Plus

Lowlands 2018 is gemoedelijk maar zonder echte knallers

De 26ste Lowlands-editie dreef op een gemoedelijke sfeer en minder op uitzonderlijke muziek. Hoogtepunten: de funkrevue van Chic, de stemmige rootsmuziek van Marlon Williams en het nachtelijke ballet van Sergei Polunin.

Het Lowlandspubliek heeft een opmerkelijke verjonging ondergaan. Beeld anp

Programma

Lang waren er, kort door de bocht, in Nederland maar twee grote festivals: Pinkpop en Lowlands. Echt dwars zaten ze elkaar niet. Maar tegenwoordig heeft Lowlands serieuze concurrentie van Down The Rabbit Hole en Best Kept Secret. En dat heeft gevolgen.

Hier en daar werd gemord dat het in het programma van Lowlands 2018 ontbrak aan echte knallers. Headliners Kendrick Lamar, Gorillaz, N.E.R.D en Chic traden niet zo lang geleden alle vier al in Nederland op. De laatste twee stonden vorige maand nog op nota bene North Sea Jazz.

Met veel urban en dance voorzag Lowlands in de behoefte van het publiek aan muziek met een duidelijke beat.

Alto's
Je zag ze nog wel lopen, van die veteranen die al op het festival komen sinds de vroege jaren negentig. Maar het Lowlandspubliek heeft een opmerkelijke verjonging ondergaan. Was Lowlands vroeger vooral een festival voor alto's, nu domineren de hipsters.

Looks zijn belangrijk en de meeste van al die twintigers zagen er ook op de derde festivaldag nog tiptop uit. Flaneren was hier serious business. Vers bloed: mooi, leuk, goed. Maar soms kreeg je wel de indruk dat voor een deel van het nieuwe publiek muziek geen hoofdzaak is.

Hoogtepunt

Zeker, muziek kan nog steeds generaties verbinden. Het lukte Nile Rodgers (65) met zijn Chic met een funky goed-humeur-show waarin plek was voor elke hit waar Rodgers ooit de hand in had. Van zijn productieklussen (Madonna's Like a Virgin, We are Family van Sister Sledge en Diana Ross' Upside Down) tot Chics hitsuccessen Le Freak en Good Times.

Het was een lied uit de eerste categorie dat uitgroeide tot een euforisch hoogtepunt: David Bowies Let's Dance (Rodgers is medecomponist en producer) liet de uitpuilende Bravo bijna van enthousiasme uit elkaar knallen. Rodgers, die onder zijn onafscheidelijke alpinopet niet ophield te glunderen, leek hetzelfde gevaar lopen.

Nile Rodgers en Chic Beeld anp

Tegenvaller

Hij heeft geen best cv op Nederlandse festivals. Op North Sea Jazz stond Pharrell Williams in 2014 dronken op het podium en Pinkpop jutte hij in 2015 meermaals op met 'What's up, Amsterdam?'.

Ook Lowlands 2018 past in het rijtje modale optredens van de wereldster. Met zijn band N.E.R.D. koos hij voor een snelle, maar rommelige hitshow. De twintigers en dertigers in de Alpha veerden steeds weer op als de band het refrein of intro van een N.E.R.D.- óf Pharrell-hit instartte. Maar doordat de groep steeds koos voor liedflarden (Hot in Here telde slechts een herhaald refrein en Drop it Like it's Hot kwam geheel van de tape) zakte de feestroes vlot weer in.

Brockhampton op Lowlands Beeld anp

Nieuwkomers

Er valt nog best wat te sleutelen aan de show van Brockhampton, maar leuk was het zeker bij het optreden van de Amerikaanse hiphopboyband. Dat rappen ging uitstekend, maar het zingen - in de meer R&B-achtige nummers - klonk niet altijd even overtuigend. Zou groot kunnen gaan worden.

Een mooie carrière lijkt er ook in het verschiet te liggen voor de Nieuw-Zeelandse zanger Marlon Williams, die de zondagochtendkaters verdreef met stemmige en romantische rootsmuziek waarvoor de late Elvis, Roy Orbison en Chris Isaak belangrijke inspiratiebronnen leken.

Eveneens aangenaam kennismaken was het voor Lowlands met de Britse jazzgroep Sons of Kemet. Jazz op Lowlands en dan ook nog eens heel wilde scheurjazz voor tuba, sax en slagwerk? Geen probleem. De Britten troffen in de X-Ray, op Lowlands hét podium voor minder gangbare muziek, een wildenthousiast publiek.

Hype

De bijna 1200 stoeltjes van de Juliet-tent hadden in de nacht van zaterdag op zondag misschien wel drie keer gevuld kunnen worden met balletfans. Die stonden soms meer dan een uur in de rij voor een voorstelling.

Het onorthodoxe begintijdstip droeg ongetwijfeld bij aan de hype rond de Oekraïense topdanser Sergei Polunin, bij het Lowlands-publiek vooral bekend van zijn hoofdrol in de videoclip van Hoziers hit Take me to Church. Hoe het ook zij: toen Polunin om kwart over twee in de nacht het podium op zwierde, ontving hij een ovationeel gejuich als welkom. Terecht. Polunin danste indrukwekkend.

(Tekst gaat verder onder video)

Aankleding

Het oog wil ook wat. En het oog wordt verwend op Lowlands, dat van oudsher veel doet aan de aankleding van het terrein (en daarmee trendsettend was). Vorig jaar werd na bijna een kwart eeuw van vrolijke chaos een nieuwe, veel strakkere huisstijl geïntroduceerd. Dat was voor vaste Lowlandsgangers flink wennen.

Maar nu kon niet anders worden geconstateerd dat het 'nieuwe' Lowlands er prachtig bij lag. Heel mooi als het donker was ingetreden: de kleurrijke saturnusringen op het deel van het terrein dat Planet Paradise heet.

Het gebouw van Brasserie 2050, een 'groen' restaurant met veel hout en planten, verdient een architectuurprijs.

Festivalleed

Festivalleed wordt doorgaans vooral veroorzaakt door slecht weer. Maar op Lowlands 2018 was er geen modderpoel te bekennen. Wespen waren er wel. Op zaterdag behandelde de EHBO rond de duizend festivalgangers met wespenbeten, onder wie ook een enkeling die daarvoor allergisch was.

Leed is een groot woord, maar irritant is het wel dat Lowlands in deze tijden van contactloos betalen nog altijd werkt met consumptiemunten. Ze zijn duur en onhandig en altijd ontdek je later in de week een paar ongebruikte exemplaren in een vergeten zak. Maf ook dat een festival dat verder heel milieubewust is zo'n onnodige berg plastic laat produceren.

Comeback

Gogol Bordello al vier jaar niet op Lowlands. Misschien daarom dat het polderfestival en de Amerikaans-Oekraiense zigeunerpunkband elkaar zo hartstochtelijk in de armen vielen. Niets doseren, maar simpelweg een uur spelen of je leven ervan afhangt.

Met in de hoofdrollen Sergej Ryabtsev (viool, kapiteinspet, glimlach van oor tot oor) en frontman Eugene Hütz (druipsnor, fles rode wijn in de hand en een ontbloot én van het zweet glanzend bovenlijf). En zo ontstond er voor het podium een moshpit vol stuiterende twintigers en dansten achterin de veertigplussers hun vrolijke inhaakdans.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden