PlusDocurecensie

Maiden is een feministisch epos over zeilheldinnen

Bloedfanatiek, onverschrokken en stronteigenwijs is ze. En vastberaden om te laten zien dat vrouwen niet ­onderdoen voor mannen. Tracy ­Edwards is de koene kapitein in de documentaire Maiden, over de befaamde Whitbread Round the World-zeilwedstrijd van 1989-1990. 

Tracy Edwards (l) aan boord van de Maiden tijdens de Whitbread Round the World-zeilwedstrijd van 1989-1990.Beeld Netflix

Tijdens die editie deed voor het eerste een boot mee met enkel vrouwen als, ­excusez le mot, bemanning. Maiden werd in 2018 al vertoond ­tijdens het Toronto International Film Festival, maar is nu pas te zien op Netflix. Aanvankelijk wilde regisseur Alex Holmes een speelfilm maken van de heroïsche zeiltocht, maar toen bleek dat er een schat aan beeldmateriaal voorradig was, koos hij voor een documentaire. Dat pakt goed uit.

Machowereld

Centrale figuur is Edwards, een dwars meisje. Als ze 23 jaar oud is, biedt zij zich aan als bemanningslid van een van de boten die meedoet aan de levensgevaarlijke Whitbreadrace, maar krijgt te horen dat ‘vrouwen er zijn om te naaien bij aankomst in de haven’. Dan ontvlamt het heilige vuur in Edwards: ze is vastberaden om met een eigen boot mee te doen aan de wedstrijd. Ze zal niet alleen de eerste vrouwelijke kapitein worden, maar ook de eerste boot ­besturen met alleen maar vrouwen aan boord.

Wat volgt is een verhaal als een Hollywoodscript: teleurstelling, tegenslag, drama en victorie. Het kost jaren om voldoende geld bijeen te krijgen om mee te doen aan de peperdure race. En in de machowereld van het zeilen wordt aanvankelijk vooral gesmuild om de vrouwen, die in aanloop van de reis vooral onderling ruziemaken. De eerste etappe, van de Britse kustplaats Southampton naar Equador, verloopt dramatisch. De Maiden, ­zoals de boot is genoemd, dreigt het lachertje van de race te worden.

Dan komt de langste en meeste ­gevreesde etappe, richting Nieuw Zeeland, en vlak langs de kust van Antarctica. De vrouwen kiezen de meest zuidelijke, en dus koudste en gevaarlijkste route, en presteren wat voor onmogelijk wordt geacht: na ­weken van ontberingen op zee winnen ze in hun klasse.

Inmiddels heeft de damesboot een wereldwijde fanschare opgebouwd: in iedere haven die zij aandoen worden ze als heldinnen ontvangen. Bij aankomst in Florida, na een slecht verlopen etappe, staan ze allemaal in hoog opgesneden badpakken op het dek: de doorgaans conservatieve zeilwereld vindt het prachtig.

De beelden vanaf de oceaan zijn prachtig en huiveringwekkend tegelijk: de kou, de angst en het slaap­tekort van de deelneemsters grijpen je als kijker bij de keel. Maar uiteindelijk gaat Maiden niet zozeer over zeilen, maar over durf en doorzettingsvermogen en geloof in eigen kunnen. Edwards’ fanatisme roept niet direct sympathie op, maar dat is inherent aan topsporters: die gaan door ramen en ruiten om te winnen en zijn pas ­tevreden als ze de allerbeste zijn.

Levensvormende ervaring

Voor alle vrouwen aan boord van de boot was de wedstrijd, die acht maanden duurde, een levensvormende ervaring. Velen komen aan het woord (onder hen ook een Nederlandse), en ook dertig jaar later kunnen ze nog volschieten als ze praten over de race.

Niet voor niets werd de documentaire dit jaar genomineerd door het initiatief Cinema for Peace voor een award voor ‘woman’s empowerment’. Maiden is een feministisch heldenepos dat ook bij mensen die niets met zeilen hebben tot de verbeelding spreekt.

Documentaire Maiden

Regie Alex Holmes

Met: Tracy Edwards e.v.a.

Te Zien: Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden