Plus

Marco Borsato: 'Ik was mijn tijd ver vooruit'

Op Thuis, zijn tiende album, klinkt Marco Borsato (50) als in de jaren negentig. 'Voor het eerst sinds 1995 zijn de songs op dit album weer in gesprek met elkaar.'

Marco Borsato (50) voelt zich in balans. Beeld Robin van Lonkhuijsen/ANP

Marco Borsato gaat rechtop op de kussens van de bank zitten en spreidt zijn armen. "Ik kan het publiek al bijna horen," zegt hij en sluit de ogen. Dan zingt hij boven het aanzwellende orkest uit: "Ooohooohohoooooh.''

Hij heeft in zijn kantoor in Abcoude zojuist het slotnummer van zijn nieuwe album opgezet, Eventjes Alleen heet het. "Ik zie dit live helemaal voor me," roept hij boven de muziek uit. "Die strijkers steeds harder en harder. Een typisch episch Marco-einde. Zou prachtig werken op Symphonica in rosso. Snap je wat ik bedoel?"

Even eerder heeft de zanger uitgelegd hoe zijn nieuwe album Thuis hem 'qua gevoel' terugvoert naar het midden van de jaren 90. Toen bracht hij zijn album Als Geen Ander uit, met daarop de hits Vrij Zijn, Je Hoeft Niet Naar Huis Vannacht en Ik Leef Niet Meer Voor Jou. "Op die plaat staat dus niet één slecht liedje," analyseert hij.

"Ik heb in de jaren daarna steeds gezocht naar diezelfde consistentie, maar vaak dacht ik achteraf: toch niet helemaal lekker ­gezongen. Of: als je alle songs bij elkaar optelt, toch niet volledig geslaagd. Deze songs zijn in gesprek met elkaar. Voor het eerst sinds 1995 is dat weer gelukt."

Waarom is dat nu gelukt?
"Dat heeft te maken met de plek waarop mijn leven zich bevindt. Ik ben verhuisd naar een huis waarin ik oud wil worden, mijn vriendengroep en gezinsleven zijn uitgekristalliseerd. Alle lijntjes in mijn leven komen nu samen. Ik ben in balans en voel me ook weer helemaal thuis in mijn muziek."

Was Als Geen Ander uw beste album?
"Oei, zo'n vraag vind ik heel beladen. In die termen wil ik niet praten. Dat degradeert de andere albums. Het zou hetzelfde zijn als ik zou zeggen dat één van mijn kinderen de liefste is. Want zo gevoelig ligt het voor mij wel."

Qua muzikale koers nam u best een omweg om weer bij het pure popgeluid uit te komen. Tussendoor maakte u opvallende en vrij in­gewikkelde songs als Rood, Wit Licht en ­Muziek.
"Dat heeft te maken met de grenzen van je kunnen opzoeken, met de drang naar ontwikkeling en het aanvoelen van de tijdsgeest. Kijk, als je nooit op zoek gaat naar de rand, val je er misschien nooit overheen, maar ontwikkel je je ook niet. Dat wil ik juist wel."

"Ik werkte als een van de eersten met rappers. In 2004 met Ali B op Wat Zou Je Doen? Rap is nu de mainstream. Ik was mijn tijd ver vooruit. Wit Licht was inderdaad anders dan anders. Maar dat was De Bestemming ook. Daarin zat een Iers fluitje."

"Veel mensen waarschuwden me: zou je dat nou wel doen? Maar het paste bij het Keltische gevoel dat ik in die song wilde leggen, een lied over
het waarom van het bestaan. Dat sloeg uiteindelijk erg aan."

Hoe luistert u nu naar Muziek? U kreeg toen het in 2013 uitkwam voor het eerst veel kritiek.
"Ik kan er nog steeds goed naar luisteren, hoor. Het was de tijd dat elektronica zijn intrede deed in de pop. Ik experimenteerde daarmee. Maar de vraag is ook altijd: is het publiek er klaar voor? Soms hebben mensen behoefte aan meer warmte. Die bied ik op deze plaat. Daar staan geen songs als Muziek op."

Hebt u spijt van dat lied?
"Totaal niet. Door iets te doen wat niet werkt, weet je ook beter wat wel werkt. Het is een continu proces van herijken. Maar het is ook niet
zo dat ik alles afmeet aan succes, hè."

"Mijn doel is muziek maken die bij de tijdgeest past. Da's moeilijk, hoor. Kijk eens naar Dromen zijn ­bedrog. Mijn grootste hit, maar eigenlijk het meest gedateerde liedje uit mijn hele oeuvre. Ik heb het live inmiddels in acht verschillende versies gespeeld."

Wordt u geraakt door kritiek? Nico Dijkshoorn schreef een bijtende column rond de zin 'O wat is het fijn/ Om weer thuis te zijn' uit de ­titeltrack van uw nieuwe album.
"Hij is geen fan, dat weet ik inmiddels. Maar als de wind altijd uit dezelfde hoek waait, is ­iemand moeilijk nog serieus te nemen. Gefundeerde kritiek leg ik nooit naast me neer. Ik ­probeer in recensies altijd iets te vinden waar ik iets mee kan. Dat kan helpen je te ontwikkelen."

"Dijkshoorn heeft zijn mond vol over mijn muziek, maar als ik hoor wat voor teksten hij zelf zingt, in een soort dialect dat nog door tien mensen wordt gesproken, moet ik toch wel glimlachen."

"Ik kreeg ook een mail van een van de slachtoffers van de recente overval op een toeristenbus in Zuid-Afrika. Die vertelde dat het leek of het lied speciaal voor hen was ­geschreven. Dat doet me veel meer."

Iets anders. U verklaarde zich recent fan van ­André Hazes. Wat ziet u in hem?
"Hij is misschien nog wel een completere artiest dan zijn vader ooit was. Hij heeft iets ondeugends en brutaals. Daar hou ik van. Hij is volks, maar tegelijk net iets meer rock-'n-roll dan zijn vader."

Hij noemt u als voorbeeld, zou graag 'de ­nieuwe Borsato' willen worden.
"Hij heeft het in zich, beschikt over de juiste drive. Hij is nog zo jong, kan nog zo veel verder groeien en verbreden. Hij wil mij naar de kroon steken, hoorde ik. Nou, ik wil hem erbij helpen, hoor. Want hij heeft de potentie en is nog een ongelooflijk leuk joch ook."

Ambachtelijk en heerlijk vertrouwd

Merkwaardig om te zien was het. Terwijl tijdens zijn stadionconcerten pure popsongs en ballades uit het eerste decennium van zijn Nederlandstalige loopbaan het publiek deden opveren, leverde Marco Borsato het ene na het andere theatrale muziekepos af.

Ze waren soms moeilijk te verteren: songs als Wit Licht (2008), Stilte Voor De Storm (2008), Branden Aan De Zon (2010) en vooral Muziek (2013). Op zijn tiende album, Thuis, keert Borsato terug naar het geluid waarop hij in de jaren negentig zijn muzikale imperium bouwde.

Met het succesalbum Als Geen Ander (1995) als blauwdruk komt Borsato ook figuurlijk thuis met het kleine liefdeslied Alsof Je Vliegt, onvervalste Nederpopsongs als 18 jaar en Niemand Anders en vooral de lekker vette knipoog naar de nineties op Wakker.

Zo heerlijk vertrouwd en ambach­telijk geproduceerd dat je hem een al te clichématige ballade als Thuis onmiddellijk vergeeft.

Marco Borsato - Thuis, Universal Music

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden