Plus Concertrecensie

Michael Kiwanuka in Afas Live: prachtvent, prachtconcert

Michael Kiwanuka maakte met zijn derde album Kiwanuka een van de mooiste platen van 2019. Beeld Ferdy Damman/ANP

Pop

Michael Kiwanuka
Gehoord Afas Live, dinsdag 26 november

Op zo’n driekwart van de avond is er een rondje ‘unplugged’. Minieme bijdragen van bandleden daargelaten is het even Michael Kiwanuka alleen met zijn akoestische gitaar. Zo moet hij vroeger hebben opgetreden in kroegen en ook wel op straat. Zou hij toen in zijn hoofd al hebben gehoord hoe zijn muziek tegenwoordig klinkt op zijn platen: voorzien van rijke arrangementen waarbinnen niet op een partijtje blazers of strijkers meer of minder wordt gekeken?

32 is hij nu, de Brit van Oegandese afkomst die in 2012 zo gloedvol debuteerde met Home again, een album vol rijk georkestreerde soul en folk in de stijl van Bill Withers en Terry Callier. Voorafgaand aan het verschijnen van dat debuut werd Kiwanuka door de BBC uitgeroepen tot meest­belovende artiest van dat jaar. Dat had de BBC goed in de smiezen. Home again was het begin van een opwindende muzikale carrière waarin het dit jaar verschenen album Kiwanuka een voorlopig hoogtepunt is.

Fantasievol

De titel van Kiwanuka’s derde mag niet heel fantasievol zijn, voor de rest is de plaat één groot muzikaal avontuur. Soul blijf het uitgangspunt, maar met aan zijn zijde de Amerikaanse (hiphop)producer Danger Mouse rekt Michael Kiwanuka de grenzen van het genre tot het uiterste op. Die folk uit de begintijd is er nog altijd, maar er worden ook uitstapjes gemaakt in de richting van de psychedelische rock. En al die violen en strijkers die worden ingezet doen denken aan zowel de muziek van loungekoning Burt Bacharach als die van blaxploitationfilms uit de jaren zeventig.

In fuzz gedrenkt

Kiwanuka stond in Nederland ooit op het podium met Het Metropole Orkest, maar moet het vanavond in Afas Live doen met vier muzikanten en twee achtergrondzangeressen. 

Die komen opmerkelijk ver in het benaderen van de volle en rijke sound van Kiwanuka. Maar meer dan op de plaat komt live het rockelement naar voren. Rock in seventiesstijl welteverstaan; we horen in fuzz gedrenkte gitaarsolo’s en Hero klinkt als een 21ste-eeuwse tegenhanger van Jimi Hendrix’ versie van All along the watchtower.

Michael Kiwanuka, grote afro en dito baard, is geen gewiekste showmaster. “Sorry, ik ben niet zo’n goede spreker in het openbaar,” verontschuldigt hij zich voor zijn zwijgen tussen de nummers door. Maar als zanger overtuigt de man met de mooi ruwe stem volledig: warm en troostrijk in de ballads, strijdbaar in songs als het stevige, rockende, door het Amerikaanse politiegeweld tegen zwarten geïnspireerde Rolling. Prachtvent, prachtconcert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden