PlusTen Slotte

Michel Piccoli (1925-2020) was acteur zonder een groot plan

 De Franse acteur Michel Piccoli speelde in meer dan tweehonderd televisie- en bioscoopfilms, van klassiekers als La grande bouffe (1973), Belle de jour (1964) en Le mépris (1963) tot cultfilms als Themroc (1973) en ­Dillinger est mort (1969). Piccoli overleed dinsdag 12 mei op 94-jarige leeftijd aan de gevolgen van een beroerte, zo maakte zijn familie dinsdag bekend.

Michel Piccoli in 1983. Beeld AFP

Piccoli, in 1925 geboren in Parijs als kind van twee muzikanten, besloot na de Tweede Wereldoorlog dat hij acteur wilde worden. Aanvankelijk alleen bij het theater, want film zei hem weinig: als kind ging hij nauwelijks naar de bioscoop. Als theater­acteur was hij al snel succesvol.

Zijn filmcarrière begon met kleine rolletjes, met Jean-Luc Godards Le mépris beleefde hij zijn doorbraak bij het grote publiek. Piccoli werkte met Luis Buñuel (zes keer, Belle de Jour is de bekendste), Marco Ferreri (La grande bouffe) en Manoel de Oliveira (Je rentre à la maison, Belle toujours). Agnès Varda liet hem in haar hommage aan de cinema Les cent et une nuits de Simon Cinéma de honderdjarige meneer Cinéma vertolken.

Op het festival van Cannes won Piccoli in 1980 de prijs voor de beste acteur voor zijn rol in Marco Bellocchios Salto nel vuoto; een jaar later werd hij ook in Berlijn bekroond, nu voor zijn bijdrage aan Une étrange affaire van Pierre Granier-Deferre. De Italiaanse filmpers onderscheidde hem in 2012 voor zijn vertolking van de paus in Nanni Moretti’s Habemus papam.

Grandioos

Hoe hij het allemaal voor elkaar heeft gekregen, wist Piccoli niet precies, zei hij in 2011 tijdens een lang interview in Cannes; hij vermoedde dat het een combinatie was van talent, doorzettingsvermogen en geluk. “Het was 1968. Ik werkte in Parijs aan een film van Alain Cavallier toen Marco Ferreri me kwam opzoeken. Hij wilde me spreken, maar ik was al laat en ik vroeg of hij de volgende ochtend terug kon komen. De volgende dag overhandigde Marco me een script van tien pagina’s. Nadat ik het had doorgebladerd, vroeg hij me of ik mee wilde doen. Dat wilde ik maar al te graag; het was grandioos geschreven. Zo is het begonnen.”

De opnamen verliepen volgens ­Piccoli al even bijzonder. “Marco zei niets anders dan ‘actie’ en ‘stop’; hij gaf geen enkele aanwijzing of achtergrond. Ik kende hem nauwelijks maar ging al snel veel voelen voor Marco en zijn manier van werken. Hij had een perfect script en hij had er de juiste acteurs bij gezocht. Vervolgens vertrouwde hij zijn acteurs. Dat is wat mij betreft de beste manier. Het kan niet op een andere manier.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden