Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Mijn zoon is ongeveer twee jaar poes geweest. Superpoes.

PlusMarjolijn de Cocq

Marjolijn De Cocq

Het ging zelfs zover dat hij de mand van Frodo bij mijn ouders in Apeldoorn in beslag nam. Behaaglijk nestelde hij zich dan in het behaarde pluche. Mijn zoon is ongeveer twee jaar poes geweest.

Superpoes.

Hij bedacht het alter ego toen hij vijf was. Een gevoelig jongetje, dat op zijn verjaardag niet toegezongen wilde worden om het lawaai; dat vol van levensvragen was, zoals waar de schaduw van zijn overleden opa dan nu gebleven was; dat een jaartje langer bij juf Truus zou blijven ‘kleuteren’ omdat de wereld van groep 3 nog te woest was.

Maar als Superpoes was hij de baas. Als Superpoes durfde hij alles. En zijn vriendjes en vriendinnetjes vonden het prima, dat hij Superpoes was.

Hij kreeg ook een Superpoesoutfit. Hoe die eruit moest zien, ontdekten we tijdens de zomervakantie in Bretagne. Op een brocante in Camaret-sur-Mer bleek dat Superpoes ‘echt’ bestond. Tussen oude borden en schalen troffen we Superchat contre Vilmatou van Paul Fournel, een boekje uit een reeks van vier – verschenen midden jaren zeventig – waarin Superchat om zijn territorium strijdt met de buurttiran (hond, natuurlijk) Vilmatou.

Voor 20 cent was het van ons, nog steeds een gekoesterd bezit. En we lieten naar de illustratie op de kaft een zwart shirt bedrukken met een grote witte S, waaraan we met veiligheidsspelden een capeje vasthechtten. Superpoes, onze grote kleine held.

Ik tuimel terug in de tijd door weer een ander boek, net verschenen: Superkat, een nieuw prentenboek van de Rotterdamse Cora Sakalli met illustraties van Berber van den Brink. Daarin wil het meisje Piek een kat. Maar niet zo’n gewone die de hele dag ligt te spinnen in het raamkozijn. Piek wil een héél bijzondere kat. Die nooit op de kattenbak hoeft. Die lange, zachte haren heeft. Die zo groot is dat ze erop kan rijden. Die altijd doet wat ze wil. Én die kan praten. Dus klopt ze aan bij de beste uitvinder van het land, die er een weekje voor nodig heeft om aan al haar wensen te voldoen.

Superkat.

Maar in het dagelijks gebruik blijkt Superkat tegen te vallen. De lange haren klitten, voor het schoolplein is hij te groot, dat hij zelf niks te willen heeft is saai. Brokjes mag hij niet, want anders moet ie... En Superkat zelf schaamt zich voor de andere katten omdat hij niet kan miauwen.

Gelukkig kan de beste uitvinder van het land aan alles een mouw passen en ligt Superkat, bijzonder gewoon, uiteindelijk tevreden spinnend op de vensterbank. Een stevige rode kater – een beetje zoals die Frodo van mijn ouders eigenlijk, die zijn mand moest afstaan aan dat jongetje met die grote witte S op zijn borst.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.
Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden