Plus Reportage

Minder grootheden, maar genoeg sterke shows op tweede dag North Sea Jazz

Dag twee van North Sea Jazz 2019 moest het stellen met heel wat minder grootheden dan de overige dagen van het festival, maar Jamie Cullum en orgelvirtuoos Joey DeFrancesco gaven sterke shows.

Beeld ANP

Van al die popacts die tegenwoordig op North Sea Jazz staan is er altijd wel een lijntje te trekken, hoe dun ook, naar de jazz. Bij Toto wil dat niet lukken. Toch is de Amerikaanse groep, vooral bekend van de über-oorworm ‘Africa’, de grote publiekstrekker op de tweede dag van het festival. De zaterdag is dit jaar de dag met het minste programma van het weekend. Evengoed is het festival ook vandaag uitverkocht en is de sfeer goed als altijd.

De bezoekers leggen lopend tussen de vijftien verschillende zalen van het Ahoycomplex afstanden af die ze normaal gesproken waarschijnlijk nooit halen in het weekend. Met het mooie weer is het goed hangen op de terrassen in het buitengedeelte. En vanzelfsprekend is het op North Sea Jazz weer goed eten. Er is zelfs een filiaal van het Rotterdamse sterrenrestaurant Parkheuvel. Voor wie toch gewoon een vette bek wil, is er de firma Hans Worst die zijn braadworsten en hot dogs verfrissend aan de man brengt met de slogan ‘Dik, vet en lekker’.

Op popgebied is er een heel sterk optreden van The Teskey Brothers, vier jongens (voor de gelegenheid aangevuld met blazers) die rootsmuziek maken, ergens tussen blues en soul in. Sterkste troef van de groep, die ware verkeersopstoppingen veroorzaakt rond de Congo-tent, is zanger John Teskey. Hij heeft zo’n lekkere rasperige stem à la Otis Redding. Amerikaanser kan het allemaal niet, zou je zeggen, maar de aankondiging van de nummers worden gedaan met stevig Australisch accent. The Teskey Brothers komen niet uit Memphis, maar uit Melbourne.

Meeuw

Houden meeuwen van orgeljazz? Bij het optreden van het trio van Hammondvirtuoos Joe DeFrancesco vliegt er een door de Hudson-zaal. Eerst met rustige vleugelslagen, maar alras steeds paniekeriger. Ineens is hij weer verdwenen, hopelijk levend en wel. DeFrancesco, vaak genoemd als ’s werelds beste bespeler van de Hammond B3, is intussen ongelooflijk op dreef. Het materiaal van zijn eerder dit jaar verschenen album ‘In the key of the universe’ klinkt wat spiritueler en ingetogener dan voorheen, maar biedt volop ruimte voor onnavolgbare improvisaties.

Of het al niet genoeg is dat bijna-vijftiger Joey DeFrancesco zo’n enorm talent op het Hammondorgel is, pakt hij er halverwege de show ook nog een trompet bij. Ja, hoor, kan hij ook: hij speelt op gestopte trompet een prachtige solo die doet denken aan Miles Davis (bij wie hij ooit in dienst was). Buiten wacht na DeFrancesco een aangename verrassing op het Mississippi-plein: Shake Stew, een Oostenrijkse groep die spektakeljazz mengt met afrobeat. Oostenrijk is niet direct het land waarbij je meteen denkt aan zulke swingende muziek (misschien zeggen ze dat daar over Nederland), maar dit klinkt echt heel aanstekelijk.

Jamie Cullum

Jamie Cullum is een oude bekende van North Sea. De Britse zanger en pianist herinnert zich dat hij vijftien jaar geleden voor het eerst op het festival stond, toen nog in Scheveningen. Indertijd had hij genoeg aan alleen een bassist en drummer, bij zijn vierde North Sea-show heeft hij een grote band meegenomen. De pop heeft het in zijn muziek inmiddels gewonnen van de jazz, maar voor improvisaties is er nog altijd plaats, waarbij hij als vanouds de snaren van de vleugel soms rechtstreeks met zijn handen bewerkt.

Een paar zalen verder maakt de ook Britse zangeres Mahalia haar debuut op North Sea. Het optreden is omgeven met een zelfde ‘buzz’ als indertijd Cullums eerste keer op het festival. Soul is haar muziek, maar ze geeft daar wel een heel eigentijdse draai aan. Als zangeres klinkt ze doorleefd en bijna kinderlijk tegelijk. Ze heeft last van haar keel, maar storen doet ruwe randje aan haar stem geenszins. Dat Mahalia nogal eens wordt vergeleken met Amy Winehouse is te begrijpen.

Aan Adele doet ze ook denken, in die zin dat ze tussen de nummers in maar door blijft kletsen. Daar zou best iets op beknibbeld kunnen worden, hoe sympathiek de nog maar 21-jarige Mahalia verder ook overkomt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden