PlusInterview

Maaike Ouboter: ‘Als ik verdriet uitwis, wis ik ook alle liefde uit’

Ook in de eerste single van haar nieuwe – nog titelloze – album schuwt Maaike Ouboter verdriet en andere emoties niet. Nu ze accepteert dat ze daar het beste over schrijft, heeft ze ook weer lol in muziek maken.

Maaike Ouboter. ‘Voor een deel zal ik altijd dat meisje blijven van Dat ik je mis. Daar ben ik ook trots op.' Beeld Pimp-it
Maaike Ouboter. ‘Voor een deel zal ik altijd dat meisje blijven van Dat ik je mis. Daar ben ik ook trots op.'Beeld Pimp-it

Die sigaret op het dak

Dat: We moeten eens praten

Ik rookte met je mee

Omdat ik hoopte dat dat ons verbond

Die stemmetjes in je hoofd, wie hoort ze niet? Mannetjes, noemt muzikante Maaike Ouboter ze en ze zijn bij haar, met z’n drieën. “Drie mannetjes die zich constant bemoeien met mijn gedachten’’, zegt Ouboter (29) grinnikend boven zwarte koffie op eindelijk weer eens een terras in haar woonplaats Amsterdam. Dat het giet, deert niet, ook dankzij de forse parasol boven haar.

“Soms zijn die stemmen goed voor me, ze zorgen ervoor dat ik diep blijf gaan, dat ik geen half werk aflever. Maar soms zitten ze me ook dwars. Als iemand een keer heeft gezegd: ‘ach, die Maaike Ouboter schrijft alleen maar verdrietige liedjes’, dan blijven zij dat herhalen. Net zo lang tot ik het ga geloven. Over die uitspraak heb ik een keer hardop tegen mezelf gezegd: dit vind je helemaal niet. Dat hielp wel.’’

Ze is terug, Maaike Ouboter. Inderdaad, dé Maaike Ouboter van Dat ik je mis, de gevoelige monsterhit over ­afscheid, gemis en verlangen van acht jaar geleden, over de onbegrijpelijk vroege dood van haar ouders; op haar zestiende was ze al wees. Na haar hit maakte Ouboter twee albums, haar derde plaat is bijna klaar. De eerste single Doe mij maar het verdriet is sinds vorige week uit.

Waarschuwing: ook haar derde album – titel nog onbekend – zal over verdriet en daarmee samenhangende emoties gaan, zoals al blijkt uit Doe mij maar het verdriet.

“Voor een deel zal ik altijd dat meisje van Dat ik je mis blijven. Daar ben ik ook trots op, ik snap waarom mensen het een mooi lied vinden. Maar ­praten over het ­gemis was voor mij als 21-jarige moeilijker dan ik toen in de gaten had. Na het eerste album dacht ik: ik heb nu genoeg persoonlijke ­teksten geschreven, straks word ik ­alleen maar dat meisje van die verdrietige liedjes. Laat ik nu iets meer afstand nemen en over anderen schrijven. Dat resulteerde in 2018 in het tweede album, Vanaf nu is het van jou, dat gelukkig goed ontvangen werd.

“Nu kan ik zeggen: grappig genoeg gaan de teksten op Vanaf nu is het van jou toch over mij, al ontkende ik dat destijds heel hard voor mezelf. Ze ­waren niet zozeer autobiografisch, maar uiteindelijk kwam ik wel bij dezelfde thema’s uit: verlangen naar mensen die er niet zijn, naar getroost worden, naar liefde, naar het leven in al zijn ­lagen.

Vrijheid

“Na dat tweede album vond ik het niet meer zo leuk allemaal. Het optreden niet, schrijven ging niet goed. Ik dacht: misschien moet ik er maar mee stoppen. Dat heb ik gedaan, zonder dat iemand het merkte. Want ja, ik was een tijdje onbereikbaar, maar dat was ik wel vaker.

“Ik ben naar vrienden in Italië gegaan, in de buurt van Genua. In m’n eentje, met de auto. Ik praatte met hen, maar ik spreek niet vloeiend Italiaans, dus de gesprekken gingen niet zo diep. Ik kwam terug bij de basis van het leven. Ik stond op, hielp m’n vrienden in hun moestuin, bedacht wat er gegeten moest worden, kookte, at en ging uit mezelf schrijven. Omdat ik het wilde, omdat het kennelijk mijn manier is om die zee van emoties die ik in mijn buik heb – want zo stel ik me dat voor – tastbaar te maken.

“Sommige mensen schrijven in hun dagboek, ik maak liedjes. En omdat ik weg wilde blijven bij mijn emoties, ging het schrijven dus ook lastiger. Nu weet ik: ja, ik schrijf vaak over emoties, want daar ben ik nu eenmaal het beste in. Dat besef geeft me heel veel vrijheid.”

Je ogen die steeds maar weer

Weg bleven kijken

Je zei: verliefd zijn kan iedereen

Maar om van je te laten houden

Moet je moedig zijn

“Ik wilde met Doe mij maar het verdriet een ode aan het verdriet schrijven. Want verdriet hoort bij het leven, in verdriet zit zo veel liefde. Ik heb het daar veel met vrienden over, ook met exen: je kunt veel verdriet voelen als een relatie over is. Maar zou je liever die hele relatie niet gehad willen hebben, zodat je die pijn niet zou voelen? Sommige vrienden zeggen: ja. Ik wil het hele leven en de pijn die daarbij hoort: pech.

“Als ik verdriet uitwis, wis ik ook alle liefde uit die daarbij hoort. Want als ik verdrietig ben over het verlies van mijn ouders, voel ik vooral heel veel liefde. Dat het me iets doet, zegt me iets over de waarde van de herinneringen. Als een relatie over is, denk ik ook niet: zo, dat was zonde van mijn tijd. Zelfs niet als het pijnlijk was, of stroef ging. Daar leer je ook weer dingen uit.

“Het nummer is nu een paar dagen uit en ik krijg echt mooie reacties. Iemand schreef me: mijn relatie is sinds vorige week uit en sindsdien dacht ik: ik had er nooit aan moeten beginnen. Totdat ik jouw liedje hoorde. Nu denk ik: misschien is het wel goed zo.’’

Als ik jou zou kunnen ruilen

Voor een ongeschonden hart

Maar door de pijn te wissen

Zou vergeten wie je was

Dan zou ik het wel weten lief

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden