Lucas Hamming: 'We hebben gezocht naar een sound die meer mensen zouden kunnen begrijpen.’

PlusInterview

Lucas Hamming: ‘Ik wilde Britse rock, maar dan zo dat je tante uit Roelofarendsveen het ook begrijpt’

Lucas Hamming: 'We hebben gezocht naar een sound die meer mensen zouden kunnen begrijpen.’Beeld Nosh Neneh

Met het door zijn eigen label uitgebrachte album Postponed zet Lucas Hamming een nieuwe stap in zijn missie de grootste rocker van Nederland te worden. De grote haast is wel iets minder geworden.

Lucas Hamming is voor zichzelf begonnen. Als directeur van het naar de zoon van zijn broer vernoemde Figo Records heeft hij één belangrijke taak: de muziek van Lucas Hamming aan de man brengen. En daarmee heeft hij zichzelf niet de eenvoudigste taak toebedeeld.

“Ik vind het leuk om ergens aan te beginnen waarvan ik niet precies weet of ik het kan,” zegt de 27-jarige rockmuzikant, “maar man, bij het uitbrengen van een plaat komt wel heel veel kijken. En ik bemoei me met elk detail, merk ik. Dat gaat vanzelf, maar misschien moet het de volgende keer toch anders.”

Zijn stap volgde op het einde van zijn contract bij platenlabel Pias. “Ik had liedjes af voor een nieuwe ep. Heel persoonlijk materiaal. Donker ook wel. Maar er was geen platenmaatschappij die het wilde uitbrengen. Ja, er was wel veel interesse, maar het bleek toch vooral de bedoeling dat ik dan heel andere muziek zou gaan maken. Eén label zag me voor zich als zanger van een Shawn Mendesachtige plaat. Ik heb nog een liedje gemaakt in die stijl. Niet eens slecht, hoor, maar gewoon niet geloofwaardig. Het zou klinken als iemand die te hard probeert een hit te scoren.”

Uitgesteld begin

Hamming besloot zelf zijn koers te bepalen. Als topman van Figo Records vond hij ook dat er een frisse start moest komen. De ep bleef op de plank liggen, hij schreef een geheel nieuw album bij elkaar, deels gebaseerd op het hartzeer van een recente liefdesbreuk. “Hoe je ook op die relatie terugkijkt, zij is qua liedjes heel productief geweest.”

Postponed is de titel van het album. Accuraat, want op het moment dat Hamming dacht als platenbaas zijn eerste troef in te zetten, noopte de coronapandemie hem meermaals tot uitstel. Samen met zijn drummer Stijn van Rijsbergen kon hij aan het werk zonder dat er een platenlabel over de schouders van de twee producers meekeek. Toch bleef dezelfde vraag actueel: hoe klinkt Lucas Hamming nu hij bijna 28 is en toe is aan zijn derde album?

Hamming: “Toen ik mijn debuutplaat uitbracht, was ik net 21. Ik wilde klinken als de jonge hond die ik op dat moment ook was. Ik wilde vooral gehoord worden. Daarom schreeuwde ik toen ook zo hard. Nu denk ik: ik wil vooral dat mensen luisteren. Dat is toch wat anders. Daarom hebben Stijn en ik gezocht naar een sound die meer mensen zouden kunnen begrijpen. Het moest ‘Lucas’ zijn, maar dan wat poppy’er. Ik wilde Britse rock, maar dan zo dat je tante uit Roelofarendsveen het ook begrijpt, snap je?”

Op de goede weg

De rockmuzikant – geboren in Blaricum, maar net verhuisd van de Jordaan naar Amsterdam-Noord – was in 2019 te zien in tv-show Maestro, waar hij de beste bleek van alle beginnende klassieke dirigenten. “Waarom ik meedeed? Omdat ik wil dat er zo veel mogelijk mensen naar mijn shows toekomen, zo eenvoudig is het. Daarom zocht ik ook naar muziek die aansluit bij wie me toen op tv voor het eerst zag. Die duistere nummers die ik had klaarliggen, hadden waarschijnlijk minder goed gepast.”

Als voorloper op Postponed was al de single Falling verschenen. Die werd uitgeroepen tot Topsong bij Radio 2. “Dat was voor mij het signaal dat ik op de goede weg zit: een rocktrack, die geschikt is voor de popradio. Die wilde ik maken. Niet vanuit commercieel oogpunt, maar bekeken vanuit zelfontwikkeling. Want de kern blijft hetzelfde: een goed liedje maken.”

Past die benadering bij het verwezenlijken van zijn uitspraak uit 2016, toen hij onomwonden verklaarde ‘de grootste rocker van Nederland’ te willen worden? “Toen ik dat zei, was ik pas net begonnen. Ik luisterde veel naar Oasis. Die mannen zeiden ook altijd dat soort dingen. Ik dacht dat het erbij hoorde. Begrijp me niet verkeerd: ik heb die wil nog steeds. Het rijtje van Kensington, dáár wil ik uiteindelijk in staan. Maar voor nu wil ik vooral zo veel mogelijk leren. Ik ben wat realistischer en geduldiger geworden. De grootste worden: het hoeft van mij niet langer meteen morgen. Al mag het natuurlijk wel, hè.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden