Recensie

Lana del Rey bloeit op in deze muzikale toverwereld

Met haar nieuwe album Norman Fucking Rockwell maakt Lana Del Rey het klassieke popalbum dat lang op zich liet wachten. 

POP Lana Del Rey Norman Fucking Rockwell (Polydor Records)

Ze leek haar momentum te hebben verloren. Zangeres Lana del Rey debuteerde in 2011 overrompelend met de prachtig verveelde single Video Games. Dromerige, maar toch dreigende popmuziek en dan die langgerekte vocalen van Del Rey; dat moest haast wel het begin zijn van een Adele-achtige loopbaan.

Het liep anders. Del Rey (Elizabeth Grant, 1985) was met vier albums in zes jaar uitermate productief, maar toch leek bij het verschijnen van Lust for Life (2017) de glans van haar loopbaan af. Te lang bezig voor een aanstormend talent, te weinig bereikt voor een gevestigde artiest. Nooit lukte het haar haar kwaliteiten – bijtende poëtische teksten en lome, mysterieuze vocalen – in volledige harmonie met elkaar te brengen.

Maar nu lijkt Del Rey dan toch het klassieke popalbum te hebben gemaakt dat ze al die tijd in zich had. Haar zesde studioplaat Norman Fucking Rockwell – vernoemd naar de in 1978 overleden Amerikaanse illustrator – is de beste en coherentste die ze tot nog toe heeft gemaakt. Hij is zelfs zo betoverend mooi dat hij in december zonder twijfel bij de beste platen van dit jaar zal horen.

Muzikale toverwereld

Op Lust for Life probeerde Del Rey haar muziek met zware drumpartijen en gastbijdragen van hiphoppers als A$AP Rocky meer gewicht te geven. Met Norman Fucking Rockwell gooit ze het over een radicale andere boeg. Op dit album nauwelijks nog elektronica. De plaats is vrijwel geheel opgebouwd rondom piano en viool. Niet meer die gezwollen productie, maar uiterste instrumentatie die eindelijk de muzikale toverwereld creëert waarin Del Reys poëzie optimaal opbloeit.

Del Rey klinkt bevrijd als de duistere versie van Nancy Sinatra en laat zich door geen enkele commerciële popwet meer tegenhouden. Een lied van 10 minuten als derde albumtrack? Het kan als het van het delicate prachtniveau is van haar zwarte liefdessprookje Venice Bitch.

Geleend van Gershwin

De beginregels van de legendarische zomerflirt Summertime lenen van George en Ira Gershwin? Het gaat Del Rey natuurlijk af op Doin’ Time, een relaas over – uiteraard – weer een glorieus mislopende liefde.

Hoe hypnotiserend haar fluisterstem boven een eenvoudige toetsenpartij klinkt, is te horen op het slotstuk met de intrigerende titel: Hope is a Dangerous Thing for a Woman like Me to Have – But I Have it.

Samen met haar producer Jack Antonoff slaagt Del Rey hier met lof aan de hogeschool van het songschrijven. Ze lijkt haar eigen loopbaan samen te vatten: Maybe I’d get less stressed if I was tested less like/ All of these debutantes/ Smiling for miles in pink dresses and high heels on white yachts/ But I’m not, baby, I’m not.

Wat Del Rey wel is? Ze lijkt het op dit album eindelijk helemaal te hebben uitgevonden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden