PlusFilmrecensie

Lara is een stille verrukking die je langzaam besluipt

De tweede speelfilm van de Duitse filmmaker Jan Ole Gerster (Oh Boy) is een stille verrukking die je langzaam besluipt, een generatieverhaal verteld door de ogen van één persoon in de loop van één dag, dat misschien iets te netjes wordt afgerond, maar waarvan de geleidelijk opbouwende spanning zijn sporen achterlaat.

LaraBeeld Filmdepot

Lara opent op het moment dat het hoofdpersonage (Corinna Harfouch) een eind aan haar leven wil maken. Tientallen verfrommelde afscheidsbrieven op tafel, een open raam en Lara op het randje van de afgrond. Maar vlak voordat ze kan springen (of van gedachte kan veranderen) wordt er aangeklopt. In het begin dringt de wereld zich aan Lara op, onderbreekt stug haar plannen, maar in de loop van de film zal blijken dat juist zij de indringer in andermans leven is.

Het is de avond van haar zestigste verjaardag en haar zoon Viktor (Tom Schilling) geeft een pianovoordracht van een eigen gecomponeerd stuk. Lara, plotsklaps met haar pianolessen gestopt toen ze jong was, leeft plaatsvervangend door haar zoon, die zij heeft gevormd maar die haar niet meer wil zien. Zonder Viktor is haar leven betekenisloos. Ze heeft hem niet alleen nodig, ze heeft het ook nodig dat hij haar nodig heeft.

Lara is een film over de kloof die bestaat tussen wat we bedoelen en wat we zeggen, tussen wat we zeggen en wat anderen horen. “Dat heb ik niet gezegd,” zegt Lara tegen haar zoon, als hij haar kritiek woord voor woord citeert. Gerster opent de kloof die taal heet, niet om erin te verdwijnen, maar om de wezenlijke pijn uit te drukken die de personages voelen – in wat verzwegen wordt, in wat mist, in het pianovormige gat dat zowel letterlijk als figuurlijk Lara’s leven bepaalt.

Met kalme precisie pelt Gerster de lagen van Lara’s persoonlijkheid: we leren Lara kennen door haar inter­acties met haar medemens – ex-echtgenoot, moeder, zoon, collega, oud-docent en vreemdeling – waarvan elke ontmoeting een scène in het ­episodische drama vormt. Gaandeweg wordt duidelijk dat Lara niet genoeg mensen in haar leven heeft om de 22 zitplaatsen te vullen die ze voor Viktors concert met haar laatste geld heeft opgekocht. Kan het haar iets schelen? Wil ze eigenlijk dat haar zoon een genie is? Of hoopt ze dat hij zal falen?

Er zijn veel films die de gruwelijkheden van rigoureus muzikaal onderwijs reconstrueren of de tol van genialiteit op een jong leven portretteren. Lara richt zich daarentegen op de gevolgen. In een kleine, op zichzelf staande vertelling schetst het een universeel verhaal dat breed resoneert.

Lara

Regie Jan Ole Gerster

Met Corinna Harfouch, Tom Schilling

Te zien in Cinecenter, Filmhallen, Het Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden