PlusInterview

Lieselot Elzinga: ‘Op het podium moet alles groter zijn’

Lieselot Elzinga zat op haar twaalfde al in een meidenpunkband. Donderdag opent ze de Amsterdam Fashion Week Studio Editie, met familieband Relax Head Man in de hoofdrol. Haar vader Wim Elzinga is het geheime wapen achter haar collecties. 

Lieselot Elzinga.Beeld Sanne Zurne

De familie Elzinga ademt muziek. Pa stond met zijn pedalsteelguitar op het podium met onder meer Claw Boys Claw, The ­Fatal Flowers, ­Wally Tax en de Bingo Trappers, is op zijn 56ste nog actief in zes bands en speelt zo’n eenmaal per jaar met elf andere bands. Zoon Thijs (28) en dochters Lieselot (26) en Sara (21) pikten al vroeg eveneens een instrument op.

Lieselot leerde zichzelf bas spelen, toen ze op haar twaalfde meidenpunkband Fuz begon met onder meer haar zus. Kleding speelde daarin een belangrijke rol, ook om zich van elkaar te onderscheiden. “Bovendien wilde ik me op een manier kleden, zodat me niet continu werd gevraagd of ik mijn versterker wel goed had afgesteld. Met pit en afstandelijk, supervrouwelijk, overpowering en met een vrij simpel silhouet. Op een podium wil je dat mensen direct snappen wat je wil zeggen.”

Gerrit Rietveld Academie

Die tien jaar als bassist legden de bodem voor een van haar andere passies: mode. In 2018 studeerde ze af aan de Gerrit Rietveld Academie met de collectie ‘Baby’s Berzerk’, waarmee ze in één klap haar naam vestigde. Niet in de laatste plaats vanwege de performance die ze van haar show had gemaakt. “Op een podium moet alles groter zijn, over de top. Mijn vormen en prints zijn duidelijk en overdreven, en ik hou ervan te spelen met de verwachtingen van het publiek door bijvoorbeeld klassieke vrouwelijke silhouetten te vervormen.”

Elzinga wil het publiek eenzelfde emotionele ervaring geven als bij een concert, waarbij er een directe wisselwerking is met het publiek. Die ontbreekt bij modeshows. “Het model loopt voorbij, het publiek kijkt ernaar en dat is het. Daardoor krijgt mode iets exclusiefs en krijg je het ­gevoel dat je er nooit echt bij kunt horen. Ook ik voel me buitengesloten. Terwijl, als je iemand iets idioots op het podium laat doen, het laagdrempeliger wordt om er onderdeel van uit te maken en erop te reageren.”

Haar modellen vindt ze soms bij bureaus, maar vaak zijn het vrienden, muzikanten of mensen die ze op straat aanspreekt. “Ik vind het leuk als ze niet te bang zijn om lelijk te zijn. Dat ze ­denken: fuck it, ik doe het gewoon.” Haar vader heeft uiteraard ook diversen malen als model gefigureerd.

Atelier in Czaar Peterstraat 

Het merk Elzinga wordt vanuit het atelier in de Czaar Peterstraat gerund samen met Miro ­Hämäläinen (27) uit Helsinki, met wie ze ­bevriend raakte op de Rietveld. Elzinga is ­verantwoordelijk voor de creative direction, ­tekeningen, silhouetten en het stofontwerp, Hämäläinen is design director en productontwikkelaar en blijft graag op de achtergrond.

Lieselot Elzinga en haar vader Wim Elzinga. Beeld Sanne Zurne

Pa Elzinga zou je het geheime wapen achter het label kunnen noemen. De eerste prints zeefdrukten ze samen thuis met de hand, waartoe ze een simpele techniek hadden ontwikkeld. Sinds Elzinga exclusieve capsulecollecties voor de Engelse luxe e-tailer Matches Fashion maakt – vorig jaar verkochten ze er 2000 stuks, gepro­duceerd in fabrieken in Estland, Litouwen en Oekraïne – worden de prints ontwikkeld in ­samenwerking met een Spaanse kunstenaar. “Carlos snapt zó goed wat ik wil, laatst stond hij onverwachts bij het atelier op de stoep met te gekke psychedelische dierenprints.”

Haar vader blijft echter actief betrokken bij het merk. Zo maakte hij onlangs nog de papier-­maché figuren (onder meer een skateboard en popartachtige tijgerwokkel) voor haar presen­tatie tijdens de Londen Fashion Week in 5Carlos Place, de luxe retail & event hub van Matches ­Fashion, waar ze de onderste verdieping mocht vormgeven. “Grote muurschilderingen, Keith Haring- en cartoonachtig, om de ruimte tot ­leven te laten komen. Het gaat bij mij over het totaalplaatje, het kledingstuk is ondergeschikt aan het geheel.”

Vader en dochter zijn close, wonen op een steenworp afstand van elkaar in Amsterdam-Oost en bellen veel. “Als ik weer eens een belachelijke deadline heb en binnen een uur stoffen moet bestellen in een kleur die de collectie moet versterken, dan weet mijn vader altijd raad. Omdat hij ook schilder is, weet hij precies welke kleuren elkaar versterken, of welke nuances van dezelfde kleur ik moet kiezen om meer diepte te krijgen.”

Parrot Agency

Inmiddels valt Elzinga onder de hoede van Parrot Agency, dat tevens snelgroeiende merken als KASSL Editions en Wandler vertegenwoordigt. “De stap van examencollectie naar daadwerkelijke verkoop is namelijk best groot. De ­eigenaar van Parrot, Bart Ramakers, heeft me geleerd hoe ik het merk in de markt kan zetten, hoe ik een bepaald luxegevoel in de collecties krijg. De kern moet behouden blijven, al ga je er een wat commerciëler product van maken. Het moet nog steeds de kleding van die rock-’n-rollband uit Amsterdam blijven, maar ook mensen uit de Upper East Side van New York aanspreken. Maar ik wil wel dat het niet pretentieus is, het intellectuele sfeertje wil ik vermijden, veel stuks hebben daarom een doe-het-zelfgevoel.”

Ze pakt een vrolijk gekleurde, gestreepte jas met de voor haar merk kenmerkende O-sleeve uit een rek. Met zo min mogelijk naden komt de print beter uit; zo is de vorm ontstaan. “Elzinga is vrolijk, vrouwelijk, maar heeft ook echt wel een ruig randje, doordat het op een bepaalde manier simpel is, zonder al te veel poespas. Het merk wordt wel vergeleken met het Deense ­Rotate. Dat snap ik wel, zij hebben ook dat hele vrouwelijke en die jarentachtigreferentie zit er ook zeker in, maar zij gaan richting Dynasty, mijn merk heeft meer ballen.”

Harde werker

Dat zal de punkinslag zijn, zegt Wim Elzinga die zelf in zijn jonge jaren nog een tijdje met een hanenkam door het leven ging. Lag hij overdag ­altijd te slapen met een lege fles whisky naast zich? “Welnee, Ik ben een harde werker, als ik geen muziek maak, ben ik aan het schilderen. Ik hou best van een feestje, maar ik behoor niet tot de Herman Broodtak.”

Dochter: “Wij zijn de saaiste rock-’n-rollfamilie van A’dam.” Vader: “Ook nooit andere artiesten uitgeteld dronken op de bank gehad. Alleen toen Wally Tax overleed, kreeg ik een paar vuige Amerikanen over de vloer voor zijn begrafenis, onder wie Jeff Conolly, de zanger van de Lyres, een garageband uit Boston.”

Uit de collectie van Lieselot Elzinga.

Donderdag opent Elzinga de Fashion Week ­Studio Editie in bluescafé Maloe Melo. Voelt ze de druk? “Ach, over het algemeen ben ik best ­relaxt, relativeren is gezond, zó belangrijk is het nou ook allemaal niet.” Bovendien is het een family affair, en de band heet niet voor niets Relax Head Man. De Amsterdamse garagepunkband werd twee jaar geleden opgericht door vader en dochter, binnenkort komt het tweede album uit. De rest van de bezetting: broer Thijs, Wims vriendin Tineke Vroegop, Mark de Jonge en de ex van Thijs, Eva Wijnbergen.

Ze spelen donderdag zelfgeschreven catchy nummers: punk met disco-invloeden, snufje The Clash en Blondie in haar discoperiode, shotje garagerock en erg poppy refreinen. De modellen spelen de ­ultieme fanbase, die er verdomd goed uitziet. “Ik wil dat mensen denken: waarom ken ík deze band niet.”

Historische plek

Maloe Melo is voor Elzinga een historische plek, ze is er vaak geweest en de muren zijn ­behangen met posters van haar lievelings­artiesten. “Er hangen zelfs posters van de bandjes waarin Wim speelde in de jaren tachtig en negentig, Elvis is everywhere en het ruikt er ­uiteraard naar bier; die sfeer past bij mij. Ik zit zelf ook nog in een Elvis coverband met mijn broer en zus. Die heet Baby’s Berzerk, want hij is voortgekomen uit mijn afstudeercollectie.”

Veel dingen tegelijk doen is typerend voor de familie Elzinga. “Ja, wij doen niet zo moeilijk. Of ik nu bas speel of een collectie ontwerp, ik probeer er eenzelfde gevoel en intentie in te ­leggen.” Welke klanten staan er bovenaan haar wishlist? “Grace Jones en de dochter van Mick Jagger, Georgia May. Nee ze zingt niet, maar ze is gewoon zo fucking cool.” 

Uit de collectie van Lieselot Elzinga.
Uit de collectie van Lieselot Elzinga.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden