PlusAlbumrecensie

Met deze postume dubbel-cd stapt soulzangeres Mary Wilson tóch nog uit de schaduw van Diana Ross

Het Parool
Mary Wilson was de enige zangeres die deel uit maakte van alle zeven bezettingen van The Supremes. Beeld
Mary Wilson was de enige zangeres die deel uit maakte van alle zeven bezettingen van The Supremes.

Arme Mary. Dat was een jaar geleden de algemene toon van de necrologieën naar aanleiding van de dood van de 76-jarige zangeres.

Dat Wilson volkomen onverwacht was komen te overlijden was een schok, maar waar al die haar herdenkende journalisten misschien nog bedroefder om leken, was dat het Wilson in haar muzikale carrière nooit echt was gelukt uit de schaduw te treden van Diana Ross, haar niet altijd even aardige collega in meidengroep The Supremes.

Vast lid

Mary Wilson was de enige zangeres die deel uit maakte van alle zeven bezettingen van The Supremes, de succesvolle act van platenmaatschappij Motown en de meidengroep aller meidengroepen. Wilson was er al bij toen de groep eind jaren vijftig nog The Primettes heette en doowop zong.

In die tijd was Diana Ross nog een gelijke. Binnen The Supremes eiste ze – gesteund door Motownbaas Berry Gordy, met wie ze een verhouding had – een steeds grotere rol op.

En zo kon het gebeuren dat de naam van The Supremes in 1967 officieel werd veranderd in Diana Ross & The Supremes. Drie jaar later koos La Ross voor een solocarrière, waarna de groep nog tot 1977 zonder haar doorging.

Juicy boeken

Vier boeken schreef Mary Wilson over haar leven in de muziek, waarin het arrogante en bazige gedrag van Diana Ross volop aandacht kreeg. Best leuk om te lezen, zeker als je van een beetje juicy lectuur houdt, maar een mooier eerbetoon aan de zangeres is toch een nu verschenen dubbel-cd die een overzicht biedt van haar tijd bij Motown.

Hij begint bij Pretty Baby van The Primettes uit 1960 en loopt door tot en met het solowerk dat ze in de jaren zeventig onder de vlag van Motown opnam. De cd, die veel zeldzame opnames bevat, gaat vergezeld van een veertig pagina’s dik boekje met een informatieve tekst en lekker veel oude foto’s.

Smullen dus voor Motownliefhebbers. Paul McCartney is zo’n liefhebber en schreef voor de cd een aardig tekstje ter nagedachtenis van Wilson, dat eindigt met de woorden ‘what a doll!’

Leadzang

Supremesnummers maken iets meer dan de helft uit van de hier verzamelde 38 songs. Daarbij gaat het vanzelfsprekend om nummers waarin Mary Wilson de leadzang verzorgde. Want die waren er, vooral op de langspeelplaten van de groep.

Met de stem van Wilson was helemaal niets mis – net iets dieper en sensueler dan die van Ross – maar duidelijk is wel dat zij vaak het iets mindere songmateriaal kreeg toebedeeld. Evengoed valt er genoeg te genieten op cd 1 van The Anthology.

Cd 2 staat vooral in teken van Mary Wilsons solowerk voor Motown. Toen ze het opnam had disco inmiddels zijn intrede gedaan in de muziek. Soms ging die nieuwe stijl haar gemakkelijk af, maar we horen ook nummers die nogal geforceerd klinken.

Bijzonder zijn opnames die ze maakte met Gus Dudgeon, indertijd de vaste producer van Elton John. De discoversie van Green River van rootsrockgroep Creedence Clearwater Revival klinkt zowaar nog leuk ook.

Soul

Mary Wilson
The Motown Anthology
(Motown)

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden