PlusFilmrecensie

Melancholisch portret van de laatste bewoners van het legendarische Chelsea Hotel in ‘Dreaming Walls’

Het illustere New Yorkse Hotel Chelsea wordt verbouwd. De documentaire Dreaming Walls portretteert de laatst overgebleven vaste bewoners, die als spoken uit het verleden verjaagd dreigen te worden.

Elise van Dam
Bettina Grossman is een van de laatste overgebleven bewoners van het New Yorkse Chelsea Hotel, vroeger een verzamelplaats voor kunstenaars. Beeld
Bettina Grossman is een van de laatste overgebleven bewoners van het New Yorkse Chelsea Hotel, vroeger een verzamelplaats voor kunstenaars.

“Alle onsterfelijken van de 20ste eeuw hebben hier eens verbleven,” zegt iemand in de documentaire Dreaming Walls over Hotel Chelsea, in hartje Manhattan. Van Oscar Wilde tot Leonard Cohen, van Marilyn Monroe tot Janis Joplin – allen werden ze aangetrokken door de onweerstaanbare combinatie van ‘goedkope kamers, leuke mensen en flexibel management’, zoals Stanley Bard, jaren de manager van het hotel, het treffend samenvat.

Maar die tijden zijn geweest. Dreaming Walls gaat niet over de illustere bewoners in die roemruchte jaren, die in een paar flarden worden geprojecteerd op de muren van het hotel, maar over het nu en waar dat naartoe gaat. Het hotel wordt verbouwd, klaargestoomd voor een heropening, omgeven van dollartekens. De grote suites worden opgedeeld in kleinere kamers en op het dak wordt een sauna geplaatst. Maar de manier waarop de werkzaamheden het geraamte van het gebouw blootleggen, lijkt vooral een poging de spoken van het verleden voorgoed het gebouw uit te jagen.

Levende museumstukken

Filmmakers Maya Duverdier en Amélie van Elmbt portretteren de laatst overgebleven vaste bewoners van het hotel, van wie een deel stamt uit die woelige jaren van weleer. Kromgetrokken choreografen en schilders op leeftijd die achter hun rollators door de hotelgangen schuifelen en praatjes maken. “Hoe voel je je?” “Vreselijk, vreselijk…” Zij en hun kamers zijn als levende museumstukken in een zielloos decor van isolatiemateriaal en stucwerk.

Een deel van de bewoners ziet de verbouwing het liefst zo snel mogelijk afgerond, terwijl een ander deel dat moment juist vreest. Want dan komen de toeristen, de hogere huren. Dreaming Walls is een film over wat verloren gaat in de maalstroom van gentrificatie en is daarmee onherroepelijk een melancholische portret van deze bewoners, voor wie het hotel nog heel even van hen is. Van hen en de spoken in de muren.

Dreaming Walls

Regie Maya Duverdier, Amélie van Elmbt
Te zien in Cinecenter, De Balie, De Filmhallen, Kriterion

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden