Plus

'Mannen gaan echt wonen in een kledingstuk'

Ontwerpster Netty Nauta werkte bijna dertig jaar als visagist, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Tegenwoordig maakt ze weer mannenkleding waar ze zelf gelukkig van wordt.

Kunstenaar John Biesheuvel in een carcoat van katoen met flinterdun meegeweven metaal Beeld Astrid Zuidema

Waar haar talent vandaan komt, weet ze niet, ze is geheel autodidact, opgegroeid in 'het niet zo hippe Hoorn', maar op haar 21ste had Netty Nauta (57) al een succesvol designerlabel, Venetian Veil. Ook had ze een gelijknamige kledingwinkel in de Reguliersdwarsstraat.

Ze verkocht er uitsluitend haar eigen merk, voor mannen en vrouwen. Alles zelf gemaakt, soms met wat hulp van thuisnaaisters, om aan de grote vraag te voldoen.

Modegevoelig
Amsterdam was nog niet zo modegevoelig; naast de bekende couturiers, waren er voor modeliefhebbers alleen Puck & Hans, de winkel Reflections, waar ze kleding van buitenlandse ontwerpers verkochten, én Venetian Veil. Nauta's kleren stonden regelmatig in tijdschrift Avenue.

Luxe basics waren het. Marlene Dietrichbroeken bijvoorbeeld, met zeer wijde pijpen, van superdunne zomerwol die soepel viel. "Er mocht rustig 4 á 5 meter stof in zo'n broek, ik houd van rijkheid in mooie materialen." Haar perfectionisme, net zo lang puzzelen tot álles - van het binnenwerk tot de afwerking - perfect is, leerde ze van haar toenmalige vriend.

"Liep een naadje van een broek niet helemaal lekker, dan kwam die de winkel niet in. Destijds maakte ik me er uit vermoeidheid nog weleens met de Franse slag vanaf, maar bij hem was dat een no go."

Toen casualmerken na acht jaar de markt veroverden, besloot ze te stoppen. "Casual, daarvoor ben ik niet in de wieg gelegd."

Doodzonde
Ze werkte jarenlang als visagist voor de Bijenkorf, Tommy Hilfiger, Burberry Kids, Vogue Bambini en de Hema. Maar haar vrienden wisten: doodzonde van haar ontwerptalent. Drie jaar geleden begon het weer te kriebelen en begon ze A.G. Nauta couture, een mannenlabel, vanuit haar huis tegenover het Rembrandtpark. Onder haar klanten zijn pianist Joep Beving, dj's Joost van Bellen en Eddy de Clercq, en kunstenaar Jasper Krabbé.

Doel is alles in eigen hand te houden. Bij Sprmrkt hing haar kleding in no time naast Rick Owens, Drkshdw en Vetements. Sinds de winkel failliet is, hangt het bij Menage Amsterdam in het pand van Droog Design. Vanaf september komt er een tweede verkooppunt bij, in Rotterdam bij Margreeth Olsthoorn.

"Dat is de max. Meer kan ik niet aan in mijn eentje en ik wil geen bedrijf meer runnen." Gelukkiger dan thuis achter de naaimachine krijg je haar niet. "Mijn passie ligt bij het maken. Het is te gek om op patronen te puzzelen, wol te koken en linnen in te verven. Ik hoef geen roem, als ik maar mijn gang kan gaan en dingen kan maken waar ik happy van word."

Kleine collectie
Per seizoen maakt ze een kleine collectie modellen - vier broeken, twee overhemden, één colbert en één jas - alles comfortabel ruim, met de hand afgewerkt, in verschillende kleuren en stoffen. Een broek mag 'lekker op de heupen hangen', maar dragen als hoge taillebroek met ceintuur kan ook. Op aanvraag maakt ze de kleding ook op maat.

Omdat ze niet houdt van nieuwe kleding, geeft ze haar ontwerpen een geleefd gevoel mee; alsof ze al jaren in de kast hangen. Daartoe stopt ze de stof in de wasmachine zonder waspoeder, want dan slijt ze sneller, en op 60 graden. Elk kledingstuk gaat voor verkoop nóg een keer in de wasmachine. "Er krimpt daarna niets meer. Klanten kunnen mijn kleren gewoon in de wasmachine gooien, ook de colberts."

Wollen stoffen koken doet ze in een 50 literpan op het fornuis. "Het blijft experimenteren, soms gaat het mis. Stop ik er 3 meter in, komt er een halve meter uit."

Dure stoffen
Aan dure stoffen komt ze op een slimme manier door restpartijen van designers bij stoffenfabrikanten in Zuid-Italië te kopen. "Kleine metrages, 5 á 10 meter, daar kunnen ze niets mee en die kun je dus voor een prikkie kopen." Ook snuffelt ze regelmatig rond in een Duitse linnenhal. "Peperduur, maar ik vind soms pareltjes waarvan ze niet weten wat ze ermee moeten."

Haar stijl heeft iets weg van het werk van Paul Harnden, de vanuit Brighton werkende ontwerper bij wie John Galliano, niet de minste, al zijn kleren koopt. Harnden is dan ook al jaren Nauta's favoriet. "Zijn kleren zijn waanzinnig mooi gemaakt, van binnen en van buiten, en even­eens geïnspireerd op workwear uit de jaren veertig. Bij hem is dat alleen letterlijk. Mijn kleding heeft een modernere saus. Zo lieten ze bijvoorbeeld in die jaren hun broek niet op hun knieën hangen."

Voor vrouwen ontwerpen wil ze niet meer. "Die willen deze winter een pagodeschoudertje, de zomer erna moet het weer een afhangende schouder zijn. Mannen zijn veel minder met hypes bezig. Ze gaan vaak echt wónen in een kledingstuk en dragen het wel zes jaar achtereen. Ze vinden het nog leuk op zoek te gaan naar een eigen stijl en zijn daarbij vooruitstrevender. Mannen zijn de nieuwe modeklanten."

Fiona Hering is modejournalist bij Vogue Nederland en RTL Boulevard. Wekelijks deelt ze haar visie op mode.

Biesheuvel in een seersucker overhemd met zomerwollen broek met wijde pijpen Beeld Astrid Zuidema
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden