Plus Achtergrond

Liefde was niet genoeg voor Woodstock 50

Een halve eeuw na het legendarische Woodstock zou de jubileumeditie volgen, maar net als in 1969 bleek de organisatie het zwakke punt. Michael Lang zag zijn droom eindigen met de afgelasting.

In 1969 was Woodstock het hoogtepunt van The Summer of Love. Beeld John Dominis/The LIFE Picture Collection via Getty Images

Eind vorig jaar begon Michael Lang, een van de organisatoren van het originele Woodstock uit 1969, aan een ronde langs de invloedrijkste impresario’s en managers uit de muziekindustrie. Lang wilde de vijftigste verjaardag van Woodstock vieren met een driedaags festival voor meerdere generaties op een voormalige Formule 1-circuit in de staat New York. Hij mikte op 150.000 bezoekers.

Met het merk Woodstock als magneet – was zijn pitch – zou het festival het verleden vieren en toch relevant zijn voor de jeugd van tegenwoordig. De impresario’s met wie hij sprak waren sceptisch, zeggen vijf van hen op basis van anonimiteit. Met minder dan een jaar te gaan voor het weekend van Langs keuze, was de voorbereidingstijd beperkt. Ze twijfelden eraan of de naam Woodstock nog wel aankwam bij generatie Z. En hoe zou Woodstock zich in 2019 verhouden tot de overvloed aan festivals die al op de markt zijn?

Toch zegden de agentschappen een aantal top­acts toe, op voorwaarde dat Lang en zijn compagnons alle risico’s zouden dragen. “We helpen je, maar je betaalt ons eerst en ook boven de marktprijs.”

Met die hulp – en geld van het Japanse advertentieconglomeraat Dentsu – werden meer dan tachtig acts geboekt. Onder meer Jay-Z, Miley Cyrus, The Killers, Santana, Imagine Dragons, en Chance the Rapper zouden komen optreden in Watkins Glen, New York. Volgens rechtbankdocumenten keerde het festival zo’n 32 miljoen dollar aan gages uit.

Maar deze week kwam – in de meest dramatische ineenstorting sinds Fyre Festival in 2017 – Langs droom tot een bruut einde. De afgelasting is een gênante nederlaag voor een van de meest legendarische namen in de rockgeschiedenis.

Aankondiging zonder tickets

Van meet af aan leefden er twijfels aan het concept van Lang. Muziekproducent John Scher, die meewerkte aan de laatste twee edities, zegt dat hij geprobeerd heeft zijn vriend Lang het uit zijn hoofd te praten.

“Michael is een dromer,” zegt Scher. “Hij heeft bijzonder eerlijke drijfveren. Ik heb anderhalf jaar geleden al tegen hem gezegd: Je hebt drie keer geen cent verdiend aan Woodstock. Moet je het dan echt nog een keer proberen?”

Woodstock 50 werd in januari aangekondigd, nog verre van compleet. De organisatie had bij tientallen artiesten aanvragen gedaan – van Beyoncé en Bruce Springsteen tot Drake en Kendrick Lamar – maar had nog bij niemand een bevestiging.

Snel daarna werden de eerste waarschuwingssignalen zichtbaar. De organisatie bracht stilzwijgend het gewenste aantal bezoekers terug naar 100.000. De line-up werd pas in maart bekendgemaakt waarbij tickets, merkwaardig genoeg, pas een maand later in de verkoop zouden komen.

In maart straalde Michael Lang nog van enthousiasme toen hij Woodstock 50 aankondigde. Beeld Kevin Mazur/Getty Images for Woodstock 50

Die datum verstreek en er bleken vergunningsproblemen te zijn. Dat zorgde voor de eerste serieuze over de levensvatbaarheid van Woodstock 50 zorgde. Binnen een paar dagen had geldschieter Dentsu zich teruggetrokken met de boodschap dat het voorbij was voor Woodstock 50. Michael Lang deed de Japanners een proces aan wegens contractbreuk en won die zaak, maar de schade was al aangericht.

Begin juni moest Woodstock 50 ook afscheid van de locatie Watkins Glen nemen, omdat de organisatie een aanbetaling van 150.000 dollar niet op kon hoesten. “Dat wierp ons zes weken terug in de voorbereiding,” zei Lang deze week. “Daar zijn we nooit meer bovenop gekomen.

Toen de organisatie in mei naar de rechter stapte, bracht dat een stapel documenten in de openbaarheid die erop wezen dat waarschuwingen maandenlang waren genegeerd.

Zo had Woodstock 50 al vroeg de bekende productiemaatschappij Superfly ingehuurd om het terrein te inspecteren en advies te geven over opbouw en veiligheid. Al snel waarschuwde Superfly dat op Watkins Glen hooguit plek was voor 65.000 bezoekers. Maar Lang en co. bleven vasthouden aan een bezoekersaantal van 100.000. In april ging Superfly opnieuw langs en werd zakte de maximale capaciteit naar 61.000 bezoekers.

Na het wegvallen van Watkins Glen probeerden Lang en compagnons het opnieuw, op een renbaan in Vernon, een stadje met 5000 inwoners. Met minder dan twee maanden te gaan kreeg de organisatie een lokaal bestuur tegenover zich dat er op zo’n korte termijn geen heil in zag. De sheriff liet weten dat hij de veiligheid op het festival niet kon garanderen. Tot vier keer toe werd de aanvraag voor een vergunning afgewezen.

Volgens ambtenaren waren de eerste twee verzoeken van het festival niet meer dan één A4’tje lang. Bij het weigeren van de vierde aanvraag, die 237 pagina’s telde, stuurde de verantwoordelijke functionaris een vernietigende brief terug. Er waren te weinig verkeers-, parkeer- en beveiligingsplannen in de aanvraag opgenomen. Een plan voor het waarborgen van de openbare veiligheid noemde Reay Walker ‘waardeloos’.

Ook de laatste poging mislukt

Na het laatste nee uit Vernon twee weken geleden leek Woodstock 50 niet meer te redden. Toch zag Lang nog ruimte voor een wanhoops­poging. Hij vroeg producent en organisator Seth Hurwitz uit Washington om een voetbalstadion te mogen gebruiken. Hurwitz verwees Lang ergens anders heen, het Merriweather Post Pavilion. Dat is een amfitheater voor 30.000 toeschouwers in de bossen van Maryland dat de producent en zijn bedrijf uitbaten. Hurwitz bood het terrein aan, onder de voorwaarde dat Lang binnen een strenge deadline een line-up van zijn festival kon overleggen.

Het zou geen dramatische mislukking worden, beloofde Hurwitz toen het Merriweather was aangekondigd. “Ik laat ze namelijk pas kaarten verkopen als ik schriftelijke bevestiging heb dat al die artiesten echt komen.”

Lang kon het toen al niet meer bolwerken. Hij moest artiesten vragen om op een veel kleiner terrein te spelen, honderden kilometers verderop en onder de vlag van een inmiddels beschadigd merk. In de originele contracten was opgenomen dat artiesten mochten weigeren ergens anders dan op Watkins Glen te spelen. Een voor een lieten artiesten Woodstock 50 in de steek. Eerst haakte Jay-Z af, toen John Fogerty en Santana en tot slot Miley Cyrus.

Het einde van Woodstock 50 riep het nodige leedvermaak op in de muziekindustrie, waar collega’s voor de zoveelste keer een slecht uitgevoerd plan in duigen zagen vallen. Anderen reageerden verdrietig en gedesillusioneerd. Zij hadden hoop gekoesterd in Langs poging om Woodstocks waarden van liefde en vrede naar 2019 te halen. Frank Riley, manager van Robert Plant en the Sensational Space Shifters: “De wereld is een heel andere plek dan in 1969.”

© The New York Times
vertaling David van Unen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden