Plus Film

Lazzaro Felice heeft een weergaloos scenario

Nieuwe film Alice Rohrwacher is nog beter dan de vorige, die al prachtig was.

Lazzaro Felice Beeld .

Over de strijd tussen vroeger en toekomst, tussen traditie en vernieuwing, maakte Alice Rohrwacher vijf jaar geleden al het prachtige Le Meraviglie. In deze film vocht een bijenhouder voor zijn bestaan in een wereld die regels belangrijker is gaan vinden dan mensen. Rohrwachers nieuwste, Lazzaro Felice, gebruikt deels dezelfde ­thematiek, maar is nóg beter.

Rohrwacher schreef vooral een weergaloos scenario, dat in Cannes terecht werd beloond met een palm. Het verhaal begint neorealistisch. Het speelt zich af in het dorpje Inviolata, waar markiezin Alfonsina de Luna, ook bekend als de ‘koningin van de sigaret’, de scepter zwaait over de dorpelingen. Goedbeschouwd zijn de tabaksboeren haar slaven.

Lazarro Felice
Regie
Alice Rohrwacher
Met Adriano Tardiolo, Luca Chikovani, Sergi Lopez
Te zien in Cinecenter, Eye, Filmhallen, Kriterion, Rialto

De lieve, engelachtige Lazzaro (Adriano Tardiolo) raakt er bevriend met Alfonsina’s zoon Tancredi (Luka Chikovani), die walgt van zijn rijke, immorele familie en zich door Lazzaro laat ontvoeren om eindelijk aandacht te krijgen van zijn moeder.

Rohrwacher lijkt aan te sturen op een klasseoverstijgende liefdesrelatie tussen de jongens, maar neemt dan een andere afslag. Dit is namelijk ook een sprookje en in sprookjes gebeuren magische dingen. ­Lazzaro verdwijnt, komt terug en loopt plots in een andere wereld rond; in een ­andere tijd. De markiezin is gestorven, haar villa is in verval en alle dorpelingen zijn al jaren geleden naar de stad verhuisd. Lazzaro zelf is echter geen dag ouder geworden en gaat op zoek naar Tancredi.

Superioriteitsgevoel

Dat gegoochel met de tijd zit overigens ook al in het eerste deel. Soms denk je naar scènes uit een preïndustriële samenleving te kijken, maar er zijn ook (muzikale) aanwijzingen dat we eerder aan de jaren negentig moeten denken. Rohrwacher lijkt ermee te willen zeggen dat het lijden van de onderklasse door de eeuwen heen een constante is in een steeds sneller veranderende wereld; dat we arme mensen ondanks al onze nieuwe regeltjes en morele superioriteitsgevoel ten opzichte van het verleden nog steeds uitbuiten.

De Italiaanse regisseuse heeft echter meer te melden dan die tamelijke rationele gedachte. Ze laat ook zien dat je je jeugd nooit helemaal kunt afschudden. Lazzaro en Tancredi blijven vasthouden aan wie ze vroeger waren, al is dat vroeger allang verdampt. Prachtig. Tragisch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden