Plus Filmrecensie

Maleficent 2: een conventionele, brave vervolgfilm

Maleficent 2 vertelt een bekend verhaal op een uiterst conventionele manier. Een gemiste kans, want de eerste film bood nog veel ruimte voor verbetering. 

Maleficent 2

Regie Joachim Rønning
Met Angelina Jolie, Elle Fanning, Michelle Pfeiffer, Sam Riley
Te zien in Arena, City, De Munt, Tuschinski

Elk vervolg op een hitfilm draagt het gevaar met zich mee overbodig te zijn. Dit is nog prangender bij Maleficent 2 – de opvolger op de liveactionfilm waarin het sprookje Doornroosje vanuit het oogpunt van de heks Maleficent (Angelina Jolie) wordt verteld: het is immers niet alleen een vervolg, maar het vervolg op een hervertelling. 

Maleficent 2 begint zelfbewust met een verwijzing naar deze kwestie. Het verhaal van de schone slaapster, zegt de vertelstem, hebben we al vaker gehoord.

Het ware probleem van deze film is echter een ander soort overtolligheid. Maleficent 2 is een visueel spannend maar uiterst conventionele fantasiefilm, die het vervolg had kunnen zijn op noem maar welk ander sprookje.

Dat is jammer, want een tweede Maleficent was Disney best vergeven. De eerste film was namelijk een sympathieke warboel van onhandig filmwerk – onmogelijk om naar te kijken zonder een betere versie voor te stellen, maar toch moeilijk om van weg te kijken, ten dele door een geweldige Jolie. Voor het vervolg keerde Jolie terug, maar nam Disney Oscarwinnend regisseur Joachim ­Rønning aan. Hoewel de film daar een stuk beter van wordt, kan hij toch niet geslaagder worden genoemd.

De kracht van de film is nog steeds Jolie, die onweerstaanbaar is als de onbegrepen heks en met minieme gezichtsuitdrukkingen (een opgetrokken wenkbrauw, een zuur glimlachje) allerlei gemoedstoestanden kan duiden. De film lijdt eronder dat ze in de marges is geplaatst en de focus ligt op prinses Aurora (Elle Fanning). Hoewel er niets schort aan Fannings acteerwerk, is er een reden dat de prinses een groot deel van het origineel slapend doorbrengt: ze is gewoonweg niet interessant genoeg om een film te dragen.

De eerste Maleficent wil een andere visie geven op het verhaal, een blijk van Disneys recente streven zijn sprookjes wat progressiever te maken. De poging om van Doornroosje een feministisch sprookje te maken was dan ook bewonderenswaardig te noemen, al slaagde die misschien niet helemaal.

In plaats van het nog een keer te proberen, maakt ­Maleficent 2 die eerste poging grotendeels ongedaan. Het is een vreemde keuze om in het vervolg van een film die gaat over de manier waarop vrouwen tot monsters worden gemaakt, van Maleficents vijand een vrouw te maken die amper een achtergrondverhaal krijgt: koningin Ingrith (Michelle Pfeiffer) is een kille matriarch met nazi-achtige trekjes die het gemunt heeft op het feeënsoort, waartoe Malafide behoort en waarvan Aurora nu koningin is.

Zo is de film weer een vertolking van het klassieke Disneythema mens versus natuur. De film poogt daarmee nog iets relevants te zeggen over klimaatverandering, maar komt niet verder dan het verbeelden van een ideaal van oorspronkelijke volkeren die in harmonie leven met de natuur. Zo weet Maleficent 2 met groots camerawerk, degelijke plotopbouw en fraaie kostuums de problemen van de eerste film prima op te lossen, maar is het een wel heel brave opvolger.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden