Memorabel laatste optreden van Tony Scott

Tony Scott, de Surinaams-Amsterdamse rapper die in de jaren negentig internationale hits scoorde met The Chief, Love Let Love en Get Into It, heeft zijn podiumcarrière gisteren afgesloten in een uitverkocht Paradiso.

Scott in Paradiso gisteravondBeeld Eva Plevier

Geteisterd door de ziekte multiple sclerose wilde hij nog een memorabel laatste optreden verzorgen. En dat is hem gelukt.

Om acht uur komt Tony Scott (Peter van den Bosch) het podium op. Gekleed in een traditioneel Surinaams-Indiaans gewaad danst hij op zijn muziek. Hij straalt, maar de taststok die hij bij zich draagt verraadt zijn verslechterende conditie. "Sorry, vrienden, als ik jullie niet direct herken als jullie zwaaien," zegt hij terwijl hij met zijn stok zwaait. "Ik zie nog wel, maar niet goed meer."

Hij begroet het publiek dat hem luid toejuicht, waarna hij de eerste gastartiest aankondigt en zelf plaatsneemt op een bureaustoel aan de zijkant van het podium.

'Belangrijk onderdeel'
Anderhalf jaar geleden werd bij Scott multiple sclerose (MS) geconstateerd. Op advies van zijn broer besloot hij nog eenmaal een concert te geven nu hij dat fysiek nog kan. Dit concert vond maandagavond plaats in een uitverkocht Paradiso. De opbrengst gaat naar het MS-fonds.

"Het is een heel emotioneel moment," zegt Ben Liebrand, Scotts producer en een van de motoren achter het afscheidsconcert. "Muziek is zo'n belangrijk onderdeel van zijn leven. Het is voor iemand als Scott niet voor te stellen dat hij hiervan afscheid moet nemen."

Van die tragische realiteit is het publiek zich ook bewust. Honderden voornamelijk veertigjarige fans van het eerste uur staan met ingetogen verwachtingen al voor zeven uur bij de deur van de Paradiso te dringen.

"Ik durf niet te veel te hopen van vanavond," zegt Jeremy Zitter (43). "Vroeger was ik groot fan. Ik ben hier vooral om mijn steun te betuigen."

Enorm schilderij
Liebrand geeft toe dat het optreden een gok is. "Er was geen twijfel of het uit zou verkopen," zegt Liebrand. "Maar wel of Scott er de kracht voor heeft vandaag. Een dag in de studio kun je plannen en als het echt moet uitstellen. Een uitverkocht optreden moet doorgaan."

"Maar we zullen niet ingrijpen of stoppen als het even misgaat," zegt Hans van Pol, Scotts oude manager. "Hij heeft zo naar dit concert toegeleefd. Hoe schrijnend het ook klinkt, als er iets misgaat zien de fans Scott zoals hij vindt dat ze hem mogen zien."

Scott staat er in de drie uur durende show dan ook niet alleen voor: een enorme variëteit aan artiesten vult het programma met hem. Niet alleen muzikaal wordt hij ondersteund: boven het podium hangt een enorm schilderij van een jonge Scott. Dit schilderij, gemaakt door kunstenaar Joram Baruch, wordt aan het eind van de avond onder het publiek verloot.

De eerste artiesten zetten een gezellige maar wat rommelige sfeer. Nederlandse rapartiesten en zangers worden gevolgd door bands van Scotts middelbare schoolleerlingen. Pas als Scotts neef, rapper King Bee opkomt, begint het publiek in de stemming te komen.

Lage timbre
En dan om tien uur komt Scott van zijn stoel en pakt hij de microfoon. De angst om zijn conditie blijkt onterecht: hij sleept het publiek mee met zijn verhalen en muziek. De sfeer is intiem: hij vertelt over zijn ziekte en zijn carrière.

Daarna is het toch echt tijd voor zijn muziek. "Er moet even ruimte gemaakt worden op het podium," zegt hij, terwijl hij een monitorspeaker aan de kant schuift. "Want die dansmoves die ik zo ga maken..."

Hij begint met The Chief, het nummer waaraan hij zijn bekendheid en bijnaam te danken heeft. Hij geeft alles: zijn raps vloeien eruit in zijn kenmerkende lage timbre terwijl hij uitbundig danst. "Poeh, ben wel moe. Ja, nu al," zegt hij als zijn eerste nummer klaar is.

Gedicht
Daarna rapt hij nog twee nummers, waaronder zijn vorige week uitgebrachte plaat Do It Again. Terwijl hij op de rand van het podium het publiek toezingt, stroomt het podium vol met dansende fans en artiesten. Als het publiek om een encore vraagt, freestylet hij nog een rap.

Hij voelt zich goed en heeft de smaak te pakken: bij de afsluiter van Candy Dulfer zingt hij nog een nummer mee. Nadat het schilderij verloot is, draagt de blije, maar zichtbaar vermoeide Scott een gedicht op aan het publiek.

"Jullie hebben mij, the chief, gemaakt tot wat ik ben, dank jullie wel." Hij verlaat voor de laatste keer het podium en mengt zich onder het dansende publiek. Het is hem gelukt: zijn laatste legendarische concert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden