PlusKlapstoel

Max Meser: 'Eerst leek het me maar niks, een meisje in de band'

Max Meser (1992) is zanger. Hij groeide op in het Spaanse Catalonië en kwam in 2012 naar Amsterdam. Zaterdag verschijnt zijn tweede album, Pictures.

Max Meser: 'Vers van het Spaanse platteland in één keer door naar de Casa Rosso; het was een hele ervaring'Beeld Mark van der Zouw

Sabadell

"Het ligt in de provincie Barcelona, ongeveer een half uur rijden van de stad. Het is een beetje een shithole, er gebeurt niet veel. In 1982 zijn mijn ouders in Spanje gaan wonen. Ik ben geboren in het huis waar ook mijn moeder haar kinderjaren doorbracht. Van mijn veertiende tot mijn negentiende woonden we aan de Costa Brava."

"Mijn moeder is Spaans, mijn vader Nederlands. Ze hebben elkaar in de jaren zeventig leren kennen in een Amsterdams café. Een vriendin van mijn moeder was in Delft gaan wonen. Toen ze daar op bezoek was, vond ze het zo leuk, dat ze besloot er ook heen te gaan."

"Nederland was heel vrij vergeleken met Spanje, waar Franco toen nog aan de macht was. Mijn moeder heeft als schoolmeisje meegemaakt dat hij Sabadell bezocht. Ze moesten in het gelid staan en hem toezingen. In het Spaans - Catalaans was verboden. Wie niet meedeed, kreeg een pak slaag."

Johan Cruijff

"Ik heb vroeger veel gevoetbald. De enige blonde jongen in het team en ook nog eens half Nederlands. Ze noemden me Cruijff en ik speelde altijd met nummer 14. Voor Catalanen is Johan Cruijff een heilige."

"Eén keer heb ik hem ontmoet, ik denk dat ik een jaar of negen was. Voor een goed doel veilde Cruijff persoonlijke eigendommen, golfclubs en zo. Voor mij heeft hij toen een Ajaxshirt gesigneerd, ik heb het nog altijd. Mijn vader kende Cruijff persoonlijk omdat hij als jongen bij Jong Ajax had gespeeld. Hij leek vroeger heel veel op hem."

"Wij hadden thuis een boek over FC Barcelona. Ik weet nog dat ik daar als kind een keer in zat te bladeren en bij een foto van Cruijff tegen mijn vader zei: 'Huh, zat jij ook bij Barça?' "

Casa Rosso

"Toen ik in 2012 naar Nederland kwam, heeft mijn vader geregeld dat ik daar kon werken. Hij werkte er vroeger zelf ook, vanaf zijn zeventiende al. Mijn vader wilde daar heel graag een baantje, maar Zwarte Joop wilde er eerst niets van weten."

"Maar toen Joops dochter een keer zoek was en mijn vader haar in een café op de Nieuwmarkt vond, kon hij aan de slag. Eerst verkocht hij kaartjes op straat, later werd hij manager. Ik heb er achter de bar gestaan."

"Negentien jaar, vers van het Spaanse platteland in één keer door naar een sekstheater op de Wallen; het was een hele ervaring. Ik heb er veel geleerd, vooral veel mensenkennis opgedaan. In 2015 heb ik mijn debuutsingle Weak for love in Casa Rosso gepresenteerd."

Sixties

"The Beatles waren de eerste band die ik goed vond. Ik was zeven, denk ik. Op tv had ik de clip van het nummer Hey Jude gezien. Volgens mijn vader heb ik toen een week lang onafgebroken de melodie gezongen, waarna hij maar een album van The Beatles voor me kocht, zodat ik ook andere dingen van ze kon zingen."

"Ik ben een muzikant van nu, maar ik word toch vooral beïnvloed door muziek uit de sixties. Ik hou van hoe er toen muziek gemaakt werd: vier jongens, de klassieke formatie van twee gitaren, bas en drums. Hoe meer zangers in zo'n groep, hoe beter, want het mooist aan sixtiesmuziek vind ik de harmonieën."

Record Palace

"De platenzaak tegenover Paradiso. De eigenaar, Jan van Dorsten, komt uit Delft en kent mijn moeder uit die tijd. Ze hebben altijd contact gehouden. Mijn eerste Nederlandse optreden was bij hem in de zaak, op Record Store Day."

"Toen ik nog niet veel mensen kende hier, hing ik dagen rond in Record Palace. Naar muziek luisteren, koffie drinken. Het is een geweldige zaak. Veel artiesten die in Paradiso optreden komen even langs. Sommige zijn zelfs vaste klant. Voor Paul Weller zet Jan platen apart. Ik een verzamelaar? Ik zie mezelf meer als een muziekliefhebber met veel platen."

Jake Bugg

"We worden vaak vergeleken. Ik zie de overeenkomsten niet zo. We zijn allebei jong en houden allebei duidelijk van muziek uit de jaren zestig, maar daar houdt het mee op. Ik vond zijn succes wel inspirerend. Het kan dus, met zulk soort muziek een publiek vinden, dacht ik. Maar Tim Knol gaf me dat gevoel ook. Ik heb in het voorprogramma van Jake Bugg gestaan. Heel aardige gast."

Fong Leng

"Mijn moeder was naaister en ontwierp ook kleding. Voor ze naar Nederland kwam, had ze rond haar achttiende al een tijdje een eigen winkel in Barcelona gehad. In Nederland heeft ze gewerkt voor Fong Leng, die toen een zaak in de Damstraat had."

"In die Delftse scene kende ze die jongens van de band Tee Set, waar ze ook kleren voor maakte. Muzikanten waren heel modieus in die tijd en droegen ook veel vaker custommade kleding."

"In Spanje vond ik in de garage een keer een leren broek. Daar was ze ooit aan begonnen voor Tee Setzanger Peter Tetteroo, maar ze verloren contact en toen overleed hij. Voor mij heeft ze de broek alsnog afgemaakt."

Straatmuzikant

"Ik heb zó veel op straat gespeeld. Samen met met mijn vriend Isaac Wadsworth, een Engelse jongen die sinds zijn negende in Spanje woonde. De hele Costa Brava gingen we af. Twee stemmen, een gitaar en een mondharmonica. We deden eigen werk, maar ook songs van Bob ­Dylan, The Beatles, de Stones en Neil Young."

"We hadden genoeg repertoire om uren achter elkaar te kunnen spelen. Toen ik nog maar kort in Amsterdam woonde heb ik ook wel op straat gespeeld, gewoon voor de lol, ik verdiende genoeg bij Casa Rosso. Het Leidseplein was shit, daar moet je echt een versterker hebben om te worden gehoord. Maar op de Warmoesstraat ging het heel goed."

Mondharmonica

"Het begon met de film Crossroads, gebaseerd op de legende van bluesmuzikant Robert Johnson, die ik zag toen ik een jaar of vijftien was. In de film komt een mondharmonica­speler voor, Blind Dog Fulton. Ik was zo gefascineerd door zijn spel dat ik meteen zelf ook zo'n ding wilde."

"Het trof dat die week bij de Lidl toevallig een mondharmonica in de aanbieding was voor maar vijf euro. Mijn vrienden werden gek van me: elke schoolpauze weer stond ik op dat ding te blazen. Als ik de hond ging uitlaten, oefende ik ook altijd. En uiteindelijk kon ik het."

"Op Pictures speel ik er in twee songs op; ik gebruik hem als het nodig is. Mijn eerste gitaar kwam trouwens ook bij de Lidl vandaan: een klassieke voor vijftig euro. Ik speel er thuis nog dagelijks op."

Paul Weller

"Ik moet bekennen dat ik hem vrij recent heb ontdekt, hier in Nederland pas eigenlijk. In Spanje was ik een tijd lang vooral met Amerikaanse muziek bezig. Maar Weller is geweldig, ja. Zijn muziek, maar ook hijzelf. Ik heb dit jaar bij een Nederlands toertje in zijn voorprogramma gestaan."

"De eerste avond keek ik bij het eerste nummer opzij en zag ik Weller én zijn bandleden in de coulissen staan, allemaal met de armen over elkaar. Kreeg het ik het toch wel even benauwd van. Maar ze vonden de muziek goed, gelukkig."

Pictures

"Mijn nieuwe album, geproduceerd door Andy Crofts uit de band van Paul Weller. We vonden de platen van zijn eigen band The Moons zo goed klinken. Via Facebook vroegen we of hij zin had ons te produceren. En ja hoor. Hij is ervoor naar Amsterdam gekomen, het mixen heeft hij later thuis in Engeland gedaan."

"Geweldige producer. Maar hij zal vast zeggen dat het aan ons ligt dat het een goede plaat is geworden. We zijn de afgelopen jaren gegroeid: we zijn betere performers geworden, hebben betere songs. Toen we de studio ingingen, waren de songs al volledig gearrangeerd. Wat we van ­Andy hebben geleerd? Theedrinken! Ik heb nooit iemand zo veel thee zien drinken als hij."

Band

"Isaac Wadsworth, mijn oude vriend uit Spanje, speelt gitaar. Op bas hebben we Mano Hollestelle, die ik leerde kennen in muzikantencafé De Koe. En Gini Cameron drumt. Haar ontmoette ik op Lowlands."

"Eerst leek het me maar niks, een meisje in de band. Ik had daar slechte ervaringen mee in Spanje en dacht: laten we het simpel houden. Maar ik heb haar eerlijk toegegeven dat ik er helemaal naast zat: we passen met zijn vieren heel goed bij elkaar."

"Gini is de dochter van gitarist John Cameron van Claw boys claw en Mano de zoon van David Hollestelle van Wild romance. Vind ik mooi, dat we met deze band Nederlandse rockgeschiedenis meedragen."

Nederlandse taal

"Ik ben er niet goed in. Ik kan het meeste wel verstaan, maar praten vind ik vaak ingewikkeld. Mijn oudere broer spreekt het wel vloeiend, bij mij is er iets misgegaan."

"Catalaans is mijn eerste taal, op school kwam daar Spaans bij en van Isaac leerde ik Engels. Ik sprak al drie talen, in Nederlands had ik weinig zin. Maar toen wist ik nog niet dat ik hier zou gaan wonen. Ik deed laatst zo'n intensieve cursus van twee weken. Het gaat beter, maar als ik me precies wil uitdrukken, zoals nu, spreek ik toch liever Engels. Ik vind Nederlands een komische taal: al die rare klanken en uitdrukkingen."

Ramblas

"Verschrikkelijk natuurlijk, vooral voor de slachtoffers. De politie heeft de daders gelukkig snel te pakken gekregen. Maar ik ben bang dat het overal kan gebeuren, die religieuze fanatici slaan in heel Europa toe. Ik ben zelf atheïst en geloof nergens in, maar sommige mensen hebben God nodig om de wereld te kunnen begrijpen. Prima."

"Maar als hun geloof zich tegen de maatschappij keert, kunnen we niet samen­leven. Wat moet ik meer zeggen? Ik ben een artiest en geen politicus. Mijn muziek draait om love, fun en respect, ik ga je niet vertellen hoe je moet denken."

Frans van der Avert

"De directeur van Amsterdam Marketing? ­Amsterdammers klagen veel over toerisme. Ik snap dat de drukte soms vervelend kan zijn, maar toerisme is onvermijdelijk en ook noodzakelijk, lijkt me. Deze stad heeft toch ook altijd opengestaan voor mensen uit andere landen?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden