Plus

Marije Goekoop: 'Ik teken uit een soort onschuld'

Stylist Marije Goekoop gaf een droombaan bij Vogue op om zich op haar passie te richten: tekenen en schilderen. Ze is net terug uit India, waar ze zich bekwaamde in miniatuur­techniek. 'Mijn stijl? Geen idee. Ik zit in mijn ontdekkingsfase.'

Marije Goekoop: 'Het poppetje dat ik voor Vogue tekende is mijn alter ego' Beeld Marie Wanders

De Japanse opruimgoeroe Marie Kondo zou ter plekke dood neervallen in haar huiskamer, zegt Marije Goekoop (50). Als een van 's lands beste stylisten het roer omgooit, doet ze dat voor de volle honderd procent. Dus besloot ze van haar huis één groot atelier te maken.

De eettafel ligt vol schilderijen en tekeningen ('ik kook toch bijna nooit'), de muren hangen vol, in elke lade zitten borduurspullen, lijm, potloden en kwasten. Tientallen beschilderde doeken staan tussen de antieke vazen en lampen, zelfgemaakte kimono's (van vintage stoffen met sashiko, een eeuwenoude Japanse doorsteektechniek) hangen aan een antieke Chinese kast, een kitscherig beeld van een tijger en diverse boeddha's maken het geheel compleet.

De poten van het daybed, twintig jaar geleden meegenomen uit Indonesië, liet ze vervangen door wielen, makkelijk te verplaatsen mocht ze 'een Jackson Pollockfase' krijgen.

Haar liefde voor tekenen begon al jong, maar nam een vlucht toen ze zo'n vijf jaar geleden begon met een wekelijkse tekening op de website van Vogue. Al snel had haar geestige, kale poppetje vele fans, met name in de modescene - vooral omdat het figuurtje desperaat modieus probeert te zijn, ondanks moodswings, afkeer van trends en aanvallen van modemoeheid.

"Ze is mijn alter ego," zegt Goekoop, "en inmiddels niet meer kaal. Omdat ik achter in de rij stond toen God haren uitdeelde, dacht ik: laat maar zitten. Veel mensen gingen het poppetje echter associëren met een ziekte, vandaar dat ze nu een knotje heeft."

Restmand van Govers
De tekeningen (gepubliceerd op haar Instagram @marijegoekoop) vormen een dagboek. Ze tonen Goekoop tijdens haar vele reizen en stylingtrips op leuke en mindere momenten. Op een terras in Parijs bijvoorbeeld, terwijl ze gelukzalig bijkomt van een zojuist aangeschafte hysterische jungleoutfit van Prada en zich afvraagt of ze er nog inpast na het eten van haar croissant.

Beeld Marije Goekoop

Ze laten haar ook zien in een ietwat depressieve staat als gevolg van de naderende menopauze, chagrijnig tijdens de kerstdagen in pyjama met kalkoen onder de arm ('die feestdagen moeten altijd maar leuk zijn, the dictatorship of materialism') of met haar tong op de knieën hip in een djellaba in de Marokkaanse snikhitte op Crocs 'omdat Balenciaga het predikt'.

Goekoop is de avontuurlijke dochter van Cees Goekoop, oud-burgemeester van Leiden, en Marian, een yogalerares die dik bevriend was met couturier Frank Govers. Als peuter graaide ze al in zijn 'restmand' op het atelier om van leftovers een sjerp te maken.

Ze deed dertig jaar styling, voor zowel commerciële klanten als Tommy Hilfiger, Sony, Mercedes, Levi's en Samsung, als modebladen. Vier jaar was ze fashion editor van Elle, en vijf jaar van Vogue. "De bijbel, zéker uit de tijd waaruit ik kom; alle deuren gingen open."

Ze fotografeerde met de Canadese fotograaf Ishi onder meer de Louis Vuitton Archive- collectie in het Rijksmuseum, voordat het na tien jaar verbouwen zijn deuren weer opende. "Ik ben een Amsterdammer, dat was natuurlijk heaven, alle topstukken werden langs ons gesjouwd om te worden opgehangen."

Ook maakte ze editorials met fotografen Arthur Elgort en Erwin Olaf. Kippenvel van ellende krijgt ze als ze terugdenkt aan een shoot in Parijs met de Zwitserse fotograaf Hans Feurer. "'s Nachts had ik met mijn assistent alle sets klaargehangen in dat klotebusje dat hij had gehuurd, paste het model nergens in. Dan ga je in een wanhoopsactie al die sets uit elkaar trekken. We moesten twaalf pagina's schieten! Wat er zo leuk is aan styling? Je kunt een wereld creëren, het is met poppen spelen voor volwassen."

Alwéér een bomberjack
Na dertig jaar mode zag ze echter alwéér een bomberjack op de catwalk voorbijkomen en wederom punk als inspiratiebron. "Voeg daaraan toe ál die mails van merken en persbureaus over spullen. Het besef kwam dat mijn vijftigste naderde en het leven wel heel snel gaat. Ik wilde iets anders en dacht: als ik het nu niet doe, blijft het een hobby en zit ik straks in mijn tuin aardbeien en vogeltjes te aquarellen."

"Je baan opzeggen is echter niet niks, maar zie daar de power van advertising: ik stond bij Vogue in het printhok en daar lag in de papierbak een lege tas van Nike waarop stond: Just Do It."

Beeld Marije Goekoop

Inmiddels schildert ze ook, met acryl omdat het zo lekker snel droogt en 'er prachtige kwaliteit acryl is met een olieverfachtige uitstraling'. Aan de muur boven haar bureau hangt een portret van een sikh met dastaar (tulband), om­geven door doeken met een hondenkop, een interieurdetail en koppen met één oog, op sommige doeken zijn deels stoffen en borduursels aangebracht of een laag alabastine.

"Mijn stijl? Geen idee, noem het eclectisch, een rotwoord maar ik weet niets beters, ik zit nog in mijn ontdekkingsfase."

"Ik heb ook abstracte dingen gemaakt, maar zou knettergek worden als ik à la Mondriaan alleen maar vlakken zou schilderen. Ik teken en schilder uit een soort onschuld, met niet altijd het juiste perspectief, maar ik denk dat daar mijn kracht ligt. Alle beelden bij elkaar maken het sterk, dat is toch de stylist in me. Met veel doeken naast elkaar wordt het eencollage en dan klopt het helemaal, dan is het beeld weer één en mijn wereld."

Op een bureau ligt een borduurwerkje waarop een set peuken is vereeuwigd. Het moet nog een keer in een doek, kimono 'of what­ever' worden verwerkt. De techniek leerde ze in Rajasthan. "Dat is het leuke van India, je loopt gewoon een winkel vol antiek borduurwerk binnen en vraagt of iemand je die steken kan leren. Ja hoor, zei de eigenaar, mijn vrouw."

"Twee weken lang heb ik elke dag les van haar gehad. Als haar schoonvader binnenkwam - ze was zwaar hindoe - ging haar sari over het hoofd. Tijdens het eten met de familie bleef zij in de keuken terwijl ik met de mannen aan tafel zat, heel wonderlijk."

Trektocht in Nepal
Ze is net terug van 4,5 maand reizen door India, met een uitstap naar Pokhara in Nepal, waar ze een trektocht maakte. "Totaal onvoorbereid ben ik in mijn eentje de berg op gegaan. Sneeuw en ijzel, zonder stokken of ijskrammen, maar godzijdank wel met bergschoenen."

Beeld Marije Goekoop

"Ik ben halverwege gekomen, toen dacht ik: ik hoef nergens een vlag te planten, ik draai om. Net op dat moment kwam ik drie Chinezen tegen mét gids, die aanboden met hen mee te gaan. Ik kreeg stokken van ze en de gids tipte me sokken over mijn schoenen te doen. Met behulp van de tolkvertalerapp hebben we de top, 3500 meter, gehaald en veel lol gehad."

Terug in Rajasthan volgde ze 3,5 week privéles miniatuurschilderen. "Zittend op een kussentje op de grond met één eekhoornhaar op een ansichtkaart een pauw of tijger schilderen. Bloedheet, de verft droogt op je kwast, maar mijn leraar zei vaak: good, good." De techniek gebruikt ze terug in Amsterdam met stift of pen. "Mijn illustraties bevatten nu veel meer details, zo lekker om in mijn eentje in te zoomen."

Ze krijgt regelmatig het verzoek of ze werk wil verkopen, ook haar kimono's en borduurwerk. "Tot nu toe wilde ik alles bij elkaar houden, maar onlangs kreeg ik het aanbod te exposeren en nu begint het toch te kriebelen. Alles wegdoen en met een schone lei beginnen is ook best aanlokkelijk."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden