PlusInterview

Met Ta(m)bu eert danseres Junadry Leocaria haar voorouders: ‘Als je je geschiedenis kent, weet je wie je bent’

Ta(m)bu heet de solo die Junadry Leocaria maakte om haar voorouders te eren. De titel verwijst naar de muziek en dans van de slaven op de plantages, maar ze wil niet met een vingertje wijzen. ‘Iedereen kan het invullen voor zichzelf.’

Jacq. Algra
Junadry Leocaria: ‘Ik ben een mix van van alles, dus dan is het lastig met een vingertje te wijzen over het slavernijverleden.’ Beeld Rob Hogeslag
Junadry Leocaria: ‘Ik ben een mix van van alles, dus dan is het lastig met een vingertje te wijzen over het slavernijverleden.’Beeld Rob Hogeslag

“Laatst danste ik voor het Rijksmuseum vier keer achter elkaar een solo die ik speciaal had gemaakt voor de Beuningkamer. De volgende dag had ik een fotoshoot.” De carrière van Junadry Leocaria (Willemstad, 1985) loopt als een trein. Maar na twintig jaar buffelen, zegt ze zelf, zou het wel beter zijn om af en toe even bij te komen en alles te laten bezinken.

“Ik voel me blessed, want heel veel collega’s hebben het de afgelopen periode zwaar gehad. Ik repeteer nu voor De HubClub van Introdans en heb zeker geen gebrek aan werk. Het lukt me ook altijd om op te treden, maar soms moet ik de energie echt helemaal uit mijn tenen halen.”

Een escape

Leocaria’s leven als professional begon op haar vijftiende in het demoteam van een Almeerse sportschool: met modeshows voor diverse hiphopmerken en voorprogramma’s bij concerten. Daarna volgden optredens met Femme Lethal, die het expressieve en zelfbewuste waacking, een vorm van streetdance, hier op de kaart zette.

Met een vader die lesgaf in salsa en merengue kreeg Leocaria het dansen met de paplepel ingegoten, maar om er haar beroep van te maken kwam pas later in haar op.

“Dansen was een escape, ik wilde dat gewoon zo veel mogelijk doen. Ik ben in het theater terechtgekomen toen ik op mijn achttiende bij ISH van Marco Gerris arriveerde, waar ik onder andere meewerkte aan de dansfilm Hyperscape. Daar heb ik heel veel geleerd; die acht jaar vormen de basis van mijn carrière.”

null Beeld Rob Hogeslag
Beeld Rob Hogeslag

‘Duivelse’ dans

Een witte top en rok hangen boven de achterste strook van de dansvloer. Eronder staat een grote kom, ervoor ligt een vrouw op de grond. Muziek. Met soepele golfbewegingen vanuit het bekken komt een lijf tot leven.

Het is de openingsscène van Ta(m)bu, de solo die Leocaria drie jaar geleden maakte en nu opnieuw te zien is in De Meervaart. De titel verwijst naar de gelijknamige muziek- en dansvorm die in de achttiende eeuw vanuit Afrika naar Curaçao werd geëxporteerd. De trommelritmes fungeerden als een soort geheimtaal van de slaven op de plantages. Toen een eeuw later priesters arriveerden, werden de opzwepende muziek en sensuele dansbewegingen meteen verboden omdat ze in hun katholieke ogen ‘duivels’ waren.

“De kleding en de kom representeren mijn voorouders. Ik doe de dans als het ware voor hen. De kom is een kalebas: die gebruikten ze op Curaçao om in te wassen. Hoe ik beweeg is mijn eigen ding, dat heeft niet per se met tambu te maken, behalve dat ik expres een beetje provoceer met mijn heupen. De dans bouwt zich langzaam vanaf de aarde op naar boven.”

Minifestival

“Als je je geschiedenis kent, weet je wie je bent. Je moet weten waar je vandaan komt. Dat is de betekenis van het lied dat je in Ta(m)bu hoort. Dat geldt voor iedereen. Ik heb zelf een dna-test gedaan – daar is de dansfilm Imprenta op gebaseerd – en ben er toen achter gekomen dat ook een deel wit zit in mij. Ik ben een mix van van alles, dus dan is het lastig met een vingertje te wijzen over het slavernijverleden. Ik vertel het liever op een visuele manier. Iedereen die het ziet kan het invullen voor zichzelf.”

“Het wordt een bijzondere avond, eigenlijk is het een minifestivalletje. Ik dans twee stukken, en daarnaast is ook een vertoning van een aflevering van Dans met mij van de NPO en van Imprenta, waarvoor ik samenwerkte met videokunstenaar Conni Trommlitz, muzikant Ernest Guiraud Cissé en visual artist – en stadstekenaar – Richard Kofi.”

“Sugar Coated, de solo die ik twee jaar geleden voor Het Mauritshuis in Den Haag maakte, presenteer ik zaterdag ook. Ik hoop dat er veel mensen komen en vooral dat ik ook mensen van kleur binnen krijg. Ik zou het echt heel tof vinden om dit met hen te kunnen delen.”

Junadry Leocaria: Ta(m)bu, Sugar Coated en Imprenta. Te zien op 13 november in Theater De Meervaart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden