PlusTen slotte

Mark Hollis (1955-2019): lekker galmend en boordevol emoties

Mark Hollis overleed op 64-jarige leeftijd. De zanger van Talk Talk, bekend van onder andere It's My Life, leidde de laatste twintig jaar van zijn leven een teruggetrokken bestaan.

Hij had een van de kenmerkendste popstemmen van de jaren tachtig. Als zanger van Talk Talk klonk Mark Hollis vaak lekker galmend, zoals dat hoorde in die tijd, en liet hij de emoties de vrije loop. Maar heel ingetogen zingen kon hij ook, bleek later. Op 64-jarige leeftijd is de zanger en multi-instrumentalist, die al lang geleden de muziekwereld vaarwel zei, overleden aan een vooralsnog onbekende oorzaak. Ook waar en wanneer precies hij is overleden, is nog niet bekendgemaakt.

It's my life
Mark Hollis, die werd geboren en ­opgroeide in Londen, richtte in de jaren zeventig The Reaction op. Een song van de nooit van de grond gekomen groep heette Talk Talk Talk Talk. De titel liep vooruit op de naam van de groep waarmee Hollis wél succes zou hebben: Talk Talk.

It's my life was in 1984 de eerste van een lange reeks hits. Ook in Nederland deden songs als Such a Shame, Dum Dum Girl en Life's What You Make It het goed. Aanvankelijk leek Talk Talk een typisch representant van de Britse synthpopstroming van de vroege jaren tachtig. Ook werd de groep wel vergeleken met Duran Duran.

Op het in 1986 verschenen, derde album The Colour of Spring sloeg Talk Talk een nieuwe richting in, waarbij synthesizers niet langer domineerden. Het succes van de eerdere twee albums en de daarvan afkomstige hits stelde Mark Hollis in staat een heel leger van gastmuzikanten in te huren.

Voorzichtig klonk in de grotendeels improviserend tot stand gekomen muziek door dat hij een groot liefhebber was van jazz en klassiek (onder meer Bartók en Debussy). Het publiek ging vooralsnog moeiteloos mee in de artistieke ommezwaai: The Colour of Spring werd Talk Talks bestverkochte album.

Platenmaatschappij EMI gaf de groep carte blanche en een onbeperkt budget voor het opnemen van de opvolger. Bijna twee jaar werkten Hollis en de zijnen aan het zwaar experimentele Spirit of Eden, dat in 1988 verscheen.

Tegenwoordig is het album een klassieker in de wereld van de alternatieve pop (groepen als Radiohead, Sigur Rós en Mogwai staken er veel van op), maar indertijd zaaide het veel verwarring. Critici hoorden er nog wel wat in, maar de meeste fans haakten af.

Tegendraads
Zo slecht verkocht Spirit of Eden dat EMI een rechtszaak aanspande tegen Talk Talk: de groep zou opzettelijk zo tegendraads mogelijke muziek hebben gemaakt. Het weerhield Mark Hollis en de zijnen er niet van op The laughing stock verder te experimenteren. Maar een jaar later, in 1992, ging Talk Talk uit elkaar.

Pas in 1998 zou Mark Hollis weer van zich laten horen: de muziek op zijn titelloze soloalbum deed denken aan die van het latere Talk Talk, maar was kaler en nog intiemer.

De laatste twintig jaar van zijn leven leidde Mark Hollis een teruggetrokken bestaan. Zijn gezin ging voor de muziek, vond hij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden