PlusFilmrecensie

Langverwacht debuut Paradise Drifters: rauwe roadmovie en wrang sprookje

Paradise Drifters.Beeld -

Toen de Amsterdamse filmmaker Mees Peijnenburg in 2015 onderzoek deed naar jongeren onder de hoede van jeugdzorg hoorde hij meer ­indrukwekkende verhalen dan hij kwijt kon in zijn 45 minuten durende televisiefilm Geen koningen in ons bloed. Zijn langverwachte speelfilmdebuut Paradise Drifters is dan ook een logisch vervolg.

Daarin belanden de zwangere Chloe (krachtig debuut van Tamar van Waning) en de ontheemde Yousef (Bilal Wahib, totaal anders dan in De Libi) op onnavolgbare wijze samen in de gare Daihatsu Applause van de naïeve Lorenzo (Jonas Smulders, ook weer op dreef), die met een partij drugs op weg is naar Marseille.

Het moet een reis worden die ze wegleidt van hun rottige bestaan, naar een betere toekomst. Maar daar komt weinig van terecht, omdat de drie vooral bezig zijn met overleven en een helder plan – natuurlijk – ontbreekt.

Paradise Drifters leunt net als Peijnenburgs eerdere werk sterk op de sfeer; de montage is springerig en fragmentarisch, de manier van vertellen impliciet. Veel belangrijke plotwendingen blijven buiten beeld, de kijker valt telkens midden in een scène. Zonder uitleg. Die volgt pas later. Of niet. Het ene moment zijn de drie nog onderweg, dan wordt het beeld een tel zwart en zitten Chloe en Lorenzo midden in een naargeestige wijk in Marseille. Enige vorm van bedding ontbreekt, zoals de levens van de drie ook geen bedding hebben.

De score, het production design en het camerawerk (van Jasper Wolf) dragen bij aan de sfeer; het poëtisch-realistische drama wordt gekenmerkt door een uitgesproken kleurenpalet en in tegenlicht badende shots, (deels) onscherpe beelden en focus op details.

Zwartgallig en lichtvoetig wisselen elkaar soms wel heel makkelijk af en het einde is weinig origineel. Dat neemt niet weg dat het slechts 85 minuten durende Paradise Drifters een bevestiging is van Peijnenburgs talent; een rauwe roadmovie en een wrang sprookje ineen, een branievolle film over solidariteit en volwassenwording én een intens inkijkje in de levens van strijdbare krabbelaars, op zoek naar liefde en genegenheid.

Paradise Drifters

Regie Mees Peijnenburg

Met Tamar van Waning, Jonas Smulders, Bilal Wahib

Te zien in Eye, Filmhallen, Ketelhuis, Studio/K

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden