London Calling maakt ruimte voor New York

Mannen in stofjassen, mannen in jurken, mannen in leren jasjes en opvallend veel mannen met baarden. Maar bijna altijd mannen met gitaren. Paradiso presenteerde vrijdag- en zaterdagavond weer London calling. Het festival waar je tussen een lange stoet aan onbekende bandjes (dit weekend in totaal 24) ineens een nieuwe Editors, Franz Ferdinand, of Kaiser Chiefs hoopt te ontdekken.

Het festival kent zijn eigen wetten. De doorgewinterde bezoeker maakt zich één nummer voor het einde van de ene band uit te voeten en wurmt zich door de bezwete massa naar boven om op tijd vooraan te staan bij de volgende. De gangen van poptempel zijn niet gebouwd op zoveel plotselinge publieksverplaatsing, maar niemand lijkt zich er echt aan te ergeren. En wie geen zin heeft in drukte blijft lekker in de grote zaal, kijken naar een videoscherm .

De relatief onbekende bandjes zijn vaak onder de indruk van de warme ontvangst van een volgepakte zaal. En wie het goed doet in kleine setting mag een paar edities later nog eens terug komen om vormbehoud te tonen. Zo maakte de overenthousiaste Jack Peñate met de tropische ritmes van zijn dit jaar verschenen tweede album Everything is new zijn status als hoofdact van de tweede avond helemaal waar. Vooral op enthousiasme, de uitvoering was soms een beetje slordig. Peñate smeet met energie, dook het publiek in en eindigde omringd door fans op het podium.

Toch leek het publiek wat ouder en bedeesder te zijn dan de afgelopen jaren. Waarschijnlijk ook omdat er wat minder van die uitbundige Britse snotneuzerij te zien viel. Het festival, begonnen als graadmeter van de Britse muziekconjunctuur, heeft al jaren geleden zijn blikveld verruimd. Bijvoorbeeld toen eind jaren negentig de magie van Britpop bleek uitgewerkt. En op een paar uitzonderingen na zit de Britse pop ook nu weer een beetje in het slop.

Zo kwam tijdens deze editie een aantal van de muzikaal interessantste bands van het festival niet uit de omgeving van Brick Lane, maar uit de hippe straten van New York. Alberta Cross liet vrijdag duidelijk horen dat het de grote zaal al prima aankan met hun gospelachtige Black Crowes-rock en een dag later maakte ­Violens met driestemmige zang benieuwd naar hun debuut-cd.

Ook vanuit Brooklyn, NY: de oorverdovende A Place To Bury Strangers en het hippiecollectief Phenomenal Handclap Band dat laat op zaterdagavond na een wat saaie start uiteindelijk toch de dansers in beweging kreeg met hun licht psychedelische discorock. Wie daarna nog geen zin had om de herfstregen te trotseren kreeg onverwacht nog een mooi toetje mee. De in Zuid-Afrika geboren en in haar jeugd naar Engeland verhuisde zangeres Mpho Skeef bracht haar vrolijke, uptempo popliedjes vol overtuiging en flair.

Zo blijft London calling één van de weinige festivals waar je totaal onverwacht en compleet lamgeslagen na zeven uur mannen met gitaren om twee uur 's nachts nog eens frisse ster in wording kunt ontdekken. (SANDER KERKHOF)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden