Recensie

London Grammar is rijp voor volle Alphatent op Lowlands (****)

Het publiek in De Melkweg hangt de hele avond ademloos aan de lippen van London Grammar, ook al duurt die avond nog geen uur.

Beeld Jean-Pierre Jans (www.jeanpierrejans.nl)

Triphop: alweer een tijdje niet gehoord, die term. Het genre was vooral in de jaren negentig populair, met Portishead en Massive Attack in de voorhoede; bands uit Bristol die elektronische muziek mixten met een beetje R&B, een snufje dubstep en een vleugje house. Dat alles in een ambient tempo, en liefst een loepzuivere vrouwenstem om het geheel bij elkaar te binden. Het is een beproefd recept, dat ook het Londense trio London Grammar serveert.

Londense kroegen

Zangeres Hannah Reid, gitarist Daniel Rothman en toetsenist/percussionist Dominic Major leerden elkaar kennen op de universiteit van Nottingham. De twintigers maken al enkele jaren liedjes samen, maar brachten pas vorig jaar september hun eerste plaat uit: 'If you wait'.

Sindsdien is het snel gegaan. In Engeland stonden ze nummer twee in de hitlijsten en werden ze genomineerd voor een Brit Award. Optredens in kleine Londense kroegen werden verruild voor festivals en middelgrote zalen. Ook in Amerika en Australië is het trio opgemerkt en worden hun singles veelvuldig op de radio gedraaid.

In Nederland slaat het spaarzame, maar gloedvolle geluid al net zo aan. Er waren geruchten dat ze op de afgelopen editie van Lowlands zouden staan, maar het trio liet zich pas in november op Nederlandse bodem zien: ze stonden voor London Calling in Paradiso. Dat optreden zal ze flink wat extra fans opgeleverd hebben, want de show in de grote zaal van de Melkweg van gisteren was rap uitverkocht.

Mysterieuze silhouetten
Net als The XX maakt London Grammar minimalistische muziek met simpele gitaarriffjes, uitgeklede keyboardmelodietjes en repetitieve refreinen. Op plaat klink dat prachtig, maar hoe vertaal je die simpele songs naar een spannende live show? Door de nummers nog uitgekleder te spelen, en zo de spanning op te bouwen. Tijdens de opener 'Hey now' zien we drie mysterieuze silhouetten tegen een diepblauw licht. 'Hey, hey, hey,' zingt zangeres Hannah Reid, en elke lettergreep wordt uitgerekt tot een hartenkreet.

Het publiek hangt vanaf het eerste moment ademloos aan haar lippen. Die stem is de grootste troef van London Grammar en Reid is erg zuinig op haar instrument. Ze houdt de stembanden soepel met slokjes thee en verdwijnt eventjes van het podium om tussendoor te stomen - ook al speelt de band alles bij elkaar nog geen uur. Direct na het optreden in de Melkweg moet het trio namelijk door naar de studio van RTL Live.

Als Reid de negatieve reactie van het publiek op deze mededeling opmerkt, oppert ze om de tv-opnamen gewoon in de Melkweg te doen. Maar nee, na één toegift is het echt gedaan. London Grammar mag dan een jonge band zijn met een klein repertoire, muzikaal weten ze wat ze doen.

Minimalistisch
Ze brengen variatie in de nummers aan met een vet aangezette baslijn of een subtiele tempowisseling. Afwisselend is het ook, dankzij de inbreng van drums, djembé en keyboard. Na zo'n versnelling wordt net zo soepel het gas weer teruggenomen.

Gelukkig, want minimalistisch is London Grammar op zijn best. Juist als de nummers worden aangedikt met strijkers- en synthesizersaus, klinkt het als een brij. Het is slechts een heel klein minpuntje op een verder meer dan overtuigend optreden. Nog even en London Grammar kan de Alphatent op Lowlands vullen.

Pop: London Grammar
Gehoord: 3/3
Waar: The Max, Melkweg

London Grammar

  • Ons oordeel:
 
Die stem is de grootste troef van London Grammar en Reid is erg zuinig op haar instrument
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden