Plus

Mart Visser weet ook niet wat hem overkomt

Fiona Hering is modejournalist bij Vogue Nederland en RTL Boulevard. Wekelijks deelt ze wekelijks haar visie op mode. Deze week: Schilderijen van couturier Mart Visser.

Mart Visser in zijn atelier in Zuid-FrankrijkBeeld Philippe Vogelenzang

Schilderijen van couturier Mart Visser zijn mede dankzij internationale kunstbeurzen gewild bij grote buitenlandse verzamelaars. Hij weet zelf ook niet wat hem overkomt. Deze week opende zijn expositie in Maastricht.

In zijn atelier aan de Schinkel in Amsterdam was Mart Visser (48) vorige week bezig het telefoonboek van New York (hij nam er drie mee, gevonden op straat) in een rode ­substantie te dopen. Polyurethaanhars
om precies te zijn, een chemisch goedje dat niet al te best is voor de longen in een niet goed ­geventileerde ruimte. "Daar ben ik na veel kuchen achter gekomen," zegt Visser lachend. Uiteindelijk ('Het is een dagenlang proces') zal hij er een kop van 'bouwen', ­zoals hij eerder deed met het telefoonboek van het Gooi.

Het resultaat is te zien in Museum aan het Vrijt­hof in Maastricht. Donderdag opende burgemeester Annemarie Penn er zijn expositie S.Y.N.E.R.G.Y: schilderijen, sculpturen en installaties, gecombineerd met hoogtepunten uit Vissers couture-oeuvre. "28 etalagepoppen en 110 doeken, allemaal zelf ingepakt, en de bronzen 3D-koppen eigenhandig in de Range Rover gezet, ik ben als de dood dat er iets mee gebeurt."

Saint-Paul-de-Vence
Vier jaar geleden interviewde ik Visser in zijn huis in Zuid-Frankrijk, in een bergdorpje nabij kunstenaarsdorp Saint-Paul-de-Vence. Na enig aarzelen toonde hij me de schilderijen in zijn atelier, een grote schuur in de tuin, hij had ze aan nog bijna niemand laten zien. Inmiddels is dat wel anders. De Amstel Gallery nam zijn werk mee naar Art Southampton in de Verenigde Staten ("Meteen een stuk of negen werken verkocht"). Art Miami volgde, in december hangt zijn werk alweer voor het derde jaar op deze kunstbeurs.

Hij stond er een keer 'heerlijk anoniem' in de stand te luisteren naar het commentaar. "Een kunstverzamelaar uit Haïti zei mijn werk helemaal niets te vinden, maar blijkbaar triggerde het hem toch. De volgende dag heeft hij er een gekocht, later een tweede en via 1stdibs.com nog een derde."

Art Rotterdam volgde, een expositie in museum Jan van der Togt in Amstelveen, Jan en ­Monique des Bouvrie kochten, interieurkunstenaar Marcel Wolterinck neemt vaak werk mee als hij ergens ter wereld een huis inricht. "Ik zit de laatste tweeënhalf jaar in een soort flow waarvan ik soms denk: holy shit, waar gaat dat heen?"

Giacometti

En altijd alleen die koppen, hij schildert alleen maar smalle hoofden. "Geen idee waarom, altijd al gedaan. Maar ik ben weg van het werk van ­Giacometti, al die mooie dunne dradenhoofden en figuren. Mijn partner Job en ik ­hebben een grote kunstverzameling, waar­onder veel koppen, tronies en maskers, ook van Giacometti, Marlene Dumas en Gerhard Richter."

Begon hij met schilderen op kleine doekjes van de schilderswinkel in het Franse dorp, ­tegenwoordig koopt hij in één keer tien meter linnen van 2,10 meter breed. "Dat vlieg ik opgerold en wel mee terug met KLM. Als ze bij het ­inchecken moeilijk doen, zeg ik: kom op, ze zijn even lang als ski's en die mogen ook mee. Dat werkt altijd."

Inmiddels is er een tweede atelier in Amsterdam, dat hij 'het lab' noemt. Hij is er in het weekeinde urenlang op blote voeten aan het klooien. En ja, dat werkt zeer therapeutisch. Hij schildert er het liefst op verweerde materialen, zoals oude achtergronddoeken van de opera. "Ik start met houtskool, daar gaat acryl overheen, dat meng ik weer met allerlei substanties, het is één grote mix."

Stukken hout
Materialen die als ondergrond dienen vindt hij vaak op straat. "Hoewel ik daarbij wel altijd een lichte gêne voel." Zo staat in het atelier een ­emmer vol glas van kapotgeslagen autoruiten, deels zelf opgeveegd.

"En een keer kwam ik 's nachts met Linda ­Jochems, destijds mijn zakelijk manager, terug van een feest. Ik in black tie, Linda beeldig in het lang. Ik zet haar thuis af in de buurt van de ­Albert Cuyp naast een pand dat werd gerenoveerd. Zie ik toch allemaal geweldige stukken hout liggen met nog van dat behang erop van voor de oorlog.

Heb ik samen met mijn chauffeur in de kofferbak staan laden. In black tie. Linda zei: 'Mart, ik wil álles voor je doen, maar dit vind ik een stap te ver gaan.'"

Lassen
Voor zijn nieuwste brons sneed hij dikke kartonnen dozen uit een honderd jaar oud fourniturenwinkeltje in Antwerpen uit elkaar en ­stapelde er een 1,80 meter hoog prototype van. Het uiteindelijke beeld weegt 120 kilo en komt op 65.000 euro. Prijzen voor zijn schilderijen ­beginnen bij 1200 euro en lopen op tot 18.000 euro.

'Voor al het vliegwerk eromheen' heeft Visser inmiddels hulp. "Eerst deed ik alles zelf, ik heb brandgaten in mijn kleren gehad, een elektrische schok gekregen, echt van alles. 'Je hebt het nog niet door, maar je sneakers staan in de fik,' zei mijn broer Ernst, directeur van Mart­visser.nl en héél handig, een keer kalmpjes. Sindsdien laat ik het lassen aan iemand anders over."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden