Plus Interview

Met urban dance beschrijven deze jongeren hun band met Amsterdam

Waarom is Amsterdam mijn stad? Veertig jongeren, in de leeftijd van 10 tot 16 jaar, beantwoorden die vraag in My Time is Now – zonder woorden, maar met urban dance. We spraken met de aanjager van het project, Charlie Duran.

De kinderen beleven de verschillende wijken in de stad heel anders: van vriendelijk tot bedreigend. Beeld DJERRALDO GOEDHART

“De kinderen die meedoen komen uit verschillende delen van de stad,” vertelt Charlie Duran (32) in de kantine van ICK Amsterdam, gelegen op een steenworp afstand van De Meervaart.

“Het is net alsof deze jongeren gescheiden worden door onzichtbare muren, ze beleven de stad heel anders. Er zijn kinderen van expats bij uit Zuid, die opgetogen vertellen hoe veilig ze zich voelen, en hoe vriendelijk ze Amsterdammers vinden. Uit Zuidoost hoor je van sommigen andere verhalen: over dat ze zich bedreigd voelen als ze rondlopen in hun eigen woongebouw, bijvoorbeeld. Of graag voor donker thuis willen zijn.”

“Hier in West hebben we deelnemers uit het asielzoekerscentrum, met weer andere verhalen. Een meisje met een Afrikaanse achtergrond vertelde dat ze er al haar hele leven van droomt stewardess te worden. In haar vroegere woonplaats werd ze voor gek versleten. Stewardess worden, dat was net zoiets als Michael Jackson willen zijn: volkomen onrealistisch. Nu hebben zij en haar moeder een verblijfsvergunning. In Amsterdam kan ze stewardess worden als ze dat wil en daar is ze heel trots op.”

Meelevende ouders

Dient dit dansproject vooral om jonge mensen op te leiden voor een toekomst in de danswereld? “Het is geweldig als dat gebeurt, maar er zijn al veel te veel dansers voor veel te weinig werk. Zelf zie ik talentontwikkeling breder. Bij ons leren de kinderen dansersdiscipline: op tijd komen, aan je techniek werken, voor honderd procent meedoen in de repetities. Van die discipline heb je je hele leven plezier.”

“We zijn ook behoorlijk strikt. Als deelnemers zich niet genoeg inzetten of wegblijven, komt er een stevig gesprek. Zo van: gap, wat flik je nou, we hebben toch afspraken gemaakt?”

“Daarbij merk je wel sterk het verschil tussen kinderen met ouders die meeleven en ouders die minder betrokken zijn. Ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk het is dat mijn ouders me altijd steunden in mijn keuzes.” Lachend: “Maar toen ik de dansopleiding ging doen hebben ze wel gevraagd: zou je dat wel doen?”

Danscarrière 

Vanzelfsprekend was Durans keuze voor een danserscarrière niet. Na een afgeronde communicatieopleiding kwam hij bij het organiseren van een feest in aanraking met dansers. “Ik dacht: dat dansen is wel een heel directe manier van communiceren.” Enthousiast geworden deed Duran auditie aan de dansopleiding van de AHK. Eerder had hij op hoog niveau geturnd – “Ik kon mijn been zo langs mijn hoofd omhoog steken” – maar toch was hij verbaasd dat hij werd aangenomen, zegt hij: bij het rondjes draaien verloor hij zijn evenwicht en daarbij duwde hij een van de docenten omver.

Via een van zijn dansdocenten belandde Duran op een vmbo met leerwegondersteuning, om les te geven. “Dat deden we vanuit de gedachte dat je deze kinderen, die heel slecht te motiveren zijn, veel moet laten bewegen. In de eerste lessen werd ik echt weggepest. Nou ben ik niet op mijn bekkie gevallen, maar die leerlingen waren totaal niet onder de indruk.”

Projecten op school

“Omdat ik niet van plan was op te geven, heb ik geleerd me in hen te verplaatsen. Met kleine dingen, zoals het dragen van de juiste merkschoenen, maar ook door me te verdiepen in hun muziekvoorkeuren, zoals afro en hiphop.” In die lessen legde Duran de basis voor zijn Stichting Helden, die projecten op scholen organiseert, omdat alle kinderen recht hebben op uitdagende cultuureducatie. Veel van dit werk wordt gefinancierd met assessments en andere diensten die Duran levert aan beursgenoteerde bedrijven.

“Danstheater AYA gaf me een paar jaar geleden een mooie kans om me te ontwikkelen als Jonge Maker. Daar merkte ik hoe het mogelijk wegvallen van subsidie voortdurend het voortbestaan van de organisatie bedreigde. Ik dacht: dat gaat mij niet overkomen, ik moet er voor zorgen dat ik mijn eigen broek ophoud.”

My Time is Now (een initiatief van Stichting Helden, in samenwerking met dansplatform ICK Amsterdam): zondag 9 juni in de Meervaart.

Charlie Duran, oprichter van Stichting Helden wil uitdagende cultuur-educatie voor kinderen. Beeld Djerraldo Goedhart
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden