PlusFilmrecensie

Marionette: stijlvolle kronkelplotthriller

MarionetteBeeld Filmdepot

In 1993 voltooide Elbert van Strien zijn opleiding aan de filmacademie met De marionettenwereld. De korte film won een Gouden Kalf en werd genomineerd voor de Studenten Oscar. De regisseur zat daarna niet stil, maar het duurde zeventien jaar voor hij met Zwart water zijn eerste speelfilm maakte en nog eens tien jaar tot hij Marionette voltooide. Met de lange Engelstalige versie van zijn afstudeerfilm laat Van Strien zich opnieuw gelden als de Nederlandse vaandeldrager voor stijlvolle kronkelplotthrillers.

De regisseur maakt genrefilms die door hedendaagse kijkers met het werk van M. Night Shyamalan (The Sixth Sense) geassocieerd worden, maar in stijl en tempo teruggrijpen naar de Hollywoodthrillers uit de jaren zeventig. Het is altijd herfst en wanneer de wind opsteekt of de hemel verduistert is dat een dramatische afspiegeling van het bezwaarde gemoed van de personages. Er wordt geworsteld met het leven en de dood en de betekenis van het bestaan.

In Marionette maakt Thekla Reuten dat proces door als kinderpsychiater Marianne Winter. De vrouw komt vanuit lommerrijk upstate New York naar een provinciestad in Schotland om te werken. Het is duidelijk dat ze daarmee ook afstand neemt van een beladen verleden. Er is een trouwring en er was een echtgenoot. Onder haar patiënten raakt ze gefascineerd door de tienjarige Manny, die haar voorganger vermoedelijk tot waanzin dreef. De film opent met een proloog waarin een man zichzelf boven op een Schotse toren in brand steekt.

Met dat dramatische kader rust er een zware last op de jongste acteur uit het overwegend Britse ensemble, maar onder Van Striens regie maakt blonde krullenbol Elijah Wolf een gepast sinistere indruk. De getraumatiseerde Manny is weinig spraakzaam, maar maakt als een bezetene tekeningen van grote en kleine ongelukken. De jongen beweert dat alles wat hij tekent daadwerkelijk gebeurt en dat lijkt geen grootspraak te zijn. Er vallen doden. Het maakt zijn psychiater tot een obsessieve speurneus, die aan haar zoektocht naar verklaringen ten onder dreigt te gaan.

Cameraman Guido van Gennep buit de locaties in ruig Schotland en lommerrijk Luxemburg goed uit om Reuten in een naargeestig universum te plaatsen. Voortdurend is het de vraag of dat akelige ventje de touwtjes in handen heeft. Het mysterie krijgt na de nodige schokken een verklaring, maar dat laatste deel vol verrassende onthullingen beklijft minder dan het onheilszwangere noodlotdrama dat eraan voorafgaat. Van Strien is zeer bedreven in sfeer en spanningsopbouw, dus het valt te hopen dat hij een hogere productiviteit aan de dag kan leggen.

Regie Elbert van Strien

Met Thekla Reuten, Elijah Wolf, Peter Mullan, Emun Elliott

Te zien in Arena, De Munt, Het Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden