Laura van der Haar: ‘Na de eerste speech van Mark Rutte kreeg ik een idee voor een kort verhaal.’

PlusInterview

Laura van der Haar schreef ‘per ongeluk’ een coronaroman

Laura van der Haar: ‘Na de eerste speech van Mark Rutte kreeg ik een idee voor een kort verhaal.’ Beeld Keke Keukelaar

Maandag verschijnt de roman Een week of vier van Laura van der Haar. Over de onmogelijke keuze van een alleenstaande jonge moeder in tijden van een dodelijke pandemie.

Het is per ongeluk gebeurd, zegt Laura van der Haar (1982), dat ze in een paar weken tijd een roman heeft geschreven, geïnspireerd door de coronacrisis. Ze was anderhalf jaar bezig met een andere roman, die nog niet echt van de grond kwam. Die ook stil was komen te liggen doordat ze inmiddels zes maanden geleden beviel van haar dochter.

“Ik was nog niet aan het werk. Maar na de eerste speech van Mark Rutte kreeg ik een idee voor een kort verhaaltje. En daar kwam nog een kort hoofdstukje achteraan. En nog eentje. Ik sliep in die tijd amper. Ik was een spons, een vaatdoek, een dweil, een wrak eigenlijk. Ik kon niet ­inschatten of het goed was. Ik heb toen mijn ­redacteur gebeld. ‘Willemijn, ik heb een kort verhaal geschreven dat een beetje lang is geworden, wil jij eens kijken?’ Ze zei: ‘Volgens mij ben je een boek aan het schrijven.’ En het bleef maar lopen.”

Vijf à zes keer per nacht werd ze wakker door haar dochtertje. “En ik ben zelf al niet zo’n goede slaper. Tegen de tijd dat ik haar weer in slaap had, was ik zelf hyper. Maar als ik ’s nachts zo stilletjes en intiem met haar bezig was, kreeg ik de hele tijd ingevingen. Die noteerde ik in mijn telefoon, en als zij overdag sliep, werkte ik ze uit. Ik wilde altijd al een keer een spannend boek schrijven. En nu is dit mijn spannende boek geworden.”

In Een week of vier meldt de moeder van een drie maanden oude baby, verlaten door haar vriend en achtergebleven in hun appartement in Barcelona, aan de autoriteiten dat zij mogelijk is besmet. Dat is de procedure, een dodelijk virus heeft grote delen van de wereld platgelegd – al lijkt in het Nederland waarnaar ze terugverlangt nog niemand het ernstig te nemen.

Vage yogakennis

Er gaat onmiddellijk een chauffeur haar kant op, krijgt ze te horen. Ze zal worden opgehaald en in coma worden gebracht in een van de noodhospitalen. Met een week of vier zou ze er dan wel weer bovenop kunnen zijn – dat wil zeggen: als ze het haalt.

Paniek, een snelkookpan van emoties en gedachten: wat moet er dan met haar dochtertje? Kan ze het over haar hart verkrijgen om haar achter te laten bij die vage yogakennis die het al niet te nauw neemt met de zorg voor haar eigen zoontje? In de hoop haar na een week of vier weer te kunnen vasthouden? Of zal ze op de vlucht slaan – dan blijven ze samen, al wordt die optie mogelijk hun beider dood?

Een horrorverhaal over moederliefde, waarin de hoofdpersoon alle dingen die mis zouden kunnen gaan na de geboorte van haar dochtertje allang door haar hoofd heeft laten gaan. Maar dit, deze pandemie, die had ze niet kunnen bedenken. Zoals Van der Haar zelf door het virus werd overrompeld.

Nare periode

Zo is de totstandkoming van haar boek met de koortsachtige hersenspinsels van moeder Ida Mansholt ook te verklaren. Na een extreem zware bevalling, vertelt Van der Haar, volgde een moeilijke eerste tijd. Moeder worden is voor haar een aardverschuiving geweest, in plaats van de roze wolk die ze gedacht had.

“Nu gaat het gelukkig heel goed en zijn we perfect op elkaar ingespeeld. Maar de eerste weken waren een duistere, nare periode waarin ik zo weinig heb geslapen dat ik bijna begon te hallucineren. Twee keer ben ik in acute angst geweest om haar leven. Ik was een groot wandelend ongeluk, fysiek en mentaal, alles kwam te hard binnen. Ik kon letterlijk niets, alleen maar huilen. En ik was daar net een beetje uitgekrabbeld en toen kwam corona. De hele buitenwereld voelt met zo’n kwetsbaar baby’tje al als kwaadaardig, en toen kwam er letterlijk iets kwaadaardigs van buiten.”

Maar het virus werd ook de vonk voor haar boek. En een zeker verwerkingsproces. “Ik besloot constructief over mijn angst te gaan nadenken, zo kon ik die handen en voeten geven. Het zou raar zijn geweest over een normale wereld te schrijven terwijl we in de ban zijn van corona. Mijn boek gaat over een baby die net zo oud is als zij toen was. De kwetsbaarheid van het moederschap en de kwaardaardigheid van corona smolten zo een beetje samen.” Ze heeft het gevoel van surrealisme willen weergeven van die eerste weken van lockdown, met de mooie lentedagen die ze als bijna psychotisch ervoer. “Terwijl er zoveel verschrikkelijks gebeurde, bloeiden de bloemen, dwarrelden de bloesems neer, kon ik stiekem ook genieten van de lucht zonder strepen, al voelde ik me daar ook schuldig over: genieten terwijl je weet dat mensen een afschuwelijke dood sterven, in ademnood, zonder geliefden.”

Heel onguur

Ze hoefde zich voor het schrijven van Een week of vier maar voor te stellen dat ze zelf zou kunnen doodgaan. Want zelf doodgaan, dat betekent dat je niet meer voor je kind kunt zorgen – het allerergste. “Je hebt ervoor gekozen een kind op de wereld te zetten, op een plek waar je het niet altijd mee eens bent. En in een wereld die nu soms wel heel onguur is, is het mijn verantwoordelijkheid om haar datgene mee te geven wat haar gelukkig kan maken. Ik weet niet precies hoe, maar dat wijst zich van dag tot dag. Moeder worden in deze wereld van nu brengt een compleet nieuwe dimensie van liefde en zorgen met zich mee.”

Laura van der Haar, Een week of vier, Podium, €18,50, 160 blz.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden