Plus Interview

Michiel Romeyn en Jhim Lamoree stelden ArtZuid samen

Michiel Romeyn en Jhim Lamoree voor een sculptuur van de Britse kunstenaar Marc Quinn. Beeld Ernst Coppejans

Michiel Romeyn en Jhim Lamoree hebben voor ArtZuid geen abstracte beelden gekozen, maar vooral figuratieve. En veel. ‘Beeldende kunst wordt al snel tuttig.’

Een paar jaar geleden presenteerden ze R.E.L., een televisieprogramma over de wereld van de hedendaagse kunst en cultuur. Nu zijn acteur en beeldend kunstenaar Michiel Romeyn en kunstcriticus Jhim Lamoree gevraagd om ArtZuid samen te stellen.

Voor de eerste editie van die tweejaarlijkse beeldenmanifestatie in Oud-Zuid was Romeyn al mede-curator. “Initiatiefnemer en directeur Cintha van Heeswijck heeft ons gevraagd en ik vond het wel weer leuk om met Jhim te klieren en kloten, qua kunst.”

Lamoree: “Ik word nog regelmatig op straat herkend en dan denken ze dat ik die meneer ben van een kookprogramma.” Romeyn: “En ik ben de meneer van Jiskefet die zich nu ook met de cultuur bemoeit.”

Minder bekend is dat Romeyn op de Rietveld Academie heeft gezeten en werkt als beeldend kunstenaar. Als zijn jeugd in Zuid ter sprake komt schiet hij spontaan in een typetje dat met een waanzinnige blik snijdende bewegingen naar zijn pols maakt. Dan serieus: “Ik vind het een verschrikkelijke buurt. Ik ben geboren in de Watergraafsmeer en heb hier mijn jeugd doorgebracht. Het was niet zo lang na de oorlog en als ik door de buurt loop, denk ik: daar heeft de SA gezeten en de SS en daar zijn verzetsstrijders neergeknald. Later kwamen de criminelen, de Holleeders en de Hingsten en weet ik veel wie. Het is altijd een beladen buurt geweest.”

Met meer dan zestig figuratieve beelden en ruimtelijke installaties is deze editie van de beeldenroute een belevingstentoonstelling geworden. Lamoree: “Wij houden van rellen, van keten. Daarom zijn wij waarschijnlijk gevraagd. De Griekse beeldhouwer Pygmalion maakte een beeld dat zo mooi was dat het tot leven gewekt werd. Zoals Pygmalion kussen wij deze buurt met die beelden wakker. Zo zie ik het.”

Tableaux vivants

Rudi Fuchs koos voor de vorige editie van ArtZuid voor abstracte beelden, nu zijn ze vooral figuratief. Lamoree: “Dat heeft niets te maken met de vorige keer, maar we wilden wat anders neerzetten.” Romeyn: “We hebben de beelden geplaatst langs de heggen in het groen, als een soort tuin van Versailles, als een beleving van de buurt. De beelden versterken de architectuur, het is meer een geheel geworden.”

Lamoree: “Wij beschouwen Plan Zuid als een tuin van Oud-Zuid. Dat idee hebben we versterkt door ensembles te maken, een soort tableaux vivants. We hebben niet één beeld bij die heggen op de Apollolaan gezet, maar drie of vier. Zo werken ze als coulissen en wordt het geheel een theaterstuk.”

Een van de blikvangers is een enorme witte hond van Yoshitomo Nara, geboren in Japan. Het beeld trekt al veel bekijks op de hoek van de Apollolaan en de Beethovenstraat.

Wat nog volgt, is een aantal schommels, ontworpen door Irene Fortuyn, die aan boomtakken worden gehangen. Daardoor wordt de beleving van een tuin nog verder geaccentueerd. Lamoree: “Je had vroeger in tuinen niet alleen mooie beelden maar ook fonteinen of een folly, een gek gebouwtje. Die hebben wij er ook bij.”

Vlak bij het Hilton hotel staat een transparant paviljoen van Dan Graham. Als je er binnenstapt, wordt het kijken naar de omgeving een theatrale ervaring, waarin de bezoeker ook zichzelf gereflecteerd ziet. Verderop kun je een constructie binnenlopen van Jesús Rafael Soto (1923–2005). Door een wirwar van blauwe hangende stroken wordt de waarneming in de war gebracht. Je bent even in een parallelle werkelijkheid.

Romeyn: “Beeldende kunst wordt al snel tuttig. Je ziet een beeld van tevoren op een foto, maar als het dan daadwerkelijk aankomt denk je: Jezus, wat een klotedingetje eigenlijk. Het verzuipt altijd in een ruimte.” Er komen ook sculpturale werken die misschien niet als kunst ontworpen zijn, zoals twee strandbeesten van Theo Janssen, waar ze beiden fan van zijn.

Bankje van Holleeder

Gevraagd naar de rode draad in de keuze geeft Lamoree een minicollege kunstgeschiedenis. “We proberen om de geschiedenis van de figuratie in de moderne en hedendaagse kunst te laten zien. Er zijn twee grote momenten in de moderne kunst. Je hebt de uitvinding van de abstracte kunst in de beeldhouwkunst. Brancusi maakte dingen die helemaal nergens op leken. Maar je hebt ongeveer tegelijkertijd dat urinoir van Duchamp, die daarmee het hele repertoire van de figuratie enorm uitbreidt. Want voorheen bestond de figuratie uit de natuur en de menselijke gestalte. Maar hij zei: een urinoir is ook figuratie. Daar gaan veel hedendaagse kunstenaars op door.”

Eén werk van Romeyn gaat nog gerealiseerd worden. “Ik had het idee om een bekisting te maken om het bankje van Holleeder en Endstra op de Apollolaan. Een soort kubus, een diorama. Je kunt op een stoeltje zitten en kijken naar het bankje waar Holleeder en Endstra hebben gezeten op die beroemde foto. Zo wordt het bankje een soort readymade.”

ArtZuid 2019: werk van internationale kunstenaars in de publieke ruimte in Zuid. T/m 15 september.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.