Locatietheater op Oerol: allemaal in zilverkleurige cape

Festival Oerol op Terschelling gaat het slotweekend in. Ook dit jaar is er fraai locatietheater te zien en vooral te ervaren. Een aantal aanraders staat later in het theater.

Breken 4 van DEGASTEN uit Amsterdam is een fraai Oeroldebuut Beeld Moon Saris

Als deelnemers aan een heidens ritueel op weg naar een massabijeenkomst. Zo slingeren zich elke avond rond half elf op Oerol de bezoekers van de voorstelling Firebird, een lichtsymfonie – van Touki Delphine en Theun Mosk – door een heuvelachtig bos op Terschelling. Allemaal in dezelfde zilverkleurige cape lijken ze hun individualiteit te hebben ingeleverd, zoals ze op de uiteinde­lijke bestemming ook als volgelingen van een Hogere Macht naar een scherm turen.

Daar lichten ruim vijfhonderd autolampen ritmisch op, op een muziekmix van flarden De vuurvogel van Stravinsky en midisamples. Technisch prachtig, maar de abstracte licht­patronen houden de aandacht niet voortdurend gevangen, je bent blij verrast als daarin tegen het eind een fladderende vuurvogel te herkennen is. Een mooie uitkomst wellicht voor de ­makers, die met Firebird de verhouding van de mens tot technologie willen onderzoeken.

Deze mens ziet voorlopig liever een medemens voor de schermen dan alleen maar erachter, zelfs als die ‘Am I boring you?’ naar je roept.

Dat gebeurt in Breken 4 van jongerentheatergezelschap DEGASTEN uit Amsterdam. Het is bijna de enige tekst in een ontroerende en breekbare voorstelling, die zeker niet verveelt. In en rond een vijver tonen de achttien spelers, onder wie enkele met autisme en met down, hoe ze zich tegenover anderen blootgeven. Figuurlijk en soms ook letterlijk. En hoe dat uitpakt. Droogkomisch, zoals wanneer een jongen zijn handdoek laat vallen, maar ook ontwapenend. Het is een mooi Oeroldebuut van DEGASTEN.

Via Berlin is al 10 jaar een stabiele factor op het festival, en ook dit jubileumjaar stellen ze niet teleur. Lost Tango is een melancholisch en schrijnend drama van Sophie Kassies over de Esperanza, een oud schip dat kraakt in zijn voegen. De oude Papa Tango (bandoneonist Carel Kraayenhof) slijt er zijn dagen in een rolstoel. Dochter Anna, een keiharde zakenvrouw (mooi over de top gespeeld door Dagmar Slagmolen), wil de boel verkopen, haar zus Clara (Meral Polat, in topvorm) staat in dubio. Kiezen voor haar vader of voor zichzelf en wat gebeurt er dan met het schip en de bemanning (de vrouwen van het Ragazze Quartet en Kraayenhofs tangotrio)?

Gedanst popconcert

Meeslepende tangomuziek wordt meesterlijk geïntegreerd in het verhaal, dat Ria Marks fijnzinnig regisseerde. Fraai staat de productie in een zandafgraving, met verschoten stoelen en een wenteltrap (decor Michiel Voet). Een terechte hit, in het najaar in de theaters.

Shake Shake Shake van De Dansers gaat ook het land door, maar staat nu nog in een andere zandafgraving. Het is een soort gedanst popconcert met een tomeloze energie en optimisme gebracht door Guy Corneille en zijn vijf medespelers. ‘You can do better’ klinkt het al aan het begin en dat is als een juk dat de makers in de voorstelling van zich afwerpen. Hoe te ontsnappen aan verstikkend hooggespannen verwachtingen (‘I don’t need to fit in’) en hoe je eigen richting kiezen? Sterke explosieve dansmoves laten De Dansers zien, maar ook een romantische pas de deux. Dat alles met catchy nummers op sax, keyboard, drums en een bij vlagen scheurende gitaar. Shake Shake Shake is een goeie batterijoplader, zeker na een eind fietsen.

Ieder voor zich

Veel ingetogener is In Order of Disappearance van Bart van de Woestijne. Snel uitverkocht ook, want maar acht deelnemers per keer, elk met een koptelefoon. We maken op verzoek van een stem een laatste keer oogcontact met een van de anderen, ongemakkelijk. Dan is het ieder voor zich door het verlaten bos tot elk een hokje bereikt met een venster dat op duinen uitkijkt.

Wat volgt, is een poging te verdwijnen uit je eigen leven. Stel je voor dat iemand die als twee druppels water op jou lijkt, je leven voortzet. Wie zit dan hier? Een interessant gedachte-experiment, goed opgebouwd en fraai vormgegeven. De hokjes staan ook op Over het IJ, met uitzicht op CS. Het contrast tussen de verstilling en de buitenwereld is dan ongetwijfeld nog groter.

Oerol Festival op Terschelling, tot en met zondag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden