Plus

Lowlands dag twee: Herman Brusselmans vindt Lize Spit 'een luie trut'

Festivaldag twee van Lowlands zit erop. De hoogtepunten: de moedige poging van Jasper Henderson een serieus gesprek te voeren met Herman Brusselmans en superster Ronnie Flex.

De tweede dag van Lowlands 2017. Beeld ANP

Net zoals bij Rundfunk vrijdagavond staat er zaterdagmiddag om vier uur een enorme rij voor de Helga's tent waar Jasper Henderson, hoofdredacteur fictie bij uitgeverij Lebowski, niemand minder dan Herman Brusselmans interviewt.

Bij het publiek heerst een jolige sfeer, iedereen kijkt uit naar de grappige antwoorden die Brusselmans zal geven. Vanaf de eerste vraag weigert Henderson daarentegen om in die jolige sfeer mee te gaan. Naast zijn stoel ligt een stapel papieren en het verzameld werk van de Vlaamse schrijver. Henderson is goed voorbereid en is uit op een goed gesprek met zinnige antwoorden.

Luie trut
Brusselmans probeert op zijn beurt de serieuze vragen te ontwijken. Hij zegt met plezier onaardige dingen over collega-schrijvers. Over de columns van Lize Spit in De Morgen: "Ik las haar eerste column en ik dacht: dat meisje weet niet wat ze moet schrijven. Die columns gaan over dat haar fiets stuk is en dat ze een ananas gaat kopen. Nu is ze met de columns gestopt, omdat ze meer tijd nodig had voor haar tweede roman. Dan denk ik: luie trut."

En over Arnon Grunberg: "Hij heeft toch veel kloteboeken geschreven. Het enige goede boek dat hij schreef is Blauwe maandagen. Ik vind hem geen goede schrijver."

Toch lukt het Henderson aan het eind van het gesprek Brusselmans in de serieuze hoek te drijven. Mooi wanneer de schrijver vertelt over hoe hij zijn leven inricht. "Ik leid een heel saai en monomaan leven. Er zijn voor mij maar twee dingen belangrijk: de literatuur en de liefde. Verder heb ik niets."

Nog mooier is het einde, wanneer Brusselmans toegeeft dat hij het leven eigenlijk niets vindt. "We zijn een stelletje losers die straks weer weg zijn. In mijn werk en in mij probeer ik de onzin en de ernst te combineren." Heel even lijkt het Henderson gelukt: een oprechte inkijk in de gedachten van de Vlaamse schrijver. Al weet je dat bij Brusselmans nooit zeker.

James Dean
Op zaterdagmiddag om half één staat de Ierse David Keenan in de Lima tent. Een jongen met een overhemd, bretels en alleen hij en zijn gitaar. Ja, daar zijn er meer van. Keenan heeft iets bijzonders. Hij krijgt het publiek een half uur muisstil en dat terwijl zijn snaar bij het eerste nummer al afbreekt: "I don't care."

Zijn teksten zijn niet direct duidelijk. Zo zingt hij over James Dean in het gelijknamige nummer: "I had a dream that James Dean was alive and well today/ Looking for the quiet life, working for Irish rail." Deze jongen zou zomaar over een paar jaar in de Bravo kunnen staan.

Ieder jaar zijn er ook acts voor wie de verwachtingen hooggespannen zijn. Altijd prettig als die verwachtingen worden ingelost. Zowel Sampha als Skepta doen dat. De Britse Sampha zong en produceerde al voor Drake, Kanye West en Frank Ocean.

In de Heineken-tent vuurt Sampha in een hoog tempo zijn eigenzinnige, strakke producties op het publiek af terwijl hij met zijn indringende soulstem erover heen zingt. Het publiek luistert aandachtig. Bij Skepta, de Britse grime-mc, is het al na twee nummers een complete chaos.

Doorbraak
Skepta timmerde al meer dan acht jaar aan de weg. Een doorbraak bleef altijd uit. Sinds zijn vierde album Konnichiwa is er geen ontkomen meer aan. Skepta, gehuld in een strak wit shirt, een zonnebril en een zwarte muts, banjert rustig over het podium. Hij rapt over het Londense straatleven met een onweerstaanbare flow. De Bravo-tent puilt uit en na ieder nummer wordt het publiek alleen maar enthousiaster. En Skepta, die blijft rustig doorrappen. Alsof er niets aan de hand is.

"Jullie kennen me. Ik ben niet goed in praten. Ik ben een beetje awkward. Laten we gewoon gaan." Het absolute hoogtepunt van de tweede Lowlands-dag is superster Ronnie Flex. Best gek eigenlijk dat een artiest met de meeste Spotifystreams en YouTube-views in Nederland toch op Lowlands al om één uur moet op komen draven. Maar het maakt hem niets uit. Wat is Ronnie Flex gegroeid, zowel in zijn performance als muzikaal. En wat een goede zet om zich te laten omringen met de Deuxperience band.

Handdoeken in de lucht
De show van Ronnie Flex is behoorlijk rustig. Alles is keurig geregisseerd en nergens schiet hij uit zijn slof. Wanneer hij het nummer Energie - 'Het lievelingsliedje van mezelf' - aankondigt, zegt hij: "Geef me lampjes. Dan kan ik mijn oma laten zien dat ik goede dingen doe. Je weet toch." Hij sluit af met Opgekomen - een echte hiphoptrack. Alle muzikanten springen vooraan op het podium en gooien handdoeken in de lucht en Ronnie Flex doet waar hij het beste in is: rappen, alsof zijn leven ervan afhangt. Volgend jaar weer graag, maar dan gerust als headliner.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden