PlusFilm van de week

Mank van David Fincher: ode aan Hollywood met een flinke dosis venijn

Beeld -

Parelmoeren zwart-witfotografie en muziek die zwiert als de stofwolken over de weg. De openingsbeelden van Mank lijken de toon te zetten voor dwepende nostalgie. Maar als David Finchers nieuwste al een ode is aan het Hollywood van weleer, dan is het er een met een flinke dosis venijn.

Met Mank verfilmt Fincher een script dat zijn vader Jack Fincher in de jaren negentig schreef over de ­ontstaansgeschiedenis van het scenario van Citizen Kane, waarvoor het 24-jarige wonderkind Orson Welles de uitgerangeerde scenarist Herman J. Mankiewicz inhuurde.

Aan bed gekluisterd door een gebroken been en ver van alle ­afleiding van Hollywood moet ‘Mank’ binnen zestig dagen het script voltooien. En dus dicteert hij al vliegen meppend en thee drinkend zinnen die de basis worden voor wat vaak de beste film aller tijden is genoemd.

Maar de wortels voor dat script liggen in een kluwen van gebeurtenissen uit de tien voorgaande jaren, toont Fincher in een reeks flashbacks. Die schetsen Hollywood gedurende de tumultueuze jaren dertig. Een web van artistieke ambities, financiële belangen en politiek gekonkel waarvan schimmig is hoever de touwtjes ervan zich strekken in de ‘echte’ wereld en wie er precies aan trekt.

Het is een Hollywood waar Mank zich zelden nuchter maar altijd gevat doorheen beweegt. Zijn reputatie is weggespoeld met de drank, maar zijn amusementswaarde trekt de aandacht van krantenmagnaat William Randolph Hearst (Charles Dance), de man die Mank zo genadeloos zal portretteren in de figuur van Charles Foster Kane.

Een verrukkelijk ontspannen Gary Oldman zet Mank neer als iemand die zich volledig thuis voelt in een wereld waar hij tegelijk met de licht geamuseerde distantie van een buitenstaander naar kijkt. Een ‘hofnar’ noemt iemand hem schamper, maar zoals vaker blijkt juist die de grootste ontmaskeraar in het koninkrijk.

In een jaar waarin veel grote films zijn uitgesteld, is Mank een van de eerste uitgesproken kans­hebbers voor een Oscar. Hetzelfde geldt voor een andere Netflixproductie die vanaf deze week in de bioscopen te zien is: Ron Howards verdienstelijke verfilming van Hillbilly Elegy, met memorabele bijrollen van Amy Adams en Glenn Close.

Mank zou Fincher ook zo maar eens zijn eerste Oscar voor beste regie kunnen opleveren. Zijn vaak grimmige onderwerpkeuze en perfecte beheersing van filmtaal doet soms vergeten hoe speels hij als regisseur kan zijn. En precies dat aspect brengt Mank naar de voorgrond.

Het is een film boordevol personages en intriges die Fincher doet swingen als een jazzclub, achteloos strooiend met historische details en verwijzingen naar Frankenstein en The Wizard of Oz. Hij refereert aan de revolutionaire vertelstructuur en beeldstijl van Citizen Kane zonder dat het platte imitatie wordt.

Net als zijn hoofdpersonage wentelt de film zich in een tijdperk en behoudt er tegelijk afstand toe. De holle klank van de dialogen is een knipoog naar de volledig in studio’s opgenomen films uit die tijd, maar het is ook geen toeval dat het Hollywood doet klinken als een echo­kamer, de leegte weergalmend als in het kasteel van Kane. Zo ontleedt Mank Hollywoods machtsstructuren met de flair van een wervelende liefdesbrief.

Beeld -

Mank

Regie David Fincher

Met Gary Oldman, Amanda Seyfried, Lily Collins

Te zien in Cinecenter, City, Eye, FC Hyena, Filmhallen, Studio K, The Movies, De Uitkijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden