk, Vianen of Heerhugowaard.

Knol deelt linnen tasjes uit voor onderweg. Inhoud: een flesje water, een appeltje, stickers en een rozijnenkoekje voor plotseling opkomende trek. Hij heeft één aanwijzing voor de kudde: ‘Niet de blauwe pijltjes volgen, maar mij.’

En daar gaan we. Met Knol voorop. Gitaar op de rug en telefoon met de uitgestippelde route in de hand. In een lange sliert over smalle bospaadjes en uitgesleten karrensporen. “Het is niet alleen lichamelijk gezond, maar ook geestelijk,’’ legt hij uit. “Wandelen maakt je rustig en helder. Tijdens een wandeling vallen me bijna altijd ideeën in voor liedjes. Hardlopen werkt op dat gebied minder goed. Door je verhoogde hartslag kun je minder goed nadenken.’’

Beeld Lin Woldendorp

Afvallen

De andere, meer prozaïsche reden voor zijn wandellust: Knol besloot een jaar geleden flink af te vallen. Hij woog 118 kilo en voelde zich op zijn 29ste bij tijd en wijle een versleten oude man. “Ik dronk veel, at ongezond en deed amper iets aan lichaamsbeweging. Ik zag laatst weer foto’s van anderhalf geleden terug: Man, hoe kon ik mezelf dat aandoen?’’

Hij bande de alcohol uit, veranderde zijn dagmenu én begon te wandelen. In het begin een kilometer of vijf per keer. Maar al snel het dubbele en dat minstens vijf dagen in de week. Het resultaat: 40 kilo eraf in een jaar. En een conditie om flink door te stappen, met iedereen in het gezelschap een praatje aan te knopen en ook nog twee miniconcerten te geven.

De tweede heeft een liedje van de in april aan corona bezweken singer-songwriter John Prine als hart. Souvenirs klinkt prachtig boven het tapijt van beukenbladeren. Ook wandelsporter en Knol-fan Teun Jan Kootstra (45) geniet ervan, zegt hij als de meute aan de laatste kilometers begint. “Ik wandel veel. Vind dit tempo eigenlijk aan de lage kant. Maar de combinatie met mooie muziek – ik ben al twee keer eerder bij een concert van Tim geweest – wilde ik niet missen.”

Knol heeft grote plannen met zijn wandelvereniging. Eerst zal hij voorgaan door de Nederlandse natuur (‘Er is zoveel te ontdekken hier’), later zullen ook thematochten volgen. Vogels kijken (‘Ik kan zelf geen merel herkennen’) met Hans Dorrestijn misschien. Of een stadswandeling door Utrecht met Maarten van Rossem. Het is in elk geval de bedoeling dat De Wandelclub een stabiel bloeiende vereniging wordt.

Beeld Lin Woldendorp

Rock-'n-roll

Een serieuze muzikant als voorzitter van een wandelclub. Zou pakweg Barry Hay zich niet proestend in zijn bloody mary verslikken? Misschien, maar Knol laat zich er niet door afleiden. “Als dit geen rock-‘n-roll is? Prima. Ik krijg kriebels in mijn buik als ik die blije gezichten hier in het bos zie. En trouwens, is het dan rock-’n-roll om vroeg dood te gaan? Als ik zo was doorgegaan met zuipen en vreten, was ik vermoedelijk nog geen 60 geworden.”

We naderen ons beginpunt weer. Knol neemt afscheid van zijn kudde. “Komen jullie snel terug? Ik beloof dat er ook andere muzikanten komen spelen, zodat jullie niet elke keer naar mijn geschreeuw hoeven te luisteren.”

Begin juli – de exacte aankondiging volgt nog – loopt Tim Knols Wandelclub door Noord-Holland. 

Beeld Lin Woldendorp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden