Max Porter: ‘Vergeet alles over de 21ste eeuwse realistische roman’

Lanny, de tweede roman van de Engelse schrijver Max Porter (39), gaat over de vriendschap tussen een jongen en een ­oudere, excentrieke kunstenaar. ‘Lanny voelt dat de volwassen wereld niet helemaal deugt.’

Max Porter schreef alleen op vrijdagen aan Lanny: ‘Dat was echt good fun!' Beeld Ivo van der Bent

Hij heeft zijn baan opgezegd. Maar voor de vraag gesteld kan worden of hij voortaan van zijn schrijven kan leven, zegt Max Porter dat het maar voor een jaar is. “Daarna heb ik denk ik wel weer een baan nodig.”

Hij wordt dit jaar in Australië verwacht, en in de Verenigde Staten, om er over zijn poëtische debuut Grief is the thing with feathers (Verdriet is het ding met veren) te praten. Dat is het deels autobiografische boek over de rouw van een man en zijn twee zoons om hun gestorven vrouw en moeder, waarbij een imaginaire kraai hun helpt. Natuurlijk gaat hij ook om zijn net verschenen tweede boek, de roman Lanny, aan te prijzen.

Soulmate van Tommy

“Ik ben, voor het moment, fulltimeschrijver. Die reizen om over mijn boeken te praten, kostten me al mijn vakantiedagen. En ik wil ook met mijn vrouw en kinderen op vakantie. Dus besloot ik maar het hele jaar vrij te nemen.”

Daarbij komt dat het een beetje begon te wringen om redacteur én schrijver te zijn. Porter werkt als redacteur bij een uitgeverij. “Ik werkte aan de boeken van zo’n 25 auteurs. Die boeken, en de eerdere boeken die ze hadden geschreven had ik allemaal in mijn hoofd zitten. We hebben Tommy Wieringa uitgegeven. Dus ik werkte met hem en 24 andere Tommy Wieringa’s. Ik had al hun schema’s in mijn hoofd zitten: wanneer de manuscripten moesten worden ingeleverd, de correctierondes, wanneer ze zouden verschijnen.’’

‘’ Ik was van iedere Tommy ook de soulmate, probeerde hun zinnen te perfectioneren om van elk Tommyboek het meest perfecte Tommyboek te maken. En dat voor 25 Tommy’s. Daarnaast werkte ik met de verkopers en werd het boek een object, een product, een business. En de businessperson die ik werd, moest wel gaan clashen met de schrijver, die ik ook ben.”

Want zo was Max Porter zichzelf wel gaan beschouwen. Dat eerste boek was ‘een ongeluk’, hij was het ‘opeens’ aan het schrijven (deels gebaseerd op de dood van zijn vader, toen hij zes was). Hij was er daarna ook klaar mee, met dat schrijven, wilde weer terug achter zijn bureau, onzichtbaar worden.

Mythisch personage

“Maar het boek werd een succes, het werd vertaald, ik kreeg prijzen, en ik voelde de drang, de energie om weer te gaan schrijven. Ik wist ook waar het over zou gaan. Ik had, al ver voor Feathers verscheen, een gedicht geschreven met de titel Lanny. Over de vriendschap tussen een jongen en de oudere, excentrieke kunstenaar, Pete. Dat ging over de dood van Lanny. Dat haalde ik tevoorschijn.’’

‘’ Ik dacht ook aan Operation Yew­tree, een politieonderzoek in Groot-Brittannië naar seksueel misbruik bij de publieke omroep. Over misbruik op plekken waar kinderen en jongeren zich veilig zouden moeten voelen. Ik zag een verhaal voor me over onschuld, over kind zijn, over vriendschap met volwassenen – in een dorp. Daarbij is een mythisch personage dat alles ziet, alles hoort en allerlei gedaantes en vormen aanneemt, en dat door de dorpelingen gezien wordt als een boeman, luisterend naar de naam Dead Papa Toothwort.”

Porter schreef alleen op vrijdagen over deze volkslegende Dode Papa Scheurwortel, die zijn zinnen heeft gezet op de dromerige, wat excentrieke jongen Lanny. “Ik werkte tot en met donderdag. Al die tijd stond ik het mezelf niet toe het document op mijn computer te openen. And then came Friday morning! De kinderen waren naar school, ik zette mijn koptelefoon op, de muziek aan, kop thee erbij en bang! Dan was ik meteen weer in het dorp dat ik had gecreëerd, met al die personages. Dat was echt good fun! Ik schreef acht- tot tienduizend woorden op zo’n vrijdag en na anderhalf jaar was het boek af.”

Lanny is deels geschreven in dezelfde poëtische stijl als Verdriet is het ding met veren, met typografische foefjes. Als Dode Papa Scheurwortel de dorpelingen hoort praten en roddelen, wervelen en krommen de zinnen over de pagina’s. Het middendeel, als Lanny blijkt te zijn verdwenen, is een realistisch aandoend volksgericht. Dan komt de ware aard van de mens naar boven.

Ode aan de creativiteit

“Een collega-schrijver zag in Lanny een metafoor voor alles wat anders is. Op alle gebieden. Je ziet dat meteen in de relatie met zijn vader. Die vindt hem anders, niet ‘normaal’, heeft steeds kritiek op hem. Lanny is creatief, snel verveeld, hij voelt dat de volwassen wereld niet helemaal deugt. Hij gelooft dat de mens en de natuur echt met elkaar verbonden zijn. Net als Dode Papa Scheurwortel. Daarom herkent hij zichzelf in Lanny.”

Porter weet dat hij met Lanny een ode aan de creativiteit (in vorm, stijl en personages) heeft geschreven, maar ook een sprookjesachtige roman. En door meteen een mythisch personage te introduceren hoopt hij de lezer zijn wereld in te trekken. “Vergeet alles over de 21ste eeuwse realistische roman. Dat is allemaal niet relevant. Kom in mijn dorp en laat je onderdompelen.”

Max Porter: Lanny. Vertaald door Saskia van der Lingen. De Bezige Bij, €20,99. 218 blz.

max porter, Lanny, Vertaald door ­Saskia van der ­Lingen, De Bezige Bij, €20,99 218 blz Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden