PlusBoekrecensie

McGregors nieuwste begint als zinderde Zuidpoolthriller. En dan...

Jon McGregors nieuwste roman begint als een spannende arctische thriller, maar de kalmere nasleep is minstens even boeiend.

Dirk Jan Arensman

De opening van McGregors nieuwste lijkt een zinderende Zuidpoolthriller te beloven. Beeld Getty Images
De opening van McGregors nieuwste lijkt een zinderende Zuidpoolthriller te beloven.Beeld Getty Images

Al sinds zijn debuut If Nobody Speaks of Remarkable Things (2002) schrijft Jon McGregor (1976) boeken waarin rauw (straat)realisme, weemoedige lyriek en gedoseerde experimenteerdrift prachtig samengaan.

In zijn laatste twee romans voegde de Brit daar nog een literaire toverballenmagie aan toe. Het schitterende Reservoir 13 (2017) begon als een klassieke detective rond de verdwijning van een 13-jarige meisje, om onder je ogen te veranderen in een elegisch dorpsportret en een verhaal over het even genadeloos als troostrijk verglijden van de tijd.

De opening van McGregors nieuwste lijkt een zinderende Zuidpoolthriller te beloven. Sterker, dat ís Het woord voor rood tachtig pagina’s lang ook.

Robert ‘Doc’ Wright, een ervaren expeditiegids op Antarctica, wordt tijdens het begeleiden van twee jonge onderzoekers, Luke en Thomas, door een hevige storm overvallen. De drie raken elkaar hopeloos kwijt. (De jongelingen dwaalden af om een foto te maken, Doc was zo onachtzaam dat toe te staan.) En middenin die desoriënterende mêlee van sneeuwvlokken en groeiende paniek raakt Wright vervolgens gewond én, blijkt achteraf, wordt hij getroffen door een hersenbloeding.

Luke weet zijn gevelde gids te bereiken en schakelt hulp in voordat hij Thomas gaat zoeken. In een virtuoos hoofdstuk tasten hersenbloeding en verwarring op poëtische wijze Docs vertellerstaal aan. (‘Rustig. Ademen. Anna. Ademen.//Warm. Slapen. Vallen.//Vallen.’) En dan…

Dan wisselt het perspectief plotseling naar de zojuist tussen twee ademtochten door genoemde Anna, die een lang gevreesd telefoontje krijgt: ‘Het gaat om Robert. Het gaat om je echtgenoot.’

Onbaatzuchtig zorgen

Anna, Wrights vrouw dus, reist af naar Santiago, Chili, waar haar man in een ziekenhuisbed ligt. Waarna de rest van het boek draait om hun beider worstelingen. De zijne met de gevolgen van (vooral) zijn beroerte, die onder meer het taalcentrum in zijn hersenen trof; de hare met haar nieuwe rol als bijna fulltime mantelzorger.

McGregor laat je je volledig inleven in die onafhankelijke klimaatonderzoeker, die niet zeker weet of ze dat onbaatzuchtige zorgen wel aankan (of wíl aankunnen). Terwijl hij even feilloos Roberts afasie evoceert, diens gefrustreerd tasten naar woorden en het tergend trage begin van herstel.

Tekenend voor het formaat van McGregors schrijverschap: die uitvoerig beschreven nasleep is lang minstens even boeiend als de overdonderende arctische scènes waarmee het boek begon.

Het woord voor rood

Jon McGregor
Vertaald door Manon Smits
Nieuw Amsterdam
€21,99, 270 blz.

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden