Plus Theater

Makkelijke geschiedenis in Le Bal

Le Bal van Jakop Ahlbom Company is geïnspireerd op de gelijknamige film van Ettore Scola. Beeld © Sanne Peper

Le Bal van Jakop Ahblom, omvat honderd jaar westerse geschiedenis, verbeeld in iconische gebeurtenissen, dans- en muziekstijlen. De voorstelling, geïnspireerd op de gelijknamige film van Ettore Scola, speelt zich af in een danslokaal met een bar en podium: een arena die vastigheid in woelige tijden uitstraalt, waar men elkaar opzoekt om te ontsnappen aan de dagelijkse beslommeringen, die natuurlijk onontkoombaar zijn.

Als een hapklaar diorama trekt de geschiedenis aan het publiek voorbij. Van de invoering van het vrouwenkiesrecht precies honderd jaar geleden, via de Tweede Wereldoorlog, de eerste man op de maan tot de selfiegeneratie van nu. Maar ook dans en muziek evalueert mee: van tapdansen tot crowdsurfen, Cole Porter tot Elvis Presley; de formatie Alamo Race Track vangt de voorbijtrekkende tijdgeest in bijpassende muziek, waarbij instrumenten gaandeweg worden ingeruild voor mengpanelen en elektrische drums. Net als in de kostumering (Esmée Thomassen) zit dat veel herkenningselementen, maar is het allemaal wel erg een-op-een. Het kenmerkende visueel vernuft van Ahlboms werk komt hier maar mondjesmaat naar voren.

Le Bal
Door Jakop Ahlbom Company
Gezien 22/3, De Meervaart
Te zien 10/4, Haarlem; 12/4, Amstelveen, 15/5, Hoofddorp; 14-16/6, De Meervaart

Ahlbom laat helaas niet zien hoe gebeurtenissen op elkaar inwerken, de complexe invloed die het een op het ander uitoefent. De voorstelling is een brave afwisseling van uitgesponnen momenten die elkaar opvolgen, keurig in de chronologie van de geschiedenis, waardoor het publiek passief achterover kan leunen.

Vaag

Bovendien voelt de materiaalkeuze te willekeurig. Je moet selecteren als je een eeuw aan westerse geschiedenis wilt tonen, maar op grond waarvan Ahlbom heeft gekozen, is onduidelijk. De voorstelling legt geen overkoepelende dramaturgie aan de dag, buiten de lijn van de geschiedenis – het schiet van grote gebeurtenis naar kleinmenselijk en intiem, van zwaarmoedig naar satirisch, van ­poëtisch naar eenduidig. Wat Ahlbom met deze voorstelling wil vertellen, blijft vaag. Hooguit wordt getoond hoe zorgeloosheid en tegenspoed elkaar telkens afwisselen, en dat op zich is een wat kortzichtige kijk op de geschiedenis.

De voorstelling eindigt met de uitgekauwde kritiek van de appende mens, geïsoleerd op de dansvloer, blik strak op de telefoon gericht. Om dat te versterken voert Ahlbom twee vluchtelingen op, die verloren om zich heen kijken. Zo vervalt de voorstelling op de valreep ook nog in gemakkelijke, holle generatiekritiek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden